brainwashing

Ο suburbanbatherson χρησιμοποίησε σκηνές από το τρίτο μέρος του ντοκιμαντέρ του Adam CurtisThe Living Dead (Three Films About the Power of the Past)” με τίτλο “You Have Used Me as a Fish Long Enough”, τις επένδυσε με τη μουσική των Chrome («All Data Lost» από το LP «Alien Soundtracks« του 1977) και δημιούργησε το παρακάτω video. Αν και είναι πάντα επίκαιρο, ταιριάζει και στην (κάθε) προεκλογική περίοδο.


Το post αφιερώνεται στους υπόλοιπους του No Budget Blog και ιδιαίτερα στον silentcrossing, επειδή το video “πάει” και με τους χώρους που τον φιλοξενούν τελευταία.

ανάπηρη πόλη

«Η ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΕ ΖΩΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ, ΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΧΙ «ΠΡΟΝΟΙΑΚΗ ΠΑΡΟΧΗ»» διαβάζουμε σε ένα video που αποτυπώνει το πρόβλημα προσβασιμότητας και προσπελασιμότητας στους χώρους του Α.Π.Θ. (και όχι μόνο).

Το video το βρήκα στο aikaterinitempeli.wordpress.com,  ο δημιουργός του είναι ο Vangelis και εσείς θα το δείτε εδώ: Ανάπηρη πόλη

ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα

υπερβολική βία των αστυνομικών κατά ειρηνικών διαδηλωτών

αυθαίρετες συλλήψεις

βασανισμοί

απάνθρωπη μεταχείριση μεταναστών

παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου για την παροχή ασύλου στους πρόσφυγες

καταπατήσεις δικαιωμάτων των κρατουμένων, των εργαζομένων, των εθνικών μειονοτήτων, των αντιρρησιών συνείδησης και των ομοφυλοφίλων

αυτή είναι η εικόνα της χρήσης βίας από το ελληνικό κράτος

  • στα γεγονότα που ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η αστυνομία «χρησιμοποίησε υπερβολική και τιμωρητική βία εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών, αντί να στραφεί στους ταραξίες που κατέστρεφαν περιουσίες», «η αστυνομία πραγματοποίησε πολλές αυθαίρετες συλλήψεις»..
  • σχετικά με την περίπτωση του Κύπριου φοιτητή στην υπόθεση της ζαρντινιέρας, «τρεις αστυνομικοί τιμωρήθηκαν με πρόστιμο και αργία μέχρι έξι μήνες.. άλλοι τέσσερις αστυνομικοί απαλλάχθηκαν».
  • η έρευνα της αστυνομίας για την δολοφονική επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα εστιάστηκε «στην προσωπική της ζωή και (η αστυνομία) παρέλειψε να λάβει υπόψη της τις συνδικαλιστικές της δραστηριότητες».
  • σε ένα από τα πολλά περιστατικά χρήσης βίας κατά μεταναστών και προσφύγων, «στις 26 Οκτωβρίου αστυνομικοί έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Αθήνα επιτέθηκαν σε πλήθος προσφύγων που περίμεναν να καταθέσουν αίτηση ασύλου, σκοτώνοντας έναν άνδρα και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους, σύμφωνα με την Ομάδα Δικηγόρων για Δικαιωμάτων Μεταναστών και Προσφύγων».
  • σχετικά με την παροχή ασύλου και την μεταχείριση των προσφύγων, αναφέρεται η περίπτωση 160 ασυνόδευτων παιδιών-μεταναστών που τον περασμένο Οκτώβριο «κρατούνταν στην Παγανή της Λέσβου σε εξευτελιστικές και ανθυγιεινές συνθήκες».
  • Για την εξέγερση του Νοέμβρη στις φυλακές, γίνεται αναφορά στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων που διαμαρτύρονταν «για υπερπληθυσμό, κακοποιήσεις, ατελέσφορες έρευνες των θανάτων στα κελιά, τιμωρητικά πειθαρχικά μέτρα, περιορισμούς στην επικοινωνία».

DSC02140

και το ελληνικό κράτος απαντάει στην Έκθεση της Διεθνους Αμνηστίας

ετοιμάζοντας «κέντρα υποδοχής» (-στρατόπεδα συγκέντρωσης) για τους μετανάστες στην πρώην βάση του ΝΑΤΟ στον Ασπρόπυργο,

προαναγγέλοντας επιχείρηση-σκούπα για τους μετανάστες,

μηνύοντας την ΕΡΤ γιατί έδειξε αστυνομικούς να πίνουν φραπέ,

βαφτίζοντας το περιστατικό με το Κοράνι «μεμονωμένο»..

Εκδήλωση για τη Γκιώνα στην Αθήνα!

afisagionaslow

Μεγάλη εκδήλωση για τη Γκιώνα την Παρασκευή 29 Μάη στο Πολυτεχνείο

Στις 30 Μαρτίου το σπίτι του Στέφανου Κόλλια στην Καλοσκοπή της Γκιώνας καταστράφηκε ολοσχερώς από δεύτερο εμπρησμό. Γιατί; Τυπικά… κανείς δεν ξέρει (;).

Όλοι όμως ξέρουν ότι ο Στέφανος είναι ένας από αυτούς τους κατοίκους του βουνού, που έμπρακτα αντιστάθηκε στην καταστροφή του δάσους και του περιβάλλοντος, στην καταστροφή των νερών που υδρεύουν και την Αθήνα και τη μόλυνση της θάλασσας από τις μεταλλεύτηκες δραστηριότητες των δύο εταιριών βωξίτη.

Αυτό όμως που εξοργίζει περισσότερο τις εταιρείες, είναι ότι ο αγώνας των κατοίκων και του Στέφανου, είναι αγώνας για αξιοπρέπεια, αγώνας για να δοθεί τέλος στης 70χρόνη ασυδοσία των εταιριών, αγώνας να δοθεί τέλος στην κατοχή του βουνού από τους σύγχρονους τσιφλικάδες του Βωξίτη.

Θα επιτρέψουμε στους ανθρώπους της νύχτας να πιστέψουν ότι μας τρομοκράτησαν; Ή θα τους δείξουμε ότι η πράξη τους είχε τα αντίθετα αποτελέσματα και έφερε το θέμα της Γκιώνας στην Αθήνα;

Θα τους αφήσουμε να πιστεύουν ότι τρομοκράτησαν τον Στέφανο ή θα ξαναχτίσουμε το σπίτι του σαν να ήταν το σπίτι όλων μας;

Είναι ζήτημα τιμής πλέον για όσους αντιστέκονται στη καταστροφή του περιβάλλοντος και όσους υψώνουν φωνή απέναντι στην ασυδοσία και την τρομοκρατία του κέρδους, να ξαναφτιάξουμε το σπίτι ΜΑΣ.

Γι’ αυτό και δεν θα λείψει κανείς και καμία από την εκδήλωση της Παρασκευής για την Γκιώνα. Και θα έχουμε και μαζί μας και ότι ποσό μπορούμε να διαθέσουμε για το σπίτι. Και θα διαδώσουμε και το μήνυμα.

ΥΓ. Ενδιαφέρουσα σημείωση: Οι τελευταίοι που έκαψαν το σπίτι της οικογένειας Κόλλια, ήταν οι Ναζί το 1944.

Από την Κίνηση για τη σωτηρία της Γκιώνας

και εδώ το ψήφισμα της Κίνησης για τη σωτηρία της Γκιώνας

ο θλιβερός κατάλογος της ενδο-οικογενειακής βίας

• Iούνιος 2008: Σαρωνίδα, 58χρονος σκοτώνει την 52χρονη σύζυγό του

• Αύγουστος 2008: Μαγνησία, 68χρονος μαχαιρώνει και σκοτώνει 50χρονη γιατί αρνήθηκε να κάνει σχέση μαζί του

• Αύγουστος 2008: Πέλλα, 40χρονος μαχαιρώνει την 23χρονη σύζυγό του και τραυματίζει τον πατέρα του ο οποίος προσπάθησε να τη σώσει

 Αύγουστος 2008: Σαντορίνη, 31χρονος αποκεφαλίζει την 25χρονη σύζυγό του

• Σεπτέμβριος 2008: Φιλοθέη, καθηγητής μουσικής σκοτώνει την επίσης μουσικό σύζυγό του και τη θάβει σε γειτονικό πάρκο

• Σεπτέμβριος 2008: Μενίδι, 35χρονος σφάζει μέσα σε πιτσαρία την πρώην φίλη του γιατί δεν μπορεί να δεχθεί τον χωρισμό τους

• Οκτώβριος 2008: Χαλκιδική, νεαρός άνδρας δολοφονεί την πρώην φίλη του

• Οκτώβριος 2008: Τρίκαλα, 33χρονος μαχαιρώνει και σκοτώνει μέσα στο δρόμο την 37χρονη πρώην φίλη του γιατί δε μπορούσε να δεχθεί το χωρισμό τους μπροστά στα μάτια της κόρης της και της μητέρας της και στη συνέχεια αυτοκτονεί

• Ιανουάριος 2009: Αιγάλεω, 63χρονος σκοτώνει με καραμπίνα την 58χρονη εν διαστάσει σύζυγό του

• Μάρτιος 2009: Μέγαρα, 43χρονος σκοτώνει τη σύζυγό του και μετά βάζει φωτιά στο διαμέρισμα για να καλύψει τα ίχνη του.

• Απρίλιος 2009: Ηράκλειο Κρήτης, 36χρονος για λόγους αντεκδίκησης μετά από το χωρισμό τους σκοτώνει την 26χρονη πρώην φίλη του και τον φίλο της.

• Απρίλιος 2009: Χορτιάτης, 38χρονος στραγγαλίζει την 35χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί

• Απρίλιος 2009: Καλαμάτα, 29χρονη γυναίκα ακρωτηριάζεται με αλυσοπρίονο από τον πρώην σύζυγό της, της αποκόπτει και τα τέσσερα άκρα.

• Απρίλιος 2009: Ομόνοια, σύζυγος σκοτώνει στο ξύλο τη σύζυγό του

• Μάιος 2009: Νέος Κόσμος, 78χρονος καρκινοπαθής, σκοτώνει με καραμπίνα τη εν διαστάσει σύζυγό του και αυτοκτονεί

• Μάιος 2009: Κάλαμος, 55χρονος σκοτώνει με αιχμηρό αντικείμενο την 47χρονη σύζυγό του και μετά αυτοκτονεί

• Μάιος 2009: Γλυφάδα, 70χρονος τραυματίζει βαριά την 56χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί επειδή νομίζει ότι την έχει σκοτώσει.

• Μάιος 2009: Παλαιό Φάληρο, 43χρονος μετά από καυγά με τη σύζυγό του της επιτίθεται με μαχαίρι καταφέρνοντας της πολλαπλά τραύματα και στην συνέχεια τραυματίζει και τον 5χρονο γιο του.

• Μάιος 2009: Καλλιθέα, 40χρονος μαχαιρώνει τη 26χρονη σύζυγό του και κάνει βουτιά στο κενό έχοντας στην αγκαλιά του τα δύο του παιδιά

DSC00335

σύμφωνα με έρευνες, στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρωποκτονιών γυναικών από τους συζύγους-συντρόφους τους προϋπήρχε σχέση κακοποίησης, σωματικής, σεξουαλικής ή συναισθηματικής.

στις περισσότερες περιπτώσεις, το έγκλημα αποτελεί τιμωρία στην απόφαση της γυναίκας να χωρίσει, να αυτονομηθεί, να ξεκινήσει μια νέα ζωή, με λίγα λόγια να κάνει πράξη το «θέλω» της.

πριν προλάβουμε να μείνουμε στον θυμό, ανακαλώντας αντανακλαστικά ατάκες κλεμμένες από τα μμε περί ανθρωπόμορφων τεράτων, ας συνυπολογίσουμε στην αντίδρασή μας σε αυτόν τον ανατριχιαστικό κατάλογο πόσο συμβάλλουν στην αναπαραγωγή του κύκλου της βίας οι αντιλήψεις που επιζούν ακόμα για το ρόλο της γυναίκας, η δομή μιας πατριαρχικής κοινωνίας, η κοινωνική νομιμοποίηση του δικαιώματος οπλοκατοχής αλλά και του δικαιώματος εξουσίας πάνω στο σώμα και τη ζωή του άλλου.

αλληλένδετη με όλα αυτά είναι η ευθύνη της πολιτείας: η εικόνα την οποία αντιμετωπίζουν τόσο τα θύματα της κακοποίησης όσο και οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας είναι η αδιαφορία. αδιαφορία για την επάνδρωση υπηρεσιών και φορέων, για τη δημιουργία καταφυγίων-ξενώνων, για τη χρηματοδότηση πρωτοβουλιών αλλά και αδιαφορία για την αλλαγή των στάσεων, την ευαισθητοποίηση των πολιτών.

τέλος, ας συνυπολογίζουμε τη σημασία που έχει η στάση όλων μας: η σιωπή μας ως απάντηση στα περιστατικά της βίας, στις φωνές της γειτόνισσας, το κουκούλωμα της κακοποίησης ακόμα και μέσα στη δική μας οικογένεια, γιατί το μέλημά μας είναι «τι θα πει ο κόσμος», κοκ.

και τότε σιγά σιγά, ίσως αρχίσει να μικραίνει ο κατάλογος..