Η ζωή στην κοινότητα: Δικαίωμα ή …Θεραπεία;

Τον τελευταίο καιρό ολοένα και πληθαίνουν οι φωνές γύρω από ένα ζήτημα που μέχρι πρότινος δεν απασχολούσε σχεδόν κανένα: το κλείσιμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων, ή, για να το πούμε καλύτερα, το μετασχηματισμό τους σε δίκτυα κοινοτικών μονάδων παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας διαμέσου μιας διαδικασίας μετατροπής πόρων που προσανατολίζονται στην κοινωνική και όχι την ιδρυματική αναπαραγωγή του ψυχικά πάσχοντα.

Δεν απασχολούσε σχεδόν κανένα, καθώς μια τέτοια πραγματικότητα για τον ελληνικό χώρο φάνταζε τουλάχιστον ουτοπία. Τώρα όμως που άρχισε να γίνεται απτή πραγματικότητα (κλείσιμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων Πέτρας Ολύμπου και Χανίων, συρρίκνωση σε μηδενικό αριθμό χρόνιων εγκλείστων σε Παιδοψυχιατρικό, Κέρκυρα, αποασυλοποίηση μεγάλου αριθμού χρόνιων εγκλείστων σε Τρίπολη, Θεσσαλονίκη, Δαφνί, Δρομοκαΐτειο), η δυσφορία όσων μέχρι πρόσφατα δεν ασχολούνταν άρχισε να γίνεται εμφανής. Δεν είναι τυχαίο πως ενώ μέχρι προ τριετίας στα «Τετράδια Ψυχιατρικής» τα προηγούμενα 20 χρόνια δεν είχε δημοσιευτεί ούτε ένα άρθρο που να τολμούσε να θίξει έστω την υπεράσπιση του ασύλου, πρόσφατα έχουν δημοσιευτεί άρθρα που προβλέπουν την καταστροφή μπροστά σε αυτή την προοπτική.

Επίσης, η ΕΨΕ, προ τριετίας περίπου προχώρησε στη διενέργεια ενός σχεδόν δημοψηφίσματος προκειμένου τα μέλη της να αποφανθούν κατά πόσο ήταν σύμφωνα με το κλείσιμο των ψυχιατρείων ή όχι.

Ακόμη, σε καθημερινή εφημερίδα δημοσιεύτηκε επιστολή εκπροσώπων του συνδικαλιστικού οργάνου των ιδιοκτητών των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών στην οποία οι υπογράφοντες επέσειαν τη δαμόκλεια σπάθη του κοινωνικού κινδύνου που επικρέμαται αν κλείσουν τα ψυχιατρεία.

Από την άλλη μεριά, πολλοί απ’ αυτούς που «παραδοσιακά» ήταν υπέρ του μετασχηματισμού των ασύλων, του αποϊδρυματισμού κλπ. έχουν αρχίσει να ξαναβλέπουν τη στάση τους αφού σε συνθήκες «άγριου καπιταλισμού» αυτή η πραγματικότητα μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση των ψυχικά πασχόντων οι οποίοι, έστω και στο άσυλο, έχουν τουλάχιστον «που την κεφαλήν κλίναι»…

Θεωρούμε πως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εξέταση των αιτιάσεων που επικαλούνται οι περισσότεροι από όσους εξεδήλωσαν όψιμο ενδιαφέρον προκειμένου να μην κλείσουν τα άσυλα (χρησιμοποιούμε τον όρο «άσυλα» ως συνώνυμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων, απογυμνώνοντάς τα από τον «προστατευτικό» τους χαρακτήρα – για ποιον άλλωστε; – και αφήνοντάς τα με τον χαρακτήρα της αποθήκης ψυχών, που ως τέτοια έχουν καταγγελθεί, δηλώνοντας δε ευθαρσώς πως δεν υπάρχουν καλά και κακά ψυχιατρικά νοσοκομεία: από τη στιγμή που χρησιμοποιούνται για τον βραχύχρονο ή μακρόχρονο περισσότερων από 5 ανθρώπων είναι αποθήκες απάνθρωπες, φυλακές για «εγκληματίες» που το μόνο τους έγκλημα είναι πως πάσχουν).

Η εξέταση των αιτιάσεων τις οποίες επικαλούνται οι υπερασπιστές των ασύλων θα μπορούσαν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες (αυθαίρετη κατηγοριοποίηση, πράγματι, αλλά χρήσιμη για την οικονομία του λόγου). Η μια κατηγορία αφορά στη διαχείριση των ψυχικά πασχόντων που δεν γιατρεύονται. Η άλλη, τον κίνδυνο αυτοί οι άνθρωποι να βρεθούν στο δρόμο, αν δεν υπάρχει το άσυλο να τους «φιλοξενήσει».

Ως προς την πρώτη κατηγορία, η αναποτελεσματικότητα των εναλλακτικών στο άσυλο δομών ως προς την «ιασιμότητα» των ψυχικά πασχόντων βασίζεται σε ασαφείς αναφορές σε εμπειρίες άλλων χωρών ή σε παράθεση δεδομένων που δείχνουν πως η μετακίνηση (έστω) χρόνιων εγκλείστων σε μη νοσοκομειακά πλαίσια (χρησιμοποιούμε αυτό τον αδόκιμο όρο καθώς πιστεύουμε πως άλλο είναι το εξωνοσοκομειακό και άλλο το κοινοτικό πλαίσιο διαβίωσης) δεν έχει επιφέρει την ίαση ή έστω τη βελτίωση σε όρους συμπτωματολογίας, ψυχοπαθολογίας, διάγνωσης, κοκ.

Η δεύτερη κατηγορία κόπτεται για την ποιότητα ζωής των ψυχικά πασχόντων και θεωρεί πως αυτοί οι άνθρωποι ή θα είναι στο άσυλο (που τους προσφέρει – όταν λειτουργεί σωστά και «ανθρώπινα» – μιας αποδεκτής ποιότητας ζωή), ή θα είναι αφημένοι στη μοίρα τους, στο δρόμο, που αντιπροσωπεύει την απεχθέστερη μορφή διαβίωσης ενός ανθρώπου. Ενδιάμεση ή – ακόμη περισσότερο – άλλη προοπτική δεν υπάρχει.

Νομίζουμε πως δεν έχει γίνει καθόλου κατανοητό – κι όχι τυχαία – ένα απλό ζήτημα. Η κατάργηση του ασύλου δεν έχει να κάνει με επιστημονικά δεδομένα περί ίασης ή μη ίασης της ψυχικής διαταραχής. Δεν έχει να κάνει με τον εγκλεισμό ελλείψει καλύτερης λύσης. Αντίθετα, πρόκειται για μια υπόθεση που στη βάση της αφορά αποκλειστικά και μόνο στη διασφάλιση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με βάση αυτή την υπόθεση, κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην κατάλληλη φροντίδα, υποστήριξη κλπ. στην κοινότητα. Κανένας δεν μπορεί να παραμένει έγκλειστος επειδή είναι άρρωστος, όσο άρρωστος κι αν είναι. Καθένας έχει δικαιώμα να είναι όσο τρελός θέλει, αλλά στην κοινότητα. Η αποκατάσταση στην ψυχιατρική δεν έχει σχέση με την αποκατάσταση στην ορθοπεδική. Δεν αφορά την ίαση αλλά την άσκηση των βασικών, στοιχειωδών ατομικών, πολιτικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, παρά και με την ασθένειά του. Η αποασυλοποίηση δεν έχει καμία σχέση με την ίαση: οι ασθενείς μετακινούνται (δυστυχώς) σε εξωνοσοκομειακές μονάδες (οικοτροφεία, ξενώνες, διαμερίσματα) όχι για να γίνουν καλά ή επειδή είναι καλύτερα, αλλά απλά επειδή έχουν δικαίωμα να λαμβάνουν τις απαραίτητες και ανάλογες με το πρόβλημα υγείας τους υπηρεσίες εκτός νοσοκομείου. Αν έχουν ανάγκη ενδονοσοκομειακής περίθαλψης, τότε αυτή η υπηρεσία τους παρέχεται για όσο καιρό χρειάζεται (προκειμένου, για παράδειγμα, να ξεπεραστεί η οξεία φάση της ασθένειας). Από τη στιγμή που η οξεία φάση της ασθένειας περάσει, τότε ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ανάγκη (και κανένας δε δικαιούται να τον υποχρεώνει) να παραμείνει σε ψυχιατρείο. Μάλιστα, υπάρχουν πολλές έγκυρες και αξιόλογες εμπειρίες σε διαφορετικά μέρη του κόσμου που δείχνουν πως σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη κι αυτή η οξεία φάση της ασθένειας είναι καλύτερο να αντιμετώπιζεται σε μη νοσοκομειακό περιβάλλον (πρβλ., για παράδειγμα, την εμπειρία της Τεργέστης – η οποία, σε πείσμα των αρνητών της, αναδείχθηκε τον Μάρτιο του 2005 από τον ΠΟΥ ως πιλοτική εμπειρία οργάνωσης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας για όλον τον κόσμο- και Warner, 2005).

Η εκτός ασύλου λοιπόν διαχείριση των ψυχικά πασχόντων αφορά αποκλειστικά και μόνο το ζήτημα του δικαιώματός τους να ζουν στην κοινότητα, όπως οι μη πάσχοντες. Από κει και πέρα, για τους ενασχολούμενους με την ψυχιατρική τέχνη ιδού πεδίον μάχης λαμπρόν, ή μάλλον ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Ας εφαρμόσουν οποιαδήποτε «θεραπευτική» τεχνική θέλουν, ας χορηγήσουν τα καλύτερα ψυχοφάρμακα, ας ψυχοθεραπεύσουν ατομικά, ομαδικά, ας κάνουν ό,τι θέλουν: σε υποκείμενα όμως που ζουν στην κοινότητα, ελεύθερα, υπεύθυνα για τις πράξεις τους (ακόμη και ν’ αρνηθούν τη «θεραπευτική» αγωγή που τους χορηγείται), και όχι σε αντικείμενα παρεμβάσεων εντός κλειστών πλαισίων όπου η οποιαδήποτε έννοια ατομικής ελευθερίας καταπατιέται από ένα και μόνο γνώρισμα: την ομαδικότητα, ή – με άλλα λόγια – την ισοπέδωση της υποκειμενικότητας χάριν των απόψεων της όποιας Florence Nightingale. Στον 21ο αιώνα ζούμε άλλωστε.

Νίκος Γκιωνάκης, ψυχολόγος

Αναδημοσίευση από το http://psi-action.blogspot.com/

Thompson Hall "My Favourite Place 2"

Thompson Hall "My Favourite Place 2"

…και ένα mail από φοιτητές ψυχολογίας

Το παρακάτω κείμενο ήρθε με mail από την αριστερή ενότητα των φοιτητών του προγράμματος ψυχολογίας του Παν/μιου Αθηνών και το παραθέτουμε για ενημέρωση και σχολιασμό.

Τι ψυχή θα παραδώσεις…μετά το Πρόγραμμα?

Σε μία περίοδο διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου και συνεχόμενης υποβάθμισης του δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης (Νόμος Πλαίσιο, νόμοι για την έρευνα και την αξιολόγηση, νόμος για τα μεταπτυχιακά) βλέπουμε πως και το τμήμα ψυχολογίας της Φιλοσοφικής αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα στο τομέα της διανομής συγγραμμάτων και λειτουργίας των μεταπτυχιακών . Την ίδια στιγμή και ενώ η Ελλάδα αρχίζει να δέχεται τα καταστροφικά αποτελέσματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ και οι υπόλοιπες κυρίαρχες δυνάμεις στην Ε.Ε., οι δομές της ψυχικής υγείας καταρρέουν.

-Λίγα λόγια για το πρόγραμμα Ψυχολογίας…

Πιο συγκεκριμένα στη τελευταία εξεταστική οι φοιτήτριες /-ες του Προγράμματος αναγκαστήκαμε να δώσουμε τα μαθήματα κάτω από εξαιρετικά άσχημες συνθήκες με διανομή των συγγραμμάτων μόλις λίγες μέρες πριν την εξεταστική, χωρίς ορισμένη ύλη και με πολλές περιπτώσεις φοιτητών /-τριων που αναγκάστηκαν να πληρώσουν τα βιβλία για να προλάβουν να διαβάσουν. Για όλα αυτά δε φταίει φυσικά η κατάληψη της σχολής, κατά τη διάρκεια της οποίας ήταν ανοιχτές οι γραμματείες, όπως ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και μέρος των καθηγητών υποστήριξαν αλλά η εφαρμογή της διάταξης του νόμου-πλαίσιο για τις λίστες συγγραμμάτων. Παρά τους συνεχόμενους αγώνες του φοιτητικού κινήματος για την ανατροπή του Νόμου και το μπλοκάρισμα της περικοπής των δωρεάν συγγραμμάτων , η αδιάλλακτη στάση του υπουργείου οδήγησε τα περισσότερα ΑΕΙ μαζί και τη Φιλοσοφική να υποστεί τις καταστροφικές επιπτώσεις που βιώσαμε στη τελευταία εξεταστική

Στην ίδια λογική των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, το υπουργείο πέρασε πρόσφατα και το νόμο για τα μεταπτυχιακά σύμφωνα με τον οποίο τα προγράμματα πρέπει να αναζητήσουν χρηματοδότηση από ιδιώτες, να βάλουν δίδακτρα και να υποβληθούν σε αξιολόγηση. Έτσι εξηγείται και η αδυναμία του μεταπτυχιακού προγράμματος Κλινικής Ψυχολογίας να δεχτεί νέους φοιτητές και φοιτήτριες μέχρι να διασφαλιστούν οι πόροι λειτουργίας του. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται η καταστροφική πολιτική του υπουργείου στην δημόσια εκπαίδευση που οδηγεί το μοναδικό μεταπτυχιακό Κλινικής Ψυχολογίας στην Αθήνα να μην δέχεται άλλους φοιτητές.

-Κατάρρευση της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα !

Όλο το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις διάφορες μονάδες ψυχικής υγείας και ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Συγκεκριμένα στο Δρομοκαίτιο και στο Δαφνί παρατηρούνται τεράστιες ελλείψεις προσωπικού με αποτέλεσμα τα Ψυχιατρικά νοσοκομεία να λειτουργούν κάτω από τα όρια ασφαλείας. Ταυτόχρονα η λεγόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση καταρρέει με χρωστούμενους μισθούς, απολύσεις και παύση λειτουργίας δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Το πρόγραμμα Ψυχαργώς και η διαδικασία της αποασυλοποίησης και της κοινωνικής επανένταξης έχει οδηγηθεί στη πρόθυρα της καταστροφής .Εργαζόμενοι και ψυχικά ασθενείς αντιμετωπίζουν την συνολική απαξίωση και τις κυβερνητικές πολιτικές που σταδιακά οδηγούν το συγκεκριμένο σύστημα σε κατάρρευση. Την ίδια στιγμή 73 κέντρα πρόληψης του ΟΚΑΝΑ (Οργανισμός κατά των Ναρκωτικών) οδεύουν προς τη χρεοκοπία εξαιτίας των οφειλών του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης ύψους 14 εκατ. Ευρώ ενώ το 35% του ειδικευμένου προσωπικού έχει ήδη αποχωρήσει.

-Για μία κριτική ματιά στο περιεχόμενο των σπουδών…

Πέρα από τα πολύ υλικά παραδείγματα στα προβλήματα που υπάρχουν στο τμήμα μας αλλά και στη ψυχική υγεία στην Ελλάδα πρέπει να αναδείξουμε τους όρους με τους οποίους διεξάγονται οι σπουδές ψυχολογίας στο Πρόγραμμα Ψυχολογίας. Η έλλειψη ισότιμης παρουσίασης όλων των θεωρητικών ρευμάτων της ψυχολογίας καθώς και των σημαντικών θεωρητικών έργων που άσκησαν κριτική στη Ψυχιατρική και την έννοια της »αρρώστιας» συνολικά δε μπορούν παρά να μας καθιστούν επιφυλακτικούς. Ταυτόχρονα η ιδιαίτερη συνύπαρξη ενός έντονου τεχνοκρατισμού στη ψυχολογία (έμφαση στη διεξαγωγή τεστ και ερευνών και στη μάθηση συγκεκριμένων τεχνικών) και ενός συντηρητισμού ο οποίος ψάχνει επίμονα να βρει ατομικές αποκλίσεις για να τις θεραπεύσει οδηγεί στην αναπαραγωγή και εμπέδωση των κυρίαρχων ιδεών. Εμείς αντίθετα υποστηρίζουμε ότι θα πρέπει να υπάρχει ελεύθερη άσκηση γόνιμης κριτικής και συνεχής αμφισβήτηση της παρεχόμενης γνώσης.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

-Μαζικούς διορισμούς ψυχολόγων στο Δημόσιο με στόχο τη κάλυψη των οργανικών θέσεων (σχολεία, ψυχιατρικά νοσοκομεία κλπ)

-πληρωμή των χρωστούμενων μισθών στους εργαζόμενους στις μονάδες ψυχικής υγείας

-Συνέχιση της διαδικασίας της αποασυλοποίησης και κοινωνικής επανένταξης και δημιουργία δημόσιων κέντρων ως μόνιμες δομές με επαρκή χρηματοδότηση από το υπουργείο

-Καταβολή μισθού στους φοιτητές και τις φοιτήτριες ψυχολογίας για τις 2 υποχρεωτικές εξηντάωρες πρακτικές εργασίες.

Παρέμβαση της Ε.Ε. για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση

Μετά από τρία χρόνια δραματικής υποχρηματοδότησης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, που οδήγησε σε κατάρρευση τις κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας, η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βάζει τέλος στην αυθαιρεσία του Υπουργείου Υγείας και «υπενθυμίζει» (με το μνημόνιο συνεργασίας) στη χώρα μας τις υποχρεώσεις της.

Στη συμφωνία αυτή γίνεται σαφές ότι η ψυχιατρική μεταρρύθμιση θα συνεχιστεί και η πορεία της θα παρακολουθείται από ομάδα διεθνών ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων. Οι Ελληνικές αρχές δεσμεύονται, μεταξύ άλλων, να προχωρήσουν άμεσα στην πιστοποίηση και την έκδοση αδειών λειτουργίας για το σύνολο των δομών ψυχικής υγείας, να εξασφαλίσουν την πλήρη στελέχωσή τους, να υπογράψουν συμβάσεις με τους μη-κερδοσκοπικούς φορείς που λειτουργούν κοινοτικές δομές και να εξασφαλίσουν τη στήριξη και τη λειτουργία των Κοινωνικών Συνεταιρισμών (ΚοιΣΠΕ).

Σαφής είναι η θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και για την υποχρηματοδότηση των κοινοτικών δομών ψυχικής υγείας, αφού αναγνωρίζεται η σημαντική αποσυμφόρηση των ιδρυμάτων αλλά παράλληλα διαπιστώνεται το σοβαρό πρόβλημα χρηματοδότησης των μη κερδοσκοπικών φορέων που λειτουργούν κοινοτικές δομές. Έτσι, το Υπουργείο Υγείας δεσμεύεται να καταβάλλει άμεσα τις οφειλές προς τους φορείς και να εξασφαλίζει στο εξής την καταβολή των απαραίτητων χρημάτων προκαταβολικά, ανά τρίμηνο. Επίσης, από το 2010 θα πρέπει να εγγράφονται στον τακτικό προϋπολογισμό όλοι οι απαραίτητοι πόροι, ώστε να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία των κοινοτικών δομών καθώς και η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών τους.

Όπως καταλαβαίνετε τα παραπάνω δεν έχουν καμιά σχέση με τη μέχρι τώρα επίμονη στάση του Υπουργείου Υγείας «να πληρώνει απολογιστικά» (και να παροτρύνει τους φορείς να παίρνουν δάνεια από τις τράπεζες), να καλύπτει τα έξοδα με το 2% επί των προμηθειών (χρήματα που ποτέ δεν δόθηκαν στους φορείς) ή με τα έσοδα από το Κρατικό Λαχείο κτλ. Όλες αυτές οι ευφάνταστες και ανεφάρμοστες «λύσεις» φυσικά δεν συμπεριλαμβάνονται στο μνημόνιο και αμφιβάλλουμε αν προτάθηκαν από την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια, η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας θα μπορούσε τουλάχιστον να απολογηθεί για τους άστοχους σχεδιασμούς (ή καλύτερα για την έλλειψη σχεδιασμού), οι οποίοι οδήγησαν σε κατάρρευση το σύστημα ψυχικής υγείας. Αντί όμως γι΄ αυτό, επέλεξε να εκδώσει ένα θριαμβευτικό δελτίο τύπου!

Εμείς θα σας θυμίσουμε (με κάποια χαρακτηριστικά video) τις απίστευτες λύσεις που πρότεινε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας για το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης των κοινοτικών δομών. Φαίνεται ότι οι κ.κ. Δ. Αβραμόπουλος, Γ. Κωνσταντόπουλος (video), Μ.Σαλμάς (video), Μ. Τροχάνη (video) και Α. Καλογερόπουλος είχαν άλλες προτεραιότητες και δεν κατάλαβαν ότι η ψυχική υγεία των πολιτών δεν παζαρεύεται.

Τελειώνοντας, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν πιστεύουμε πως η συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και της χώρας μας είναι αρκετή για να αλλάξει ένα σύστημα το οποίο συντηρείται από ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, μας δίνει όμως τη δυνατότητα να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας προς αυτή την κατεύθυνση.

Διαβάστε, λοιπόν, εδώ τη συμφωνία που υπέγραψε ο Επίτροπος κ. Vladimir Spidla και ο Υπουργός Υγείας κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος και αφήνουμε σε εσάς τα υπόλοιπα σχόλια.

Από το http://psi-action.blogspot.com/

Η πίεση από την Ε.Ε., η οποία είχε προσωρινά αναστείλει την κοινοτική χρηματοδότηση για την αποασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών, πίεση που φαίνεται πως επιτάθηκε κατά την επίσκεψη του επιτρόπου Κοινωνικών Υποθέσεων, ήταν το μόνο μέσο που απέδωσε ύστερα από χρόνια οικονομικών παλινωδιών και μήνες «ακινησίας» στις διαπραγματεύσεις με τους φορείς υλοποίησης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης… η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις σχετικά με την εθνική χρηματοδότηση και υπό τη στενότερη παρακολούθηση εκ μέρους της Κομισιόν συνεχίζεται πλέον το πρόγραμμα «Ψυχαργώς» για την αποασυλοποίηση των ψυχικώς πασχόντων στη χώρα μας.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης του επιτρόπου Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ίσων Ευκαιριών της Ε.Ε. Βλ. Σπίντλα και του υπουργού Υγείας Δημ. Αβραμόπουλου, που πραγματοποιήθηκε χθες στα Χανιά, οι δύο άνδρες συνυπέγραψαν ένα σημαντικό μνημόνιο συνεργασίας των δύο πλευρών για την εξέλιξη και τη βιωσιμότητα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και του «Ψυχαργώς».

Υπό το βάρος της δραματικής εθνικής υποχρηματοδότησης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και της αποασυλοποίησης των ψυχικώς πασχόντων, και αφού είχε προηγηθεί η απόφαση της Κομισιόν για προσωρινή αναστολή της εκταμίευσης κοινοτικών κονδυλίων για το «Ψυχαργώ», το μνημόνιο συνεργασίας επαναλαμβάνει την υποχρέωση των ελληνικών αρχών να καλύπτουν απ’ ευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό το σύνολο των αναγκαίων δαπανών για τη λειτουργία των δομών αποασυλοποίησης… η συνέχεια στην Αυγή

«Τώρα καταλαβαίνω τι θα πει ελευθερία, τι θα πει να είσαι λεύτερος». Ο 55χρονος Σπύρος Παπακαστρίτσιος έζησε 25 χρόνια έγκλειστος στο Ψυχιατρείο Χανίων. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα μάλιστα, μήνες ολόκληρους, βρισκόταν δεμένος στο κρεβάτι του.

Χθες και ενώ έχουν περάσει περίπου τρία χρόνια από τη στιγμή που βγήκε από το ψυχιατρείο και ζει σε διαμέρισμα – ξενώνα του προγράμματος αποασυλοποίησης χάρισε στον επίτροπο Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης Βλαντίμιρ Σπίλντα τον ιμάντα με τον οποίο τον κρατούσαν καθηλωμένο στην απομόνωση, τόσο εκείνον όσο και εκατοντάδες άλλους ανθρώπους… η συνέχεια στα Νέα

Κι άλλος καταυλισμός ντροπής στην Ηλεία

modern-slaves 

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ, Ελευθεροτυπία, 07/04/2009

Σαν τα ζώα στοιβαγμένοι μέσα σε παλιά λεωφορεία δίπλα από τη νέα εθνική οδό Πύργου-Πάτρας, στο ύψος της διασταύρωσης με την Ανδραβίδα Ηλείας, βρίσκονται περίπου πενήντα Βούλγαροι εργάτες γης μαζί με τις οικογένειές τους, βιώνοντας καθημερινά την αθλιότητα, την εκμετάλλευση και την προκλητική αδιαφορία της Πολιτείας.

Εκαναν ότι… έπεσαν από τα σύννεφα χθες οι τοπικοί άρχοντες, η αστυνομία και οι υπόλοιποι αρμόδιοι, όταν η δημοσιογραφική έρευνα ανέδειξε τον νέο καταυλισμό της ντροπής στην Ηλεία. Και όμως σ’ εκείνο το σημείο βρίσκεται το σχεδόν καθημερινό μπλόκο της Τροχαίας, ενώ από την εθνική οδό και δίπλα από τον καταυλισμό περνούν καθημερινά οι εισαγγελείς που υπηρετούν στην Ηλεία, οι βουλευτές αλλά και ο κατά τα άλλα «ευαίσθητος» σε εργασιακά θέματα Ηλείος υφυπουργός Απασχόλησης Γιώργος Κοντογιάννης.

Κανένας τόσους μήνες δεν είχε αντιληφθεί το παραμικρό… Ή μάλλον κανένας δεν ήθελε να αναδείξει το πρόβλημα που πίσω του κρύβει την γερή κονόμα και χιλιάδες ευρώ από τα κυκλώματα των εργατονταβαντζήδων που λυμαίνονται την πεδινή Ηλεία. Πενήντα ευρώ το «κεφάλι» πληρώνουν στον ιδιοκτήτη της μάντρας των παροπλισμένων λεωφορείων οι αλλοδαποί εργάτες για να έχουν το δικαίωμα να στεγάσουν τη φτώχεια τους μέσα σ’ αυτά. Κάτι λιγότερο, περίπου 40 ευρώ, πληρώνουν οι γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά.

Και δεν είναι η μοναδική επιχείρηση κονόμας σε βάρος των αλλοδαπών της Ανδραβίδας. Υπάρχουν συμπολίτες μας που, αντιλαμβανόμενοι ότι το ζήτημα έχει χρήματα αφορολόγητα και μαύρα, έχουν ενοικιάσει με το «κεφάλι» ακόμα και κοτέτσια σε αυτούς τους φουκαράδες. Οικήματα χωρίς στοιχειώδεις χώρους υγιεινής. «Τρώγλες ντροπής» – λέει στην «Ε» ο δήμαρχος της Ανδραβίδας Γιάννης Παπανδρέου και στη συνέχεια αποκαλύπτει κάτι το συνταρακτικό:

«Υπάρχουν και κάποιοι ασυνείδητοι που έχουν ενοικιάσει στους αλλοδαπούς εργάτες γης παλιά πλίνθινα σπίτια που έχουν κριθεί από τους μηχανικούς ως κατεδαφιστέα λόγω των ζημιών που υπέστησαν από τον σφοδρό σεισμό που έπληξε την περιοχή μας. Φαντάζεστε πόσα θύματα θα υπάρξουν αν τύχει και έχουμε έναν νέο σεισμό» – λέει ο δήμαρχος της Ανδραβίδας και υπογραμμίζει:

«Δεν είναι δυνατόν σε σπίτι που βγήκε κόκκινο μετά τον τελευταίο σεισμό να στεγάζονται είκοσι άτομα. Η εικόνα αυτή που βλέπουμε με τα λεωφορεία είναι το αποκορύφωμα του αίσχους!».

Σύμφωνα με πληροφορίες το τοπικό αστυνομικό τμήμα πριν από τρεις μήνες ενημέρωσε με επίσημο έγγραφο όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες και την Εισαγγελία της Αμαλιάδας για τον καταυλισμό της ντροπής, αλλά παραδόξως ουδείς ασχολήθηκε μέχρι χθες με το θέμα.

Λεωφορείον ο Ρατσισμός

3236349513_84d6a717021

  

Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει πια όλα, έρχεται η παρακάτω είδηση από ΤΑ ΝΕΑ (επιμέλεια: Περικλής Δημητρολόπουλος):

Ξεχωριστό λεωφορείο για τους μετανάστες διαθέτει από σήμερα ένας δήμος στην Ιταλία, κάνοντας πολλούς να θυμηθούν την εποχή της Ρόζα Παρκς στις ΗΠΑ και του απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική. Παραδόξως, όμως, με το μέτρο συμφωνούν και κάποιοι μετανάστες.

Η γραμμή 24 των αστικών συγκοινωνιών στη Φότζα της Απουλίας συνδέει το κέντρο της πόλης με το προάστιο Μετζανόνε όπου φιλοξενείται ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών. Από σήμερα θα τεθεί σε λειτουργία η γραμμή 24/1, η οποία θα κάνει την ίδια διαδρομή. Μόνο που στο λεωφορείο 24 θα μπαίνουν μόνο οι Ιταλοί, πληρώνοντας εισιτήριο. Στο 24/1 οι επιβάτες θα είναι αποκλειστικά μετανάστες και πρόσφυγεςκυρίως από την υποσαχάρια Αφρική- και η μεταφορά είναι δωρεάν. Ο αριστερός δήμαρχος της πόλης και ο τοπικός οργανισμός αστικών συγκοινωνιών έκριναν απαραίτητο τον διαχωρισμό έπειτα από μια σειρά μικροεπεισοδίων που σημειώθηκαν ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους, επισημαίνοντας ότι σε κάθε περίπτωση «οποιοσδήποτε μπορεί να χρησιμοποιήσει όποιο μέσο επιθυμεί».

Ο νομάρχης της Απουλίας ωστόσο θεωρεί το μέτρο «καθαρό ρατσισμό» και ζήτησε την άμεση κατάργησή του. «Αυτός είναι ο πρώτος επίσημος διαχωρισμός ανάμεσα σε Ιταλούς και μετανάστες. Η κατάσταση είναι σοβαρή: θα μπορούσε να προκληθεί κοινωνική αναταραχή και πόλεμος ανάμεσα στους φτωχούς», δήλωσε από την πλευρά του ένας δημοτικός σύμβουλος του Δημοκρατικού Κόμματος με καταγωγή από το Κονγκό. Οι περισσότεροι Ιταλοί που χρησιμοποιούν τη γραμμή 24 θέλουν ένα λεωφορείο μόνο για τους ίδιους. «Δεν είμαστε ρατσιστές», «φοβόμαστε», «η συμβίωση είναι δύσκολη», λένε οι Ιταλοί επιβάτες της γραμμής 24. Πάντως, ένα δικό τους λεωφορείο θέλουν και κάποιοι μετανάστες. «Για εμάς αυτό το λεωφορείο είναι πιο άνετο και δεν κοστίζει τίποτε. Ο ρατσισμός δεν είναι εδώ μέσα, αλλά εκεί έξω», δηλώνει στη «La Repubblica» ο 32χρονος Καλίλ από το Σουδάν ο οποίος εργάζεται στη Φότζα ως οικοδόμος, ενώ στέλεχος αντιρατσιστικής οργάνωσης δηλώνει ευθαρσώς ότι «ίσως είναι καλύτερα έτσι».

Η απόφαση του δήμου στη Φότζα επανέφερε στην επικαιρότητα την προβληματική σχέση της ιταλικής κοινωνίας με τους μετανάστες που φιλοξενεί. Τον περασμένο μήνα ο δήμος της Λούκα στη Βόρεια Ιταλία αποφάσισε να διώξει από το ιστορικό κέντρο της πόλης τα εστιατόρια που προσφέρουν στους πελάτες τους ξένες γεύσεις στο όνομα της υπεράσπισης της ιταλικής κουζίνας. Οι μετανάστες βρίσκονται όλο και συχνότερα στο στόχαστρο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, η οποία συνδέει την παρουσία τους με το πρόβλημα της ασφάλειας.

Και στα δικά μας…

Επιστροφή στα ιδρύματα;

Η απάντηση του Επιτρόπου Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων κ. Vladimir Spidla, στην ερώτηση του Ευρωβουλευτή Δημήτρη Παπαδημούλη, αποκαλύπτει την αλήθεια για τη διακοπή της χρηματοδότησης του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Υγεία -Πρόνοια» και καλεί το Υπουργείο Υγείας να λάβει επειγόντως τα αναγκαία μέτρα που θα εγγυηθούν τη λειτουργία των κοινοτικών δομών ψυχικής υγείας.

Το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης των κοινοτικών δομών ψυχικής υγείας που λειτουργούν από ΜΚΟ, έχει προκαλέσει τις παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές, της Παιδοψυχιατρικής Εταιρίας Ελλάδος, της Mental Health Europe και πολλών άλλων φορέων, ενώ δεκάδες βουλευτές έχουν καταθέσει σχετικές ερωτήσεις στο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Παρ’ όλα αυτά η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας συνεχίζει να υποβαθμίζει τη δημόσια ψυχιατρική περίθαλψη και τη λειτουργία των κοινοτικών δομών ψυχικής υγείας  των ΜΚΟ, οι οποίες προσφέρουν μια εναλλακτική υποστήριξη σε χιλιάδες ανθρώπους με ψυχοκοινωνικά προβλήματα που ζούσαν έγκλειστοι σε ψυχιατρικά ιδρύματα – άσυλα.

Έτσι, φτάσαμε στις 27 Ιανουαρίου 2009 που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβη σε διακοπή της χρηματοδότησης του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Υγεία -Πρόνοια» και ζήτησε από το Υπουργείο Υγείας την πλήρη διευθέτηση του ζητήματος της βιωσιμότητας των κοινοτικών δομών ψυχικής υγείας. Ακόμα όμως και τότε, οι αρμόδιοι του Υπουργείου Υγείας έσπευσαν να υποβαθμίσουν τον κίνδυνο αναστολής της Ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και την επόμενη μέρα εξέδωσαν δελτίο τύπου υποστηρίζοντας ότι σε συνάντησή τους με τον διευθυντή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποφασίστηκε να μην προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε αναστολή χρηματοδότησης.

Από τότε το Υπουργείο Υγείας δεν απαντά σε σχετικές ερωτήσεις! Η απάντηση όμως του Επιτρόπου Vladimir Spidla, ο οποίος τις επόμενες δύο μέρες θα βρίσκεται στη χώρα μας για το συγκεκριμένο θέμα, αποκαλύπτει ότι  «η Επιτροπή υποχρεώθηκε να διακόψει τις ενδιάμεσες πληρωμές, το ποσό των οποίων ανέρχεται σε 4.886.179,58 €». Επίσης, ο κ. Spidla τονίζει ότι «η υποχρηματοδότηση αυτών των δομών θέτει σε κίνδυνο την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα του προγράμματος καθώς και την ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα».

Να σημειωθεί ότι, ενώ το Υπουργείο Υγείας «παίζει κρυφτό» με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους φορείς ψυχικής υγείας, κοινοτικές δομές κλείνουν, εργαζόμενοι παραμένουν για πέντε-έξι μήνες απλήρωτοι και χιλιάδες χρήστες των υπηρεσιών ζουν με την αγωνία για το μέλλον τους.

Τέλος, η αποδοχή από τον Υπουργό Υγείας κ. Αβραμόπουλο της πρότασης του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας για δημιουργία νέων ιδρυμάτων μέσης και υψηλής ασφάλειας για «δυσίατα και χρόνια περιστατικά», επιβεβαιώνει το φόβο για  επιστροφή στη λογική των ασύλων.