Exarchia and the Greek spirit of resistance

Post image for Exarchia and the Greek spirit of resistance

Ένα εξαιρετικό άρθρο για τα Εξάρχεια από το blog Reflexions On A Revolution

Exarchia, Athens, July 14th 2011

I can’t believe my eyes. There they are, some twenty of them, in full riot gear, standing on the street corner. A menacing aura surrounds them as they conspicuously stare us down while we cross the street.

We are walking into Exarchia — the unofficial capital of anarchism in Greece, Europe, and perhaps the world. No policeman dares to venture in here, which is exactly why the government has decided to effectively cordon off the neighborhood, permanently deploying dozens of riot police on the edges of this modern Athenian “free state”. Only in the favelas of Rio and the townships around Jo’burg have I seen such urban roadblocks before.

As we walk through the gritty outskirts, I blurt out to Amalia that Exarchia must be one of the world’s prime loci of contestation. I just made up the term, but it sums it up pretty well. Everywhere you look, the walls are plastered with anarchist graffiti and protest posters calling for civic disobedience and popular insurrection. It’s kinda what I imagine the Quartier Latin or Berkeley to have been like back in 1968.

Η συνέχεια εδώ.

Η ΑΘΗΝΑ – ΑΤΤΙΚΗ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ: Δύο νέα blogs για το Ελληνικό

αναδημοσιεύουμε κείμενο για το Ελληνικό από τη συσπείρωση αριστερών μηχανικών

Η ΑΘΗΝΑ – ΑΤΤΙΚΗ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ

Μέσα στο «ήρεμο» τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας που πέρασε…άνοιξαν 2 μπλογκ που αξίζουν πολύ από την προσοχή μας

Το πρώτο είναι της «Επιτροπής Αγώνα για το μητροπολιτικό πάρκο στο Ελληνικό» http://parkoellinikou.blogspot.com/.

Εκεί θα βρείτε όλα τα κείμενα της επιτροπής που απαντάνε στην τρέχουσα μυθο-φιλολογία περί της ανάγκης πώλησης/παραχώρησης/αξιοποίησης του χώρου του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, θα δείτε τις δεκάδες συλλογικότητες, δημοτικές κινήσεις, φορείς και σχήματα που δηλώνουν ότι θα το υπερασπιστούν αλλά και τα απαραίτητα αρχεία της έρευνας (την παρουσίαση με πίνακες αλλά και όλη την έρευνα, κοντά 300 σελίδες, για πιο απαιτητικούς ή πιο σχετικούς με το αντικείμενο) στο link από το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος / Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. που έκανε την μελέτη για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού και αποδεικνύει ότι είναι εφικτό ακόμα και για μια χώρα χρεωκοπημένη.

Το άλλο είναι της «πρωτοβουλίας για ένα αυτοδιαχειριζόμενο αγρό στο Ελληνικό» http://agroselliniko.blogspot.com/

Εκεί θα βρείτε τις πληροφορίες για όλες τις δράσεις της πρωτοβουλία αλλά και άρθρα γνώμης για τους αστικούς αγρούς, πληροφορίες για αρχάριους κηπουρούς και link από συλλογικότητες και ομάδες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και το εξωτερικό σε παρόμοια εγχειρήματα. Είναι ένα μπλογκ που συνεχώς εμπλουτίζεται.

Αυτά τα 2 μπλογκ είναι αποτέλεσμα της βαθειάς πεποίθησης πολλών και διαφορετικών προσεγγίσεων που συγκλίνουν όμως στην διαπίστωση ότι πλέον η ΑΘΗΝΑ-ΑΤΤΙΚΗ μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η μητροπολιτική περιοχή της Αττικής είναι σήμερα ένα παζλ ετερόκλητων χρήσεων, ένα σύμφυρμα ατάκτων ειρημένων στοιχείων, Συνέχεια

Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΣ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ

ΑΣ ΤΡΟΜΑΞΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ  ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Αντισυνταγματική η ποινικοποίηση της αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου;

αναδημοσίευση από τον e-lawyer

Η ποινικοποίηση της αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου

Το 1994 ο νομοθέτης κατάργησε από τον ποινικό κώδικα το πλημμέλημα της «δόλιας αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου». Το καταργημένο άρθρο 391 του Ποινικού Κώδικα ανέφερε:

«1. Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της απάτης κατορθώνει δόλια και χωρίς την κανονισμένη πληρωμή να παρευρεθεί σε παράσταση, έκθεση ή ανάλογη διοργάνωση ή να χρησιμοποιήσει κάποιο μέσο δημόσιας κυκλοφορίας ή κάποια άλλη εγκατάσταση που προορίζεται για κοινή χρήση, αλλά με καταβολή αντιτίμου, τιμωρείται με χρηματική ποινή ή με φυλάκιση μέχρι τριών μηνών.

2. Η ποινική δίωξη ασκείται μόνο ύστερα από έγκληση

Βέβαια, μπορεί αυτό το άρθρο να καταργήθηκε, αλλά εξακολουθεί να ισχύει το αμέσως επόμενο άρθρο, το 392 με τίτλο «δόλια αποδοχή παροχών», το οποίο ποινικοποιεί σχεδόν την ίδια συμπεριφορά:

«1. Όποιος με πρόθεση να μην καταβάλει αντίτιμο παίρνει για άμεση κατανάλωση τρόφιμα ή ποτά ή δέχεται την παροχή καταλύματος ή υπηρεσιών, των οποίων το αντίτιμο είναι άμεσα πληρωτέο κατά τις συνήθειες των συναλλαγών τιμωρείται με χρηματική ποινή ή με φυλάκιση μέχρι τριών μηνών.

2. Η ποινική δίωξη ασκείται μόνο με έγκληση.«

Δηλαδή η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που καταργήθηκε και σε αυτό που ισχύει είναι ότι στο καταργηθέν άρθρο ο δράστης δεν έχει πληρώσει το εισιτήριο, ενώ στο ισχύον άρθρο δεν έχει σκοπό να το πληρώσει. Πρακτικά είναι απολύτως το ίδιο. Την διάταξη του άρθρου 392 μπορούμε να διαβάσουμε και τυπωμένη στο πίσω μέρος των εισιτηρίων του μετρό, στο οποίο μας ενημερώνει ότι αν δώσουμε σε άλλον το εισιτήριο, τότε αυτός ο άλλος θα έχει δεχθεί παροχή υπηρεσίας με πρόθεση να μην καταβάλλει εισιτήριο, ενώ εμείς θα είμαστε υπόλογοι για παρακίνηση σε τέλεση πλημμελήματος. Κάτι το οποίο, όπως έχω αναλύσει και στο παρελθόν, δεν ευσταθεί νομικά (βλ. Παραχώρηση επικυρωμένου εισιτηρίου στο μετρό).

Αυτή η ποινική προστασία θεώρησε το Υπουργείο Μεταφορών ότι δεν είναι πλέον επαρκής κι ότι πρέπει να επανέλθει σε ισχύ το αδίκημα της «αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου» (το «δόλια» έχει αποκοπεί από την τροπολογία.

Η σχετική εισηγητική έκθεση του Υπουργείου αναφέρει τα εξής (με δικές μου υπογραμμίσεις):

«Η λαθρεπιβίβαση στα μέσα μαζικής μεταφοράς θέτει υπό σοβαρή διακινδύνευση την οικονομική και λειτουργική βιωσιμότητα του συστήματος των δημοσίων συγκοινωνιών της χώρας. Η ηθική απαξία της συμπεριφοράς αυτής είναι ιδιαίτερα μεγάλη, δεδομένου ότι η εν λόγω παραβατικότητα επηρεάζει εν τέλει και έχει αρνητικό αντίκτυπο στο σύνολο των πολιτών και της κοινωνίας.

Για τους παραπάνω λόγους κρίνεται απαραίτητη η ποινική πρόληψη και προτείνεται η θέσπιση ρυθμίσεων αντίστοιχων με εκείνες του άρθρου 391 του Ποινικού κώδικα, το οποίο είχε καταργηθεί με το άρθρο 1 παρ. 12β’ του ν.2207/1994, όταν οι εν γένει συνθήκες ήταν διαφορετικές και είχε θεωρηθεί ότι επαρκούσαν οι διοικητικές κυρώσεις για να αποτρέψουν την παραβατική συμπεριφορά. «

Αυτές οι γενικόλογες διαπιστώσεις δεν είναι πλέον επαρκείς, Συνέχεια

Ευχές για ουσιαστικές ανατροπές το 2011

αποχαιρετούμε το 2010, αναδημοσιεύοντας τις ευχές που διαβάσαμε στο blog για την ελληνική κοινότητα του Process Work:

Ευχές για ουσιαστικές ανατροπές το 2010

Σε λίγες ώρες φεύγει το 2010. Χρονιά αλλιώτικη από ό,τι κάποιοι την περιμέναμε. Χρονιά με καινούργια ορολογία για παλιά προβλήματα. Άνθρωποι γύρω μας ζούσαν την «κρίση» εδώ και χρόνια. Η έλλειψη αξιοπρεπούς μισθού ή μεροκάματου, η έλλειψη ασφάλισης. ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, στέγης, εκπαίδευσης, πρόνοιας, ήταν η καθημερινή πραγματικότητα γύρω μας. Αλλά όχι για τους πολλούς. Οι «πολλοί» είχαν την ψευδαίσθηση ασφάλειας μέσα από δάνεια, πιστωτικές κάρτες και υποταγή σε έναν τρόπο ζωής που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα να ακολουθήσουν (μαζί με την υποταγή σε ένα πολιτικό σύστημα από το οποίο καρπώθηκαν πολλοί και αποδέχτηκαν άλλοι τόσοι γιατί ‘κάποτε θα έρθει και η σειρά μας να φάμε’).

Μέσα στο 2010 είδαμε να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που παραπατούσε εδώ και καιρό. Απλά τώρα τελείωσαν τα ψέματα. Και ήρθε μια καινούργια ορολογία στη ζωή μας. Η «διάσωση» έγινε επικίνδυνη λέξη, ονομάστηκαν «αναγκαίες θυσίες» πράγματα που λίγα χρόνια πριν έμοιαζαν επιστημονική φαντασία. Δικαιώματα κατακτημένα με ιδρώτα και αίμα καταργήθηκαν με μια υπογραφή. Ανάλογα με την πολιτική σου θέση τα βλέπεις όλα αυτά σαν καταδίκη ή σαν διάσωση. Τα πρόσωπα σοβάρεψαν και γίναμε όλοι σκυθρωποί.

Με το καλό να φύγει το 2010. Μας τρόμαξε, μας ταρακούνησε, μας απείλησε, μας φόβισε. Το 2011 έρχεται με πολλές ανατροπές. Κι αν δεν τις έχεις κάνει ως τώρα, έχεις ακόμα καιρό. Έχουν κι αισιόδοξη όψη οι ανατροπές. Οι προκλήσεις είναι ακόμα μπροστά μας: να αναλογιστούμε τον τρόπο που ζούσαμε και τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε, να ορίσουμε από την αρχή τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει κοινότητα, να αναθεωρήσουμε αξίες και πρότυπα (πάντα καλό αυτό!), να περιφρουρήσουμε την ανθρωπιά μας, να αναγνωρίσουμε τη βία σε όλες της τις μορφές, να δυναμώσουμε την επίγνωση μας, να μην σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό.

πηγή

Επιλεκτικές ευαισθησίες

Ένα σημαντικό κείμενο από τον πιτσιρίκο, που πρέπει να διαβαστεί από όλους:

Η επίθεση στον βουλευτή –και πρώην υπουργό- Κωστή Χατζηδάκη ήταν το κύριο θέμα στα περισσότερα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών. Η επίθεση καταδικάστηκε από πολιτικούς και τηλεδημοσιογράφους, ενώ χαρακτηρίστηκε από όλους «πρωτοφανής». Πρωτοφανής; Δεν νομίζω.

Την 1η Μαΐου του 2010, μετά τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ για την εργατική Πρωτομαγιά, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Απόστολος Κακλαμάνης, δέχτηκε επίθεση από ομάδα διαδηλωτών στην οδό Κοραή. Ο κ. Κακλαμάνης κατέφυγε σε τουαλέτα καφετέριας -όπου παρέμεινε μισή ώρα- και στη συνέχεια φυγαδεύτηκε από άνδρες των ΜΑΤ. Αμέσως μετά, ο κ. Κακλαμάνης μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, για προληπτικούς λόγους.

Το περίεργο είναι πως η επίθεση στον Απόστολο Κακλαμάνη τον περασμένο Μάιο δεν ήταν κύριο θέμα σε κανένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων, ενώ πολλά κανάλια δεν είχαν αναφερθεί καν στην είδηση. Τα βίντεο από την επίθεση στον κ. Κακλαμάνη ήταν στο διαδίκτυο, αλλά, αν δεν κάνω λάθος, το μόνο κανάλι που το μετέδωσε ήταν το Star – ένας δημοσιογράφος και ένας εικονολήπτης του Star ήταν παρόντες στο περιστατικό.

Γιατί λοιπόν είναι «πρωτοφανής» -σύμφωνα με τους τηλεδημοσιογράφους- η επίθεση στον κ. Κωστή Χατζηδάκη; Να υποθέσουμε πως ο κ. Χατζηδάκης τους είναι περισσότερο συμπαθής από τον κ. Κακλαμάνη; Δεν νομίζω. Έχω γνωρίσει τον κ. Κακλαμάνη και –χωρίς να θέλω να μειώσω τον κ. Χατζηδάκη- είναι ένας συμπαθητικός και ευγενικός άνθρωπος. Το τελευταίο πράγμα που θα μου περνούσε από το μυαλό πριν από μερικά χρόνια είναι πως κάποιος θέλει να κάνει κακό στον Απόστολο Κακλαμάνη.

Βέβαια, η επίθεση στον κ. Κακλαμάνη έγινε λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση από τον Γιώργο Παπανδρέου της προσφυγής της χώρας στο ΔΝΤ και την παραμονή της συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου για την παρουσίαση του τελικού κειμένου της συμφωνίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Κομισιόν. Ο κ. Κακλαμάνης δεν είχε ξεχωρίσει τη θέση του από την κυβέρνηση, ούτε παραιτήθηκε, και –προφανώς- στα μάτια κάποιων πολιτών ήταν συνυπεύθυνος.

Κρίνοντας από την επίθεση στον κ. Κακλαμάνη και στον κ. Χατζηδάκη –οι οποίοι, κατά γενική ομολογία, δεν είναι και οι αντιπαθέστεροι πολιτικοί-, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος πως η απαξίωση του πολιτικού κόσμου είναι συνολική. Οι πολιτικοί απαξίωσαν τους πολίτες και οι πολίτες απαξίωσαν τους πολιτικούς. Λογικό κι επόμενο.

Επιστρέφω, όμως, στο ερώτημα: «Γιατί είναι πρωτοφανής η επίθεση στον κ. Κωστή Χατζηδάκη τον Δεκέμβριο του 2010 και δεν ήταν πρωτοφανής η επίθεση στον κ. Απόστολο Κακλαμάνη τον Μάιο του 2010;».

Γιατί δεν καταδίκασε σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος την επίθεση στον Απόστολο Κακλαμάνη; Από μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο, διαπίστωσα πως η επίθεση στον κ. Κακλαμάνη καταδικάστηκε μόνο από τον Πρόεδρο της Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο, και τη Νέα Δημοκρατία.

Γιατί δεν καταδίκασαν οι τηλεδημοσιογράφοι την επίθεση στον Απόστολο Κακλαμάνη;

Και το μεγάλο ερώτημα που δεν απασχόλησε κανέναν: Γιατί η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για την επίθεση στον Κωστή Χατζηδάκη και δεν είχε κάνει το ίδιο για την επίθεση στον Απόστολο Κακλαμάνη; Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχουν βίντεο. Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχουν φωτογραφίες. Βέβαια, ίσως, έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι η μύτη του κ. Κακλαμάνη δεν είχε ανοίξει – τα μπουκάλια δεν τον πέτυχαν στο σωστό σημείο.

Τον Μάιο του 2010, η επίθεση στον κ. Κακλαμάνη έπρεπε να αποσιωπηθεί – η είδηση έπρεπε να κρατηθεί χαμηλά. Ήταν κοινή απόφαση της κυβέρνησης και των καναλαρχών, που υλοποιήθηκε από τα παπαγαλάκια τους. Η εικόνα ενός βουλευτή της κυβέρνησης που δέχεται επίθεση από απλούς πολίτες θα δημιουργούσε μεγάλη αναταραχή. Μην ξεχνάμε πως οι διαδηλώσεις εκείνη την εποχή βρίσκονταν στο φόρτε τους, οι εργαζόμενοι είχαν πολύ άγριες διαθέσεις και το σύνθημα «Κλέφτες-Κλέφτες» δονούσε την ατμόσφαιρα.

Τέσσερις ημέρες μετά την επίθεση στον Απόστολο Κακλαμάνη, στις 5 Μαΐου του 2010, ήταν η πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ. Ήταν το μεγαλύτερο σε όγκο εργατικό συλλαλητήριο των τελευταίων ετών. Το κυρίαρχο σύνθημα ήταν «Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή».

Τελικά, στις 5 Μαΐου του 2010, δεν κάηκε η Βουλή αλλά οι υπάλληλοι της Marfin. Οι δράστες της εγκληματικής επίθεσης παραμένουν ελεύθεροι, αν και οι φωτογραφίες τους έκαναν το γύρο του διαδικτύου και η Αστυνομία έχει σχετικά βίντεο στη διάθεσή της. Επίσης, αν και τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Επιθεώρηση του Υπουργείου Εργασίας, με έκθεση- καταπέλτη, διαπίστωσε –εκτός της εγκληματικής επίθεσης- και μια σειρά παραλείψεων στο σύστημα πυρασφάλειας της Τράπεζας, ανύπαρκτη σχετική εκπαίδευση του προσωπικού και ότι η μόνη έξοδος κινδύνου στο υποκατάστημα ήταν κλειδωμένη και το τηλεχειριστήριο που θα μπορούσε να την ανοίξει είχε χαθεί, η διοίκηση της Τράπεζας δεν οδηγήθηκε ακόμα στη Δικαιοσύνη.

Οι νεκροί της Marfin φαίνεται πως έχουν ξεχαστεί από όσους έχυναν ποταμούς δακρύων τον περασμένο Μάιο – όπως, για παράδειγμα, οι πολιτικοί και οι τηλεδημοσιογράφοι. Βέβαια, από τη μία τόσος θρήνος για τους νεκρούς υπάλληλους μιας τράπεζας και από την άλλη τόσο μένος –από τους ίδιους ανθρώπους- εναντίον των εργατικών δικαιωμάτων των ζωντανών τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να έχει βάλει τους πάντες σε υποψίες.

Τον Μάιο του 2010, η λαϊκή ορμή και η απαίτηση για την απόδοση ευθυνών σε αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία ανακόπηκαν από τον τραγικό θάνατο των υπαλλήλων της Marfin. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι μούδιασαν και έμειναν στα σπίτια τους. Τώρα τι είναι αυτό που μπορεί να ανακόψει τους πολίτες από το να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στον εργασιακό Μεσαίωνα στον οποίο οδηγούνται;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τίποτα. Τώρα πια, οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, επίσης. Ο χαμένος δεν έχει να χάσει τίποτα. Δεν τον τρομάζουν ούτε τα ΜΑΤ, ούτε τα δακρυγόνα, ούτε το ξύλο. Η μεγαλύτερη δικτατορία είναι η πείνα και η εξαθλίωση.

Τώρα είναι το σημείο μηδέν για τους πολιτικούς, τους καναλάρχες, τους μεγαλοπιχειρηματίες και τους μεγαλοδημοσιογράφους. Ξέρουν πως θα μπορούσαν να είναι οι ίδιοι στη θέση του Κωστή Χατζηδάκη. Αυτό φοβούνται. Τίποτε άλλο. Στις δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν από τα μέσα τους, είναι όλοι τους λαοφιλέστατοι – τους αγαπάει ο κόσμος. Βέβαια, δεν μπορούν να περπατήσουν χωρίς μπράβους ούτε στο κέντρο της Αθήνας.

Η καταδίκη της βίας δεν μπορεί να περιορίζεται στην επίθεση σε ένα βουλευτή. Δεν γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν γαργάρα την καθημερινή και ωμή αστυνομική βία εναντίον των πολιτών να γίνονται έξαλλοι με την βία κατά ενός πολιτικού. Δεν γίνεται να μην αναφέρεσαι καθόλου στην τεράστια πορεία, στις επιθέσεις των αστυνομικών, στους ασφαλίτες που ήταν σε κάθε γωνιά, στην απίστευτη χρήση χημικών, και να σε παίρνει ο πόνος μόνο για τον Χατζηδάκη. Βέβαια, οι τηλεδημοσιογράφοι δεν έχουν προσωπική άποψη για το τι συμβαίνει στις πορείες – ό,τι δουν από τα βίντεο. Αν κατέβουν οι τηλεδημοσιογράφοι να κάνουν ρεπορτάζ σε εργατικό συλλαλητήριο, θα τους κάνει ο κόσμος με τα κρεμμυδάκια – οπότε, είναι δημοσιογράφοι εσωτερικού χώρου.

Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Χρεοκοπήσαμε. Πέσαμε. Αλλά δεν γίνεται να μας κυβερνούν ακόμα αυτοί που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Δεν γίνεται να μην έχει τιμωρηθεί κανείς για τον εξευτελισμό της χώρας. Δεν γίνεται να συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται και να απαλλάσσονται από φόρους οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι μεγαλοεκδότες και οι καναλάρχες που έκαναν τις βρομερές μπίζνες τους με την εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν γίνεται να μας εξηγούν και να μας αναλύουν τι πρέπει να κάνουμε οι ίδιοι τηλεδημοσιογράφοι που αποθέωναν τους πρωθυπουργούς και τις κυβερνήσεις που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Το έχω ξαναγράψει: Δεν είναι δυνατόν ο βιαστής να ανέβει στη δικαστική έδρα και να δικάσει τον βιασμό που διέπραξε.

Πέσαμε. Αλλά ήρθε η ώρα να πέσουν κι αυτοί. Θα μείνουν εδώ με τους ιδιωτικούς στρατούς τους να τους προστατεύουν από τους εξαθλιωμένους; Θα πάνε στο εξωτερικό, όπου βρίσκονται ήδη τα χρήματά τους; Αυτοί έχουν επιλογές. Εμείς έχουμε μόνο μία: να γλιτώσουμε επιτέλους από όλους αυτούς. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να ξανασηκωθούμε. Διαφορετικά, θα έχουμε αποδεχτεί πως είμαστε σκλάβοι.