«Πακέτο» σε ένα νομοσχέδιο νέα μέτρα, αποκρατικοποιήσεις και «διορθώσεις»

Στον απόηχο της προχθεσινής υποβάθμισης της χώρας μας και ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξει και νέα, μετά τις σχετικές απειλές του οίκου Fitch, η κυβέρνηση φαίνεται να μην μπορεί να απεγκλωβιστεί από το αδιέξοδο στο οποίο έχει φτάσει πλέον η πολιτική της.

Παρά τις αποφάσεις της Συνόδου, η αποτυχία του Μνημονίου θα επαληθευθεί, εκ νέου και εντονότερα, με τα ακόμη περισσότερα μέτρα που θα πάρει η κυβέρνηση λόγω της σημαντικής παρέκκλισης που υπολογίζεται ότι θα ανακοινωθεί για το ύψος του ελλείμματος. Ενδεχόμενο που ακόμα και ο υπουργός Οικονομικών απέφυγε να αποκλείσει, δηλώνοντας (Mega) ότι, παρά τις όποιες πληροφορίες, εκείνος θα περιμένει να ακούσει «τα νούμερα της Eurostat».

Εξίσου επιμελώς απέφυγαν τόσο ο ίδιος όσο και ο πρωθυπουργός να επαναλάβουν ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα, περιοριζόμενοι να πουν ότι δεν θα υπάρξουν «οριζόντιες» περικοπές.

«Ήδη, βαδίζουμε προς το τέλος της ύφεσης. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τη φετινή χρονιά» είπε ο Γιώργος Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο προσθέτοντας ότι αυτό δεν σημαίνει «ούτε το τέλος της κρίσης ούτε των προβλημάτων που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στη δύσκολη διαδρομή που έχουμε μπροστά μας».

Επιπλέον επανέλαβε ότι οι αξιολογητικοί οίκοι, από την ευφορία και την εμπιστοσύνη που επεδείκνυαν στα τοξικά ομόλογα, πέρασαν στην τυφλή απαισιοδοξία, τον φόβο και τον πανικό. Και συνέχισε: «Αλλά, όπως διαψεύστηκαν στις μέχρι τώρα προβλέψεις τους για την Ελλάδα, θα διαψευστούν και τώρα».

Μέσα στο βαρύ κλίμα για την κυβερνώσα παράταξη και τα σημάδια τριβών, αποσυντονισμού και προβληματισμού στο υπουργικό συμβούλιο, ο κ. Παπανδρέου συνέστησε στους υπουργούς να «οπλιστούν» με υπομονή και αποφασιστικότητα. Στο ίδιο πνεύμα, εν όψει και των νέων μέτρων και των αποκρατικοποιήσεων, ανέφερε ότι, παρ’ όλα όσα ακούγονται στα ΜΜΕ, οι υπουργοί είναι έτοιμοι για μεγάλες αλλαγές και τομές δηλώνοντας τη «στήριξή» του στις προσπάθειές τους.

«Πακέτο» νέα μέτρα, αποκρατικοποιήσεις και «διορθώσεις»

Καθώς την περασμένη εβδομάδα έλεγαν στην κυβέρνηση ότι θα έρθουν ξεχωριστά, η κίνηση να κατατεθεί κοινό νομοσχέδιο στις 15 Απριλίου, που θα περιλαμβάνει «πακέτο» τα ζητήματα αποκρατικοποιήσεων, το μεσοπρόθεσμο σχέδιο δημοσιονομικής σταθερότητας, καθώς και τις δημοσιονομικές διορθώσεις για το 2011, προδίδει ενδεχομένως την ανησυχία του Μαξίμου εν όψει της ψηφοφορίας αυτών των ζητημάτων.

Επιπλέον κορυφαίος υπουργός επιβεβαίωνε χθες μετά τη συνεδρίαση τις πληροφορίες ότι μεγάλος όγκος της εκποίησης μετατίθεται χρονικά λέγοντας ότι συμφωνήθηκε πως οι αποκρατικοποιήσεις θα εξειδικεύονται ανά έτος και πως η κατάθεση του σχεδίου αποκρατικοποιήσεων δεν σημαίνει ότι αυτές θα γίνουν και αυτόματα, αλλά μόνο την κατάλληλη στιγμή και κατόπιν και της σχετικής εισήγησης των συμβούλων αποκρατικοποιήσεων.

Μάλιστα ο πρωθυπουργός προέτρεψε τα κυβερνητικά στελέχη για τήρηση ενιαίας «γραμμής». Ακόμη το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε την ενίσχυση του ρόλου του επιτρόπου των τραπεζών αφενός με την απόκτηση δικαιώματος πρόσβασης στις πληροφορίες τους και, αφετέρου, με την ενίσχυση του δικαιώματός του για βέτο σε στρατηγικές αποφάσεις των τραπεζών.

 

Έντονος εκνευρισμός στο ΠΑΣΟΚ

Οι ίδιες εξελίξεις για νέα μέτρα παρά τις αποφάσεις έχουν δημιουργήσει «εκνευρισμό» στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, καθώς και οι ίδιοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δυσκολεύονται να… δουν το φως στην άκρη του τούνελ, αλλά και να δικαιολογούν τις οικονομικές αποφάσεις στους ψηφοφόρους τους.

Χαρακτηριστικό είναι το κλίμα που εκφράστηκε από τοποθετήσεις βουλευτών σε χθεσινή συνεδρίαση των εισηγητών των ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ και των προέδρων των κοινοβουλευτικών επιτροπών.

Μεταξύ άλλων οι Ν. Ζωίδης, Δ. Παπουτσής, Δ. Κρεμαστινός, Κ. Σπηλιόπουλος διερωτήθηκαν τι σημασία έχουν οι αποφάσεις της Συνόδου όταν χρειάζεται να ληφθούν επιπλέον μέτρα, πώς θα τα δικαιολογούν αυτά και συμπλήρωναν ότι «πλέον δεν έχουμε δικαιολογίες». Επιπλέον ορισμένοι εκ των συμμετεχόντων εξέφρασαν γκρίνια για το γεγονός ότι δεν υπάρχει επικοινωνία με τους υπουργούς.

πηγή

H μάχη της Κερατέας

αναδημοσίευση από το the Press Project

Ένα μικρό γαλατικό χωριό, ακόμα αντιστέκεται! Μήπως όμως τα κίνητρά του δεν είναι αρκετά ευγενή, όσο τουλάχιστον θα ήθελαν οι καθεστωτικοί αναλυτές των ΜΜΕ – αυτοί οι αυστηροί, παράδοξοι, όψιμοι υπερασπιστές του κοινού καλού, που έχουν ταυτόχρονα και τον φιλοτομαρισμό ως επίσημη προσωπική ιδεολογία;

Ναι, είναι αλήθεια, το βασικό αίτιο της ανυποχώρητης αντίστασης των κατοίκων της Κερατέας είναι ότι δεν εμπιστεύονται το Ελληνικό κράτος. Δεν πιστεύουν ότι νοιάζεται για την υγεία και την πρόοδό τους. Αντίθετα, υποψιάζονται ότι ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την οικονομική αποκατάσταση των εργολάβων και το κουκούλωμα ενός δύσοσμου προβλήματος. Μήπως έχουν άδικο να είναι τόσο καχύποπτοι;

Δύσκολο να το πούμε αυτό, όταν για μια συγκεκριμένη υπόθεση που σέρνεται από το 1998 δεν έχει γίνει από την πολιτεία η παραμικρή σοβαρή προσπάθεια προσέγγισης και εμπλοκής της κοινότητας στο πρόβλημα και την αμφιλεγόμενη λύση του. Στα προηγμένα κράτη της Εσπερίας, που ακούραστα επικαλούνται οι κράχτες των εγχώριων ελίτ, και μία απλή ευεργετική αρχαιολογική ανασκαφή να γίνει, πρέπει υποχρεωτικά να εμπλακεί συναινετικά και η τοπική κοινότητα. Να ακουστούν με θρησκευτική ευλάβεια οι απόψεις της, να πάρει το βασιλικό μερίδιο σε όλες τις δουλειές που θα εκτελεστούν, να ορίσει κανονισμούς ασφαλείας και διαγωγής των εργοληπτών, να εξεταστούν εναλλακτικές και τροποποιήσεις.  Εδώ, όταν μετά από 12 χρόνια μας έπιασε η πρεμούρα, το μόνο που τους επιτρέψαμε είναι να τρέχουν στα δικαστήρια και στην κοινοβουλευτική διαδικασία – μπας και νικήσουν εκτός έδρας το μαινόμενο μανδαρίνικο κράτος.

Ναι, οι κάτοικοι της Κερατέας δεν εμπιστεύονται το Ελληνικό κράτος. Ότι δεν είναι μεροληπτικό, ότι και στην Πολιτεία να έπρεπε να πάνε τα σκουπίδια – αυτό το αδέκαστο θα τα έστελνε. Ότι δεν θα υπολογίσει μπροστά στην υγεία των παιδιών τους, ούτε έξοδα, ούτε την Ε.Ε. ούτε τους εργολάβους ούτε τις τράπεζες. Και μπορεί αυτή η δυσπιστία τους να ξεπερνάει ενίοτε την απλή πολιτική ανυπακοή, να γίνεται υπέρ το δέον βίαιη, ειδικά όταν αντιμετωπίζονται με αποικιοκρατικής έμπνευσης αστυνομικά μέτρα.

Ναι, οι κάτοικοι της Κερατέας θεωρούν το Ελληνικό κράτος εχθρό τους – όπως φευ και οι περισσότεροι Έλληνες. Ακόμα κι αν υπερβάλλουν, σίγουρα δεν είναι τρελοί…

 

Στην Κερατέα έχουμε πόλεμο

αναδημοσίευση από το Red NoteBook

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να κινηθεί ισσοροπώντας σε δύο βάρκες: και στην αντιμετώπιση των οικολογικών προβλημάτων και στην προσπάθεια διεύρυνσης των αγορών προς το περιβάλλον ως νέο επιχειρηματικό πεδίο. Ποια βάρκα έχει επιλέξει είναι προφανές. Αυτή η αντίφαση έρχεται στο προσκήνιο στην Κερατέα

Των Γιώργου Βελεγράκη και Δώρας Χονδροπούλου

«Προσοχή, προσοχή, δεχόμαστε επίθεση». Κερατέα Μάρτιος 2011. Σειρήνες, καμπάνες, μαύρες σημαίες. Η εξέγερση μίας ιστορικά «φιλήσυχης» επαρχιακής κοινωνίας που εδώ και 110 μέρες η κυβέρνηση και οι μεγαλοεργολάβοι της κήρυξαν τον πόλεμο. Την Τρίτη (29.3) η κυβέρνηση σε μία επίδειξη της ικανότητας της να επιβάλλει την προστασία του ιδιωτικού κεφαλαίου κορύφωσε την πραγμάτωση της «κοινωνικής συναίνεσης» στην περιοχή: τα ΜΑΤ έσπασαν και τα δύο μπλόκα των κατοίκων, εισέβαλαν για δεύτερη φορά στην πόλη της Κερατέας, έκαναν εκτεταμένη ρίψη χημικών και πλαστικών σφαιρών (ΛΙΝΚ) και συγκρούστηκαν με τους κατοίκους σχεδόν μέσα στα σπίτια τους, διαμορφώνοντας ένα πραγματικό σκηνικό πολέμου.

Από πλευράς άρχουσας ιδεολογίας και κυρίαρχου πολιτικού λόγου το τροπάρι είναι γνωστό και χιλιοψαλμένο: «Οι κάτοικοι είναι οικτρές μειοψηφίες, ενίοτε καθοδηγούμενες, που δεν μπορούν να αντιληφθούν το σχεδιασμό της κυβέρνησης και απλά δεν θέλουν τα σκουπίδια στην αυλή τους (Not In My Back Yard –NIBY)». Όσο δε αφορά την αντίδραση στην εκτεταμένη παρανομία, «η συντεταγμένη πολιτεία θα πράξει ό,τι χρειάζεται προκειμένου να αποκαταστήσει τη νομιμότητα. Προφανώς η διαρκής παραβίαση των νόμων δεν μπορεί να διατηρηθεί έπ΄ άπειρον. Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να επιβάλει την τάξη».

Είναι έκδηλο πως σε εποχή Μνημονίου δεν επιτρέπεται σε καμία κοινωνική ομάδα, όχι μόνο να φλερτάρει, αλλά να υλοποιεί την ανυπακοή. Δεν είναι δυνατόν να αφήνεται ανεξέλεγκτη μια κοινωνική «ορμή» που μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές κοινωνικές αντιδράσεις.  Το κύριο άρθρο των ΝΕΩΝ στις 30.3 αποτυπώνει πλήρως αυτή την αγωνία απο πλευράς κυβερνο-εργολαβικού μπλοκ, καθώς καλεί (!) την κυβέρνηση να σταματήσει το «ξεφτίλισμα του κράτους». Αυτή η πλασματική εικόνα και οι αναμετάδοτες της ξεμπροστιάζονται εύκολα με μια απλή παράθεση των γεγονότων. Την ιδια στιγμή όμως παραμένει η ανάγκη για ευρύτερη πολιτική απάντηση.

Πράσινη Ανάπτυξη: Τελικά πόσο μακριά είναι η Φουκουσίμα;

Οι νεοφιλελεύθεροι το λένε ρητά: Οικολογική κρίση δεν σημαίνει αποτυχία της αγοράς και της άναρχης υπερσυσσώρευσης προϊόντων, αλλά αποτυχία του λογιστικού συστήματος. Επομένως, τα φυσικά διαθέσιμα και ο ίδιος ο φυσικός χώρος πρέπει να μετατραπούν σε «φυσικό κεφάλαιο», έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται, να προστατεύονται και να αναπαράγονται σύμφωνα με τους νόμους κίνησης του κεφαλαίου. Μα αυτή ακριβώς η θεώρηση είναι που ευθύνεται εν πολλοίς για την οικολογική κρίση, μεταξύ άλλων δηλαδή και για την απροθυμία του συστήματος να απαξιώσει την πυρηνική ενέργεια. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό σήμερα, όταν μια ιαπωνική ιδιωτική εταιρεία στο κυνήγι της για το μέγιστο δυνατό κέρδος έχει θέσει όλον τον πλανήτη υπό πυρηνική απειλή; Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να κινηθεί ισσοροπώντας σε δύο βάρκες: και στην αντιμετώπιση των οικολογικών προβλημάτων και στην προσπάθεια διεύρυνσης των αγορών προς το περιβάλλον ως νέο επιχειρηματικό πεδίο. Ποια βάρκα έχει επιλέξει είναι προφανές.

Αυτή η αντίφαση έρχεται στο προσκήνιο στην Κερατέα: Ο ΧΥΤΑ στην περιοχή (που ψευδώς παρουσιάζεται ως ΧΥΤΥ, τη στιγμή βέβαια που και οι ΧΥΤΥ έχουν κριθεί ξεπερασμένοι), εντάσσεται στον Περιφερειακό Σχεδιασμό για τα απορρίματα της Αττικής (ΠΕΣΔΑ). Παρά το γεγονός ότι έχουν διατυπωθεί εμπεριστατωμένες επιστημονικές αντιρρήσεις για τον ΠΕΣΔΑ, η κυβέρνηση επιμένει να τον στηρίζει και να τον παρουσιάζει ως μέρος του περίφημου πράσινου αναπτυξιακού της προγράμματος (27.000 θέσεις εργασίας και 44.4 δις επενδύσεις κατά το ΥΠΕΚΑ). Οι κάτοικοι του Γραμματικού βέβαια βίωσαν για τα καλά αυτά τα μεγαλεπίβολα κυβερνητικά σχέδια: το ίδιο εργολαβικό μπλοκ κατασκεύασε ΧΥΤΑ στην περιοχή, δεν δημιούργησε καμία νεά θέση εργασίας και υποβάθμισε πλήρως το περιβάλλον και την καθημερινότητα των κατοίκων. Το ίδιο ακριβώς σχέδιο προτείνεται και για τη Κερατέα.

Σύγκρουση δημόσιου – ιδιωτικού

Το κίνημα της Κερατέας θέτει εκ νέου το ζήτημα του ελέγχου πάνω στα δημόσια αγαθά και της προστασίας τους.  Ποιος αποφασίζει για τον κοινωνικά δημόσιο χώρο και τη διαχείριση των αγαθών που σχετίζονται άμεσα με την καθημερινότητα; Γιατί ο μόνος νόμιμος συνομιλητής της κυβέρνησης είναι το ιδιωτικό κεφάλαιο; Και πώς η κυβέρνηση βαφτίζει μια ολόκληρη κοινωνία παράνομη μειοψηφία, δεν της παρέχει κανένα βήμα διαλόγου και της αναγνωρίζει μόνο το δικαίωμα στην εισπνοή χημικών; Ποιος αποφασίζει για την εμπορευματοποίηση  και την ιδιωτική εκμετάλλευση πεδίων και πηγών που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη; Πόσο παράλογο θα ήταν τελικά αυτά τα βασικά μέσα και αγαθά να είναι υπό κάποια μορφή κοινής συλλογικής συμμετοχικής ιδιοκτησίας;

Διευρυμένη Καταστολή

Όσο η εξουσία αδυνατεί να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα και χάνει την κοινωνική συναίνεση, ενισχύει την καταστολη. Είναι ξεκάθαρο σε όλους (πλην ίσως του  κ. Παπουτσή) ότι τα ΜΑΤ βρίσκονται στην περιοχή απλά και μόνο για να φυλάνε τα μηχανήματα ενός εργολάβου. Η αστυνομία χρησιμοποιείται για να διευκολύνει την επέκταση των επιχειρήσεων , δημιουργώντας με τη βία νέες αγορές.

Ταυτόχρονα, βέβαια, τα δακρυγόνα και οι συλλήψεις βρίσκονται στην καθημερινότητα, διότι υπάρχει ο φόβος της εξουσίας απέναντι στο κοινωνικά απρόβλεπτο, απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που έστω και σημειακά αμφισβητούν την κοινωνία του ελέγχου. Βλέπουμε μάλιστα ότι η πολιτική στήριξη ενός  κοινωνικού κινήματος από την αριστερά αποτελεί, για τους ιθύνοντες, λόγο να εντείνουν την καταστολή, αντί να την περιορίσουν. Τα ΜΜΕ της κυβέρνησης βγαίνουν μπροστά, αντιστρέφουν την πραγματικότητα, παρερμηνεύουν δικαστικές αποφάσεις και επιτίθενται στους κατοίκους της Κερατέας και σε οποιαδήποτε κοινωνική ή πολιτική ομάδα στηρίζει τον αγώνα τους. Τότε είναι που και οι διάφοροι μαζί-τα-φάγαμε, πάν-καλοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης, εκβιάζοντας κάθε αντιστεκόμενο μετατρέπονται σε Μαρίες Αντουανέτες και εφευρίσκουν πιθανούς δολοφόνους τους.

Το άπαρτο Κάστρο – Αρ. Αδείας 11.12.2010

Μετά την απεργία πείνας της Υπατίας, η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να υποστεί μια ακόμα ήττα στην εντός Μνημονίου εποχή. Οι κάτοικοι είναι εξίσου αποφασισμένοι. Κατά τους ίδιους, «το άπαρτο κάστρο τους ένωσε». Aυτές τις 110 μέρες όρισαν το νόμιμο ως δίκαιο, αντιστάθηκαν και αντιστέκονται στην πολιτική βία, στη σκληρή καταστολή, δημιούργησαν και επαναοικειοποιήθηκαν τη συλλογικότητα, ΄συνομίλησαν΄ με άλλες αντιστεκόμενες κοινωνικές ομάδες. Την ίδια στιγμή, η δικιά τους εξέγερση γίνεται σημαία και σύνθημα για άλλα κινήματα και τροφοδοτεί με επιτυχίες και ελπίδα νέους αγώνες. Μια μικρή τοπική κοινωνία μας θυμίζει πως, όσο το κράτος παρανομεί και μεροληπτεί απροσχημάτιστα υπέρ των δυνατών, τόσο θα βρίσκεται υπό την απειλή νέων εξεγέρσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρώτη νίκη στην Κερατέα είναι ήδη γεγονός.

Απόλυση του Άρη Χατζηστεφάνου και τεχνικών από τον ΣΚΑΪ

αναδημοσίευση από τον //ΠαραλληλοΓράφο//

Ο χορός των απολύσεων καλά κρατεί στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Μετά το Βήμα, τα κλεισίματα εφημεριδών, τις Αττικές Εκδόσεις και τον Όμιλο ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου χθες, απόλυση είχαμε σήμερα και στον Σκάι 100,3.

Απολύθηκε ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου που παρουσίαζε και επιμελούνταν την εκπομπή Infowar, κάθε Κυριακή. Ο δημοσιογράφος ήταν από τους ελάχιστους που αρνήθηκαν να υπογράψουν τις περιβόητες περικοπές μισθών στις οποίες είχε προχωρήσει προ καιρού ο όμιλος Αλαφούζου. Σύμφωνα με διαδικτυακά μέσα η αιτιολογία που του δόθηκε ήταν “οι περικοπές του προγράμματος”, παρά το γεγονός πως οι εργαζόμενοι στην πλειονότητά τους αποδέχθηκαν την περικοπή των αποδοχών τους κατά 10% από τις αρχές του έτους, για να μην υπάρξουν απολύσεις.  Ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει από που ξεκίνησε επιλεκτικά να κάνει τις περικοπές του ο Σκάι… να υποθέσουμε ότι ο όμιλος Αλαφούζου διαλέγει με κριτήρια “πολιτικής ποιότητας” ποιους δημοσιογράφους θα κρατήσει στο ενεργητικό του;

Η επίθεση όμως δεν σταμάτησε εκεί. Πριν από λίγο απολύθηκαν και διοικητικοί υπάλληλοι καθώς και τεχνικοί από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ.

Για περισσότερες πληροφορίες απο το μέτωπο των ΜΜΕ δείτε επίσης:

Παρατύπως

Διακλαδική Πρωτοβουλία ΜΜΕ

The Media Project

Άρης Χατζηστεφάνου

Η Ευρώπη χρειάζεται ανακούφιση από το χρέος και όχι δεκαετίες λιτότητας

άρθρο της Heather Stewart στον Guardian – μετάφραση από το Αριστερό Βήμα

Από το Ντόνεγκαλ στο Αλγκάρβε μέχρι τους δρόμους της Αθήνας, οι ψηφοφόροι της ευρωπαϊκής “περιφέρειας”, όπως απορριπτικά την αποκαλούν οι οικονομολόγοι, συνειδητοποιούν σιγά-σιγά μια απογοητευτική αλήθεια – βρίσκονται αντιμέτωποι με χρόνια λιτότητας, και οι περικοπές στους μισθούς, η απώλεια θέσεων εργασίας και η κατεδάφιση των κοινωνικών υπηρεσιών δεν θα τους απαλλάξουν από την οικονομική κρίση. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα μέτρα, οδηγώντας τις οικονομίες τους σε ακόμη πιο βαθιά ύφεση, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Τα βάσανα θα φέρουν ακόμη μεγαλύτερα βάσανα. Ο Πολ Κρούγκμαν, ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος, αποκαλεί αυτή την κατάσταση “αυταπάτη της λιτότητας”. Όπως είπε ο Εντ Μίλιμπαντ, την περασμένη εβδομάδα, σχετικά με τις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης συνασπισμού: “Είναι οδυνηρές, αλλά δεν έχουν αποτέλεσμα”. Οι Ιρλανδοί θα μπορούσαν να συμφωνήσουν μ΄ αυτό –το Δουβλίνο έχει επαινεθεί ευρέως για τις δρακόντειες περικοπές δαπανών, αλλά τα τελευταία επίσημα στοιχεία , τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα την Πέμπτη, έδειξαν ότι η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση επί τρία χρόνια. Η εγχώρια ζήτηση είναι κατά 27% χαμηλότερη από την εποχή της ακμής του Κέλτικου Τίγρη, οι επενδύσεις έχουν μειωθεί κατά 60%, οι εξαγωγές μειώνονται και όπως θα μπορούσε να πει κάθε ιδιοκτήτης σπιτιού που ζορίζεται οικονομικά, όταν το εισόδημα συρρικνώνεται, είναι πιο δύσκολο να εξυπηρετείς τα χρέη σου.

Η “παγίδα του χρέους” είναι γνωστή κατάσταση στους αγωνιστές που παλεύουν χρόνια για την παραγραφή των χρεών της Αφρικής, ύψους πολλών δισεκατομμυρίων λιρών, προς τη Δύση. Εκατομμύρια φορολογούμενοι στις πλούσιες χώρες υπέγραψαν κείμενα και έκαναν πορείες στις πρωτεύουσες των χωρών τους στο πλαίσιο του κινήματος Jubilee 2000.

Τα δεινά των Πορτογάλων νοσοκόμων ή των Ιρλανδών ιδιοκτητών κατοικιών δεν συγκρίνονται βεβαίως με τη φτώχεια των εκατομμυρίων Αφρικανών που είναι χρεωμένοι, αλλά η λογική είναι η ίδια. Η υιοθέτηση σκληρών αποπληθωριστικών πολιτικών που επιβάλλονται από τους διεθνείς δανειστές και η πληρωμή αφόρητων τόκων αφαιρούν τη ζωή από ήδη εύθραυστες οικονομίες και καθιστούν ακόμη πιο σκληρή την αποπληρωμή των χρεών.

Ο Νικ Ντίαρντεν, επικεφαλής της Καμπάνιας Jubillee Dept, επισημαίνει την περίπτωση της Ζάμπια. Δόθηκαν δάνεια από το ΔΝΤ στις αρχές του 1980, προκειμένου να μην αθετήσει η κυβέρνησή της τα χρέη που όφειλε στις δυτικές τράπεζες, οι οποίες είχαν συμμετάσχει απερίσκεπτα στο γλέντι του δανεισμού – αυτό όμως οδήγησε τη χώρα σε όλο και βαθύτερη ύφεση, καθιστώντας τα χρέη της όλο και πιο αβάσταχτα. Το 1995, η οικονομική παραγωγή της Ζάμπια είχε συρρικνωθεί κατά 30% , αλλά η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ είχε διπλασιαστεί, στο 150%. Είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι δεν θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση η χώρα αν είχε αθετήσει ένα μέρος του χρέους της.
Εκείνο που αναγκάστηκαν να παραδεχθούν οι πιστωτές στην περίπτωση πολλών χρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών ήταν ότι, στην πράξη, δεν υπήρχε απολύτως καμία πιθανότητα να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Και ηθικά, ήταν λάθος να εξυπηρετηθούν τα χρέη, όταν πολλά από τα δάνεια δεν έπρεπε καν να είχαν δοθεί. Είναι καιρός πια να αρχίσει ο κόσμος να υποστηρίζει το ίδιο και για την Ευρώπη.

Ήδη έχει αρχίζει να εκφράζεται αυτή η αντίδραση: Στην Ιρλανδία και στην Ελλάδα αυξάνονται συνεχώς οι πρωτοβουλίες πολιτών που ζητούν ανεξάρτητο έλεγχο των χρεών αυτών των χωρών, έτσι ώστε να εξακριβώσουν ποιος οφείλει τι και σε ποιον – και κατά συνέπεια ποιος ακριβώς “διασώζεται”.

Ο Άντι Στόρεϊ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου που συμμετέχει στην ιρλανδική καμπάνια, λέει: “Ο λόγος που έγινε η διάσωση είναι ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήθελαν να πάρουν πίσω τα χρήματά τους”.

Μεγάλο μέρος της αύξησης του ιρλανδικού ελλείμματος προκύπτει από τα τεράστια κονδύλια που διατέθηκαν για να σωθεί ο αδύναμος τραπεζικός τομέας της – και κατά συνέπεια, οι κάτοχοι ομολόγων που στήριζαν τις τράπεζες. “Στην Ιρλανδία, ο έλεγχος θα διαχώριζε το ιδιωτικό από το δημόσιο χρέος”, λέει ο Στόρεϊ. “Πόσο από αυτό πηγαίνει, στην πραγματικότητα, για να ενισχύσει κερδοσκόπους, οι οποίοι δεν θα έπρεπε να πάρουν πίσω τα χρήματά τους, γιατί ήταν αρκετά ανόητοι ώστε να επενδύσουν σε μια τράπεζα με πολύ κακές επιχειρηματικές επιδόσεις;”

Η χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στα χρήματα που οφείλονται στους κατόχους τραπεζικών ομολόγων και σ΄ αυτά που δανείστηκε η Ιρλανδία για να αντιμετωπίσει το κόστος της ύφεσης – π.χ. για τις αυξημένες παροχές κοινωνικής πρόνοιας– θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για την παραγραφή τουλάχιστον μέρους του χρέους του ιδιωτικού τομέα [το οποίο φορτώθηκε το Δημόσιο].

Παράνομο

Στην Ελλάδα, ο Κώστας Λαπαβίτσας, οικονομολόγος που κατοικεί στο Λονδίνο και συμμετέχει στην καμπάνια για τον έλεγχο του χρέους, λέει ότι μέρος του έργου μιας επιτροπής ελέγχου του χρέους θα ήταν να εξακριβώσει εάν κάποιο τμήμα του ελληνικού χρέους είναι στην πραγματικότητα παράνομο. Επιμένει ότι, όπως στις αναπτυσσόμενες χώρες, τίθενται τόσο ηθικά όσο και οικονομικά ζητήματα.

Θέτει το εξής ερώτημα: “Είναι ηθικά ή οικονομικά αποδεκτό να καταστρέψει κανείς το κοινωνικό κράτος, να καταστρέψει σχολεία, νοσοκομεία για να πληρώσει αυτά τα χρέη;” Όπως ο Στόρεϊ, και ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός οικονομολόγων, πιστεύει ότι η αθέτηση πληρωμών είναι απλώς ζήτημα χρόνου – συνεπώς θα ήταν καλύτερο να αντιμετωπιστεί τώρα. Και πιστεύει επίσης ότι σύντομα ο ιρλανδικός λαός θα ακολουθήσει τους Έλληνες ως προς την εκδήλωση των διαθέσεών του στους δρόμους: “Άποψή μου είναι ότι η Ιρλανδία είναι περίπου έξι μήνες πίσω από την Ελλάδα από την άποψη των διαθέσεων”.

Αν και ελάχιστοι τολμούν να το πουν φωναχτά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να συμφωνούν ότι πρέπει να αφήσουν περιθώριο για ήπια αθέτηση πληρωμών από κάποιες χώρες, τουλάχιστον όσον αφορά τον μελλοντικό δανεισμό τους.

Όταν συντάχθηκε το αποκαλούμενο Σύμφωνο για το Ευρώ, την περασμένη Πέμπτη στις Βρυξέλλες, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης να διοχετευτούν χρήματα σε ένα γιγαντιαίο μόνιμο μηχανισμό διάσωσης που είναι γνωστός ως ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, όρισαν ότι όλα τα νέα ομόλογα που εκδίδονται από χώρες της Ευρωζώνης στο μέλλον θα πρέπει να περιλαμβάνουν “ρήτρες συλλογικής δράσης”.

Αυτές οι ρήτρες θα καθιστούσαν ευκολότερη τη διαπραγμάτευση μιας αξιοπρεπούς εξόδου όταν το βάρος του χρέους έχει καταστεί αβάστακτο, επειδή αναγκάζουν τους πιστωτές να διαπραγματευτούν. Εάν η κυβέρνηση που προχωρά σε αθέτηση πληρωμών πετύχει να δεχθεί η πλειοψηφία των πιστωτών της ένα “κούρεμα” –μείωση της αξίας των οφειλόμενων– οι υπόλοιποι υποχρεώνονται να συμφωνήσουν. Αυτό εμποδίζει αρπακτικούς κατόχους ομολόγων να καθυστερούν μια αναδιάρθρωση επιδιώκοντας καλύτερη συμφωνία. Όμως, οι αγωνιστές ενάντια στο χρέος λένε ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να εμποδίσει μελλοντικές κρίσεις.

Ο Ντίαρντεν, από κοινού με πολλούς άλλους διεθνείς ακτιβιστές, υποστηρίζει ότι χρειάζεται να γίνει ένα διεθνές “δικαστήριο χρέους”– μια ανεξάρτητη, επίσημη αρχή διαιτησίας που θα μπορούσε να εποπτεύει κάτι που μοιάζει με διαδικασία χρεοκοπίας, αλλά για κυρίαρχα κράτη. Το δικαστήριο θα αποφάσιζε ποια χρέη θα πρέπει να πληρωθούν στο ακέραιο, και ποιοι πιστωτές θα έπρεπε να υποστούν κούρεμα ή πλήρη απώλεια των χρημάτων τους. Οι χρηματιστές απορρίπτουν αυτή την άποψη, υποστηρίζοντας ότι αν επιτραπεί η αθέτηση πληρωμών θα δημιουργηθεί πρόβλημα “ηθικού κινδύνου” — οι χώρες θα έχουν το κίνητρο να δανείζονται απερίσκεπτα, εφόσον γνωρίζουν ότι μπορούν πάντα να στραφούν προς το δικαστήριο των χρεών, όταν έρθουν δύσκολες εποχές.

Ωστόσο, δεν θα ήταν και τόσο εύκολη λύση για μια κυβέρνηση να κηρύξει χρεοκοπία: Θα ήταν εξαιρετικά ενοχλητικό και όποια χώρα το έκανε θα δυσκολευόταν πολύ να δανειστεί στο μέλλον (και αν δανειζόταν θα πλήρωνε πολύ ακριβά).

Ταυτόχρονα, είναι απλώς γεγονός ότι οι χώρες κάποιες φορές αθετούν τις πληρωμές τους – π.χ. η Ρωσία το 1998 και η Αργεντινή το 2001. Οι συνέπειες θα ήταν πολύ πιο εύκολο να αποτιμηθούν και ασφαλώς λιγότερο οδυνηρές, αν οι επενδυτές γνώριζαν τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

Κληρονομιά

Τίποτε απ΄ όλα αυτά, όμως, δεν βοηθά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία ή την Ελλάδα, που έχουν απομείνει να παλεύουν με την κληρονομιά των ετών της οικονομικής άνθησης. Μέχρι στιγμής, οι πληθυσμοί τους έχουν αποδεχθεί ως επί το πλείστον τους σκληρούς περιορισμούς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, επειδή οι κυβερνήσεις –και οι αγορές ομολόγων– επέμειναν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, λιτότητας. Οι κοινωνικές συνέπειες θα είναι σοβαρές και παρ΄ όλα αυτά η θεραπεία μπορεί να μην έχει αποτελέσματα, ενώ τα χρέη θα εξακολουθούν να είναι αβάσταχτα. Ένας ανεξάρτητος έλεγχος του χρέους για κάθε χώρα θα αποτελούσε ένα καλό πρώτο βήμα προς τη λήψη της σωστής απόφασης σχετικά με αν υπάρχουν χρέη που να αξίζουν αυτού του είδους τα οδυνηρά μέτρα.

Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Έντνα Κένι, που ήλθε στην εξουσία με τη υπόσχεση πως θα συνεχίσει τις πολιτικές λιτότητας των προκατόχων του, αρχίζει να στρέφεται κατά των χρηματιστών που είναι οι κυρίως ωφελημένοι από τη διάσωση της Ιρλανδίας. “Είναι άδικο να αναμένουμε από τον φορολογούμενο να πληρώσει 100% για τις απερίσκεπτες δανειακές πρακτικές των τραπεζών που προκάλεσαν όλη αυτή την κατάσταση αρχικά”, δήλωσε.
Αγορές και ψηφοφόροι σε όλη την Ευρωζώνη έχουν κουραστεί να παρατηρούν τον κύκλο μιας διαφαινόμενης δημοσιονομικής κρίσης, καθώς οι αποδόσεις των ομολόγων εκτοξεύονται, ύστερα έρχεται η μετά βίας επαρκής παρέμβαση των Βρυξελλών για να καθησυχάσει τους επενδυτές και ακολουθεί μια άλλη εκδήλωση πανικού, καθώς αυτοί συνειδητοποιούν ότι η ρητορική των Ευρωπαίων ηγετών δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

Όπως το έθεσε ο Στιν Γιάκομπσεν, επικεφαλής των οικονομολόγων της Saxo Bank, την Παρασκευή, “Είναι σαφές ότι οι εκλογείς αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι όλες οι λύσεις που προτείνονται από τους πολιτικούς βασίζονται στην υπόσχεση να κάνουν κάτι στο μέλλον και ποτέ τώρα και εδώ”.

Όμως, ο χρόνος εξαντλείται, και η Ευρώπη έχει δύο επιλογές. Μπορεί να συνεχίσει να σφυροκοπεί τις οικονομίες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και σύντομα της Πορτογαλίας σπρώχνοντάς τες βαθύτερα στην κρίση, ενώ οι ήδη έξαλλοι ψηφοφόροι αναπτύσσουν όλο και πιο εχθρικές διαθέσεις για τα βάσανα που τους επιβάλουν οι Ευρωπαίοι “εταίροι” τους ή μπορεί να δεχθεί ότι τα χρέη έχουν φτάσει σε κλίμακα μη διατηρήσιμη και να αρχίσει τώρα διαπραγματεύσεις για μια μεθοδική αθέτηση πληρωμών.

«Στην Κερατέα τίθεται ένα μεγάλο θέμα Δημοκρατίας»

Συναγερμός στην Κερατέα

Έκτακτο δελτίο τύπου του Δήμου Λαυρεωτικής

Επί τρεις και πλέον ώρες από τις 15.00 σήμερα ισχυρές αστυνομικές και κατασταλτικές δυνάμεις συγκρούονται με κατοίκους στη γέφυρα του Κουβαρά, στο ύψος της Κερατέας. Είμαστε αντιμέτωποι με νέα εισβολή των ΜΑΤ στην πόλη μας!

Σε εγρήγορση αλλά δυο καίρια σημεία της πόλης της Κερατέας.

Ο κόμβος του Μπαλτά και το μπλόκο στο ΒΙΟ.ΠΑ. είναι γεμάτα από πολίτες του Δήμου Λαυρεωτικής σε μια ύστατη προσπάθεια να μην μπουν αστυνομικές δυνάμεις και μηχανήματα στην πόλη και το Οβριόκαστρο.

Στιγμή δεν έχουν σταματήσει να χτυπάνε οι καμπάνες ενώ η σειρήνα από το Δημαρχείο σκίζει τον αέρα της Λαυρεωτικής.

Οι κάτοικοι γνωρίζουν ότι έχουν δίκιο, το διεκδικούν και θα συνεχίσουν όπως κάνουν εδώ και 110 ημέρες, γιατί στηρίζουν τη νομιμότητα και απαιτούν την εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων που έχουν κηρύξει παράνομο το έργο του ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο.

Οι θέσεις του Δήμου Λαυρεωτικής είναι γνωστές και αμετακίνητες…

Υπάρχουν προτάσεις για τη διαχείριση των απορριμμάτων, με σύγχρονες μεθόδους. Η κυβέρνηση αρνείται το διάλογο.

Όμως από την αναλγησία, την ξεροκεφαλιά, την έλλειψη διαλόγου και την ακαμψία της Κυβέρνησης περνάμε σε μια επίδειξη πυγμής και επιβολής μέτρων χούντας και κατάλυσης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος. Θέλουν να κάμψουν την αγωνιστικότητα και την αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας και ευρύτερα της Λαυρεωτικής και στο πρόσωπό τους να χτυπήσουν όποιον αντιστέκεται απέναντι στη βάρβαρη και αντιλαϊκή τους πολιτική.

Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια για τον τόπο μας.

Αυτή τη στιγμή που για άλλη μια φορά με βία η κυβέρνηση και η αστυνομία χτυπάνε τον τόπο, τους κατοίκους και τη νεολαία μας, καλούμε κάθε θεσμικό παράγοντα, κάθε πολιτική δύναμη της Ελλάδας, όλους τους ενεργούς πολίτες να πάρουν θέση και να σταθούν στο πλευρό της αγωνιζόμενης Κερατέας. Καλούμε σε συμπαράσταση κάθε συμπολίτη μας.

Στην Κερατέα δε μπαίνει μόνο το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων, τίθεται ένα μεγάλο θέμα Δημοκρατίας.

Ζητάμε έμπρακτη αλληλεγγύη από παντού!

πηγή

Μεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας στην Κερατέα – Νίκη στο αγώνα των κατοίκων

Σκαπτικά μηχανήματα με τη συνοδεία ΜΑΤ και ΔΙΑΣ προσπαθούν να σπάσουν τα μπλόκα των κατοίκων της Κερατέας. Με επιθέσεις και χημικό πόλεμο η αστυνομία προσπαθεί να κάμψει εκατοντάδες αγωνιζόμενους κατοίκους που βρίσκονται στο δρόμο. Οι καμπάνες χτυπάνε συνεχώς σε Κερατέα και Λαύριο. Συνεχής ενημέρωση από :

το ράδιο http://www.lavreotiki.gr/radio.html

το Indymedia http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1277827

το blog των κατοικων http://antixyta.blogspot.com/

πηγή