Συνταγή κλεισίματος Μονάδας Ψυχικής Υγείας με τρία απλά βήματα

Αναδημοσίευση από το: psi-action.blogspot.gr

Χρόνος εκτέλεσης: 3-4 μήνες

Υλικά:
Ο φορέας που επιθυμεί να κλείσει μια ή περισσότερες δομές θα πρέπει να έχει τουλάχιστον άλλη μια δομή την οποία θα πρέπει να διατηρήσει ανοιχτή.

Εκτέλεση:

Βήμα 1: Κλειδώνετε τη δομή, ή τις δομές, που επιθυμείτε να κλείσετε αφού προηγουμένως έχετε μεταφέρει ό,τι σας είναι απαραίτητο από έπιπλα, συσκευές, υλικά, εξυπηρετούμενους, εργαζόμενους κτλ στη δομή που θα διατηρήσετε ανοιχτή.

tip: Σε αυτό το βήμα είναι σημαντικό να μη γνωρίζουν τις προθέσεις σας οι (απλήρωτοι) εργαζόμενοι. Επιστρατεύστε τις επικοινωνιακές σας ικανότητες για να τους πείσετε ότι θα βρεθεί μια λύση γι’ αυτούς, όπως, για παράδειγμα, ότι θα τους πάρει κάποιος άλλος φορέας, ώστε να τους καθησυχάσετε και να μην έχουν παράλογες απαιτήσεις (πχ. καταβολή δεδουλευμένων, επαναλειτουργία της δομής κτλ).

Βήμα 2: Ενημερώνετε, όσες φορές χρειαστεί, το υπουργείο Υγείας ότι επιθυμείτε να κλείσετε τη δομή, ή τις δομές, μέχρι να το αναγκάσετε να κάνει έλεγχο στις κλειδωμένες δομές. Φυσικά, κατά τον έλεγχο θα διαπιστωθεί ότι οι δομές είναι πράγματι κλειστές!

tip: Επειδή δεν έχετε το δικαίωμα να κλείσετε τις δομές, βρείτε μια καλή δικαιολογία (όχι ότι αυτό σας νομιμοποιεί, αλλά καλό είναι να έχετε κάτι να λέτε). Αγνοήστε τις συστάσεις που θα δεχτείτε από το υπουργείο, όπως ότι δεν ενημερώσατε ή δεν τηρήσατε τις διαδικασίες. Το υπουργείο θα ρίξει σε εσάς τις ευθύνες για να δικαιολογήσει το επόμενο βήμα, το οποίο έρχεται σε αντίφαση με τις δεσμεύσεις του ότι δεν θα κλείσει καμία δομή.

Βήμα 3: Ο/η αρμόδιος/α υπουργός ή υφυπουργός ανακαλεί την άδεια λειτουργίας της δομής ή των δομών που θέλετε να κλείσετε (βλ. απόφαση Σκοπούλη στο τέλος της ανάρτησης).

Αυτό ήταν. Ξεφορτωθήκατε τις ανεπιθύμητες δομές και τους εργαζόμενους με τρία απλά βήματα. Αυτή την εποχή υπάρχουν τόσα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που κανένας δεν θα ασχοληθεί με τις δομές ψυχικής υγείας που κλείνουν. Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι για ένα διάστημα οι εργαζόμενοι θα διαμαρτύρονται, αλλά κάποια στιγμή θα κουραστούν και το θέμα θα ξεχαστεί. Όσο για τα δεδουλευμένα τους …ας τα διεκδικήσουν δικαστικώς. Ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι θα είναι.

Το …ιστορικό των τελευταίων μηνών στο «Περιβολάκι»


Το «Περιβολάκι» είναι Ν.Π.Ι.Δ. και παρέχει υπηρεσίες σε παιδιά και εφήβους με παιδική ψύχωση και αυτισμό και στις οικογένειές τους. Μέχρι το καλοκαίρι του 2012 αποτελείτο από 3 δομές: Το «Περιβολάκι 1» στο Χαλάνδρι, που λειτουργούσε από το 1983 και περιελάμβανε 3 τάξεις κέντρων ημέρας για παιδιά ηλικίας 3-12 ετών, το «Περιβολάκι 2» στο Κάτω Χαλάνδρι, που λειτουργούσε από το 2002 και περιελάμβανε 1 τάξη κέντρου ημέρας για παιδιά ηλικίας 3-7 ετών, ξενώνα βραχείας φιλοξενίας και μονάδα διάγνωσης και υποστήριξης και το «Περιβολάκι 3», στην Παιανία, που λειτουργούσε από το 2008 και περιελάμβανε 4 τάξεις κέντρων ημέρας για παιδιά και εφήβους ηλικίας 8-15 ετών και απογευματινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων.

Το Μάιο του 2012 η διοίκηση του φορέα με γράμμα της προς το ΥΥΚΑ – και χωρίς προηγουμένως να έχει ενημερώσει τους εργαζόμενους – δήλωσε την πρόθεσή της να παραδώσει τις δομές Περιβολάκι 1 και 2, καθώς και μέρος του επιστημονικά καταρτισμένου και έμπειρου προσωπικού, στο Υπουργείο, με την προοπτική να αναλάβει τη λειτουργία τους άλλος φορέας. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας παραπέμφθηκαν σε ειδικά δημόσια σχολεία – όπως απαιτεί ο νόμος 3699/2008 για την ειδική αγωγή-ενώ τα υπόλοιπα παιδιά, προσχολικής ηλικίας, μεταφέρθηκαν στο Περιβολάκι 3, στην Παιανία, για να εξασφαλιστεί η λειτουργία του. 43 από τους έμπειρους επαγγελματίες ψυχικής υγείας που έχουν στηρίξει τον φορέα για πολλά χρόνια, δουλεύοντας για μήνες απλήρωτοι και διατηρώντας το υψηλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών στα παιδιά και τους γονείς τους, βρέθηκαν χωρίς αντικείμενο.

Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, το Περιβολάκι 3 ξεκίνησε κανονικά τη λειτουργία του (με το προσωπικό που απέμεινε να είναι απλήρωτο από τον Ιούνιο-με αναδρομική από τον Ιανουάριο μείωση μισθών για όλους), με 2 τάξεις κέντρων ημέρας για παιδιά προσχολικής ηλικίας και 1 τάξη κέντρου ημέρας για εφήβους, ενώ το απογευματινό πρόγραμμα ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων σταμάτησε τη λειτουργία του, χωρίς να είναι σαφής η αιτία. Για τις δομές Περιβολάκι 1 και 2 δεν είχε βρεθεί η διάδοχη κατάσταση (παρόλο που είχε υπάρξει ενδιαφέρον από φορέα με παρεμφερές αντικείμενο) κι επομένως οι 43 «στον αέρα» εργαζόμενοι συνέχισαν να βιώνουν την αβεβαιότητα τόσο για τις θέσεις εργασίας τους όσο και για την καταβολή των δεδουλευμένων τους. Από εκείνη τη χρονική στιγμή, ξεκίνησε ένας αγώνας διεκδίκησης να τους δοθεί αντικείμενο εργασίας, καθώς και μια προσπάθεια συνάντησης με τη διοίκηση για να ενημερωθούν για τις προθέσεις της σε σχέση με τον τρόπο συνέχειας λειτουργίας των δομών του Περιβολάκι. Συγχρόνως, πραγματοποιούνταν προσπάθειες ενημέρωσης και από το ΥΥΚΑ, που σαν χαρακτηριστικό τους είχαν την παραπομπή των εργαζομένων «από τον Άννα στον Καϊάφα»… Τελικά το Υπουργείο, με έγγραφό του προς τη διοίκηση του Περιβολάκι στις 5/10/2012, δήλωσε την πρόθεσή του να προβεί στην αφαίρεση των αδειών λειτουργίας από τα Περιβολάκι 1 και 2, καθώς και στην απόσυρση της χρηματοδότησης για τις δύο αυτές δομές από 1/9/2012! Σε συνάντηση των εργαζομένων με μέλη του Δ.Σ. του φορέα, μετά από την κοινοποίηση αυτού του εγγράφου, η διοίκηση, ευθαρσώς, επέδειξε αδιαφορία και, για άλλη μια φορά, απέδειξε ότι δεν έχει καμιά πρόθεση να επιδιώξει τη διατήρηση ούτε της λειτουργίας των δομών, ούτε των θέσεων εργασίας του προσωπικού. Αντιθέτως, με ανέντιμο τρόπο, προσπάθησε να ξεφορτωθεί τους 43 εργαζόμενους λέγοντάς τους ότι την «τύχη» τους θα την αναλάμβανε το Υπουργείο!! Από την άλλη μεριά, το Υπουργείο, ενώ είχε δεσμευτεί αρχικά να μεριμνήσει για εκείνους, τους έχει αφήσει εκτεθειμένους, αφού δεν έχει επιβάλει καμία κύρωση στη διοίκηση του Περιβολάκι για τον αυθαίρετο τρόπο που δρομολόγησε το ουσιαστικό κλείσιμο των δομών (άλλωστε, με την ενέργειά του να αφαιρέσει τις άδειες λειτουργίας των Περιβολάκι 1 και 2 «τιμωρεί» τους εργαζόμενους, ενώ διευκολύνει τους πραγματικούς υπαίτιους να αυθαιρετήσουν ακόμα περισσότερο!!)

Οι εργαζόμενοι του Περιβολάκι, καταγγέλλοντας την ανεπάρκεια του ΥΥΚΑ, της διοίκησης και της επιστημονικής επιτροπής του φορέα να πάρουν σαφή θέση απέναντι στο αίτημα για τη διατήρηση των τόσο σημαντικών για την κοινότητα υπηρεσιών, καθώς και την καταβολής δεδουλευμένων τους, έχουμε ξεκινήσει επίσχεση εργασίας (μέχρι στιγμής, η λίστα μετράει 33 εργαζόμενους) και είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε την πίεση και την «ενόχληση» προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλούμε όλους τους συναδέλφους στο χώρο της Ψυχικής Υγείας αντί να δουλεύουμε τσάμπα για Υπουργείο και διοικήσεις να προχωρήσουμε σε μαζικές επισχέσεις. Τα προβλήματα είναι ίδια για όλους μας. Μόνη λύση είναι η δημιουργία ενός κοινού μετώπου.

Σωματείο Εργαζομένων στο Περιβολάκι

ΑΠΟΦΑΣΗ

Ανάκληση άδειας λειτουργίας Μονάδων Ψυχικής Υγείας του Φορέα «Ελληνικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία και Θεραπεία του Παιδιού και της Οικογένειας «ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ»»

Την απόφαση μπορείτε να τη διαβάσετε και εδώ

Εργαζόμενοι στο Περιβολάκι: Αντιστεκόμαστε

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!

Πρώτα απ’ όλα τι ξέρουμε

Δεν είναι μόνο η απληρωσιά που πάντα υπήρχε στο χώρο μας… 

Δεν είναι μόνο η ανοργανωσιά ενός Υπουργείου το οποίο διαλύει αυτό που μόνο στο όνομα είναι πια «Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση»… 

Δεν είναι απλά όλοι αυτοί που ως εργολάβοι στήσανε δομές και υπηρεσίες με κρατικό χρήμα, χωρίς διαφάνεια, που θα έπρεπε εξαρχής να είναι δημόσιες…

Είναι ότι το 1989 έκλεισαν τη Λέρο και την κάθε «Λέρο», για να έρθει το 2012 και να ανοίξουν πάλι με την κρίση (μια κρίση που κανένας εργαζόμενος δεν προκάλεσε) μια νέα τεράστια «Λέρο». Με άνεργους, φτωχούς, ψυχικά ασθενείς, περιθωριοποιημένους, ελαστικά εργαζόμενους σκλάβους-τάχα επιστήμονες. 

Είναι επίσης ότι η κοροϊδία έχει και τα όρια της. Όταν είσαι απλήρωτος, χρεωμένος, κουρασμένος και η απάντηση της υφυπουργού Φ. Σκοπούλη είναι «δεν υπάρχει σάλιο» ή του υπουργού Α. Λυκουρέτζου είναι «μην τραβάτε το σχοινί γιατί θα το αφήσω να κοπεί», καταλαβαίνουμε ότι δεν σκοπεύουν να λύσουν κανένα πρόβλημα, ούτε σε εμάς, ούτε σε κανένα άλλο κλάδο. Καταλαβαίνουμε ότι οι ίδιοι αποτελούν μέρος του προβλήματος.

Σε όσες συναντήσεις έγιναν για άλλη μια φορά φέτος στο Υπουργείο (και ήταν πολλές και πάντα με τεράστια πίεση από τους εργαζόμενους) είναι αποκαλυπτικό ότι κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να πει αν, πώς και πότε θα βρεθούν χρήματα και τι θα γίνει με τους ασθενείς στο βαθμό που υπηρεσίες καταρρεύσουν – γιατί εκεί ακριβώς οδηγούμαστε. Μάλιστα, το υπουργείο προσπαθεί να μεταφέρει την ευθύνη για τη συνέχιση λειτουργίας των δομών και της φροντίδας των ασθενών σε εμάς, τους εργαζόμενους. Εμμέσως πλην σαφώς, ο εκβιασμός είναι ο εξής: για να συνεχίσουν (προς το παρόν) να υπάρχουν οι δομές και να μην πεταχτούν οι ασθενείς στο δρόμο εμείς πρέπει να δουλεύουμε τζάμπα. Κι’ αυτή τη φορά δεν υπάρχει καμία υπόσχεση (πόσο μάλλον εγγύηση) ότι κάποια στιγμή, έστω και αργά θα πάρουμε τα δεδουλευμένα μας.

Οι επιλογές μας

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ εφαρμόζει και θα συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική του μνημονιακού σφαγείου. Μια πολιτική που οδηγεί το χώρο μας σε υποβάθμιση, συρρίκνωση και τελικά στο λουκέτο. Μια πολιτική που εξαθλιώνει τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή η πολιτική και όσοι την εφαρμόζουν πρέπει να ανατραπούν.

Μέχρι σήμερα οι περισσότεροι κλάδοι παλεύανε ο καθένας μόνος του ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και της Τρόικας, ενώ οι γενικές απεργίες, σταματούσαν στις 24ώρες. Αν υπήρχε συντονισμός των χώρων που αγωνιζόταν μεταξύ τους και αν αντί για διάσπαρτες 24ωρες απεργίες οι εργαζόμενοι απαντούσαν στην κυβέρνηση με σχεδιασμένες απανωτές απεργίες και κινητοποιήσεις δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που είμαστε σήμερα. Φρένο τόσο στο συντονισμό όσο και στην κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και των απεργιών βάζανε πάντα οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ (οι συνδικαλιστικές παρατάξεις Πασοκ και ΝΔ αντίστοιχα)

Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε αγώνες με νικηφόρα προοπτική, χρειάζεται να πάρουμε μόνοι μας πρωτοβουλίες, τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία, για πλατύτερο οριζόντιο συντονισμό και σχεδιασμό κινητοποιήσεων με διάρκεια.

Οι επιλογές μας είναι δύο τελικά, αφού και το πιο άμεσο αίτημα μας για επιβίωση επαγγελματική, οικογενειακή, κοινωνική, προσωπική συναντάει ντουβάρια και καταστολή. Ή άπραγοι και κουρασμένοι περιμένουμε τους τίτλους τέλους στην Ψυχική Υγεία, ή αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί στο να προσπαθήσουμε να σηκώσουμε το κλίμα στο χώρο μας, στην Υγεία, σε άλλους κλάδους γενικά ώστε να τους διώξουμε. Αυτό πια είναι ανάγκη να γίνει.

Ένα σχέδιο με κινητοποιήσεις διαρκείας

Στην Ψυχική Υγεία υπάρχει η πρόταση για επίσχεση εργασίας αυτή τη στιγμή. Δεν είναι τυχαίο αυτό καθώς η απληρωσιά και η αγανάκτηση βαραίνουν στις αποφάσεις μας. Την ίδια στιγμή υπάρχει η αγωνία τι θα απογίνουν οι άνθρωποι που φροντίζουμε αν εμείς αρνηθούμε να δουλέψουμε.

Εδώ και χρόνια έχουμε αποδείξει πόσο νοιαζόμαστε για τους λήπτες με το να στεκόμαστε πλάι τους καθημερινά όντας απλήρωτοι για μήνες αλλά και αντιμέτωποι γενικότερα με πολύ δύσκολες καταστάσεις. Αν όμως τώρα πια δεν αντιδράσουμε τότε όσο και αν προσπαθήσουμε να στηρίξουμε τους ανθρώπους αυτούς στη καθημερινότητα σύντομα θα καταρρεύσουν οι δομές, αυτοί πιθανά να οδηγηθούν σε άσυλα και εμείς σίγουρα στην ανεργία.

Πρέπει να αναρωτηθούμε αν η ανθρωπιά μας και η σχέση μας με τους λήπτες των υπηρεσιών, στο σημείο που έχουμε φτάσει, βοηθάει ή είναι εμπόδιο στην απόφασή μας να κινητοποιηθούμε αποφασιστικά. Για πόσο ακόμα θα μπορούμε-αν ακόμα μπορούμε δηλαδή- να στηρίζουμε άλλους όταν εμείς οι ίδιοι δυσκολευόμαστε να επιβιώσουμε, όταν μας εκβιάζουν Υπουργείο και διοικήσεις πατώντας ακριβώς στην ευαισθησία της δουλειάς μας, να συνεχίσουμε αδιαμαρτύρητα ως δούλοι την απλήρωτη εργασία; Ποιανού το πρόβλημα λύνεται τελικά έτσι, το δικό μας ή της κυβέρνησης;

  • Η κοινή πρόταση στις συνελεύσεις μας για επίσχεση εργασίας δίνει προοπτική στη φάση αυτή. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε άλλη επιλογή από το προχωρήσουμε σε επίσχεση.

  • Η επίσχεση είναι ατομικό δικαίωμα αλλά αν ασκηθεί ομαδικά, με αποφάσεις σωματείων που να στηρίζουν τον κάθε εργαζόμενο, έχει πραγματική ισχύ, φρενάρει τη λειτουργία του χώρου και θέτει διοικήσεις και Υπουργείο προ των ευθυνών τους.

  • Νομικά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε στο χώρο εργασίας σε περίπτωση επίσχεσης ούτε και να έχουμε προσωπικό ασφάλειας. Μπορούμε να φτιάξουμε όμως ολιγομελείς ομάδες που θα ελέγχουν τους εργασιακούς χώρους κατά τη διάρκεια της επίσχεσης.

  • Ταυτόχρονα να ξεκινήσουμε αγώνα διαρκείας τα πρωτοβάθμια σωματεία. Δηλαδή η Ψυχική Υγεία, η Ειδική Αγωγή, ΟΚΑΝΑ, ΚΕΘΕΑ, Κέντρα Πρόληψης, τα Νοσοκομεία κλπ. να προχωρήσουμε με απεργία σε όλη την Υγεία στις 10/10, Παγκόσμια Μέρα για την Ψυχική Υγεία, νέο πανυγειονομικό συντονισμό την ίδια μέρα με πρόταση για κλιμάκωση με 48ωρη απεργία, κάλεσμα σε όσους χώρους είναι ή θα μπουν σε αγώνα για από κοινού δράση στη προοπτική νέας κλιμάκωσης.

  • Να καλέσουμε και να συντονιστούμε και με πρωτοβάθμια σωματεία άλλων κλάδων για να πιέσουμε και τις μεγάλες ομοσπονδίες να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να μπούνε σε κινητοποίηση διαρκείας πχ. 48ωρες-3ήμερες-5ήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες σε λογική κλιμάκωσης.

Οι περικοπές, οι μειώσεις στους μισθούς, τα νέα μέτρα των 13,5δις είναι άδικα, είναι ληστεία υπέρ των δανειστών εντός και εκτός Ελλάδας.. Οι διακόσιες χιλιάδες διαδηλωτές στην Αθήνα (σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν, 26/09/2012) και οι πολλές δεκάδες χιλιάδες σε όλη τη χώρα κατά τη διάρκεια της τελευταίας απεργίας, έδειξαν ότι αρνούμαστε να καταθέσουμε τα όπλα ενάντια στην κυβέρνηση και την Τρόικα της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ένα σχέδιο κλιμάκωσης με πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων και ομοσπονδιών θα έχει τεράστια δυναμική. Καμιά κυβέρνηση ή τρόικα δεν μπορεί να αντέξει ένα συντονισμένο κίνημα απεργιακών κινητοποιήσεων.

Σωματείο Εργαζομένων στο «Περιβολάκι»

Συνεχής ενημέρωση από τους εργαζόμενους στην ψυχική υγεία:

http://syntergpsyex.blogspot.gr/