Έκτακτη ενημέρωση: Νέες άγριες περικοπές στην ψυχική υγεία

Έκτακτη ενημέρωση: Νέες άγριες περικοπές στην ψυχική υγεία

Η κυβέρνηση δείχνει το “νέο” δρόμο για την ψυχική υγεία

Μετά την απόφαση για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων, περικόπτεται στο μισό η επιχορήγηση των Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης!

Σύμφωνα με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, μειώνεται κατά 45 % (!) ο ετήσιος προϋπολογισμός των Μονάδων Ψυχικής Υγείας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης που λειτουργούν φορείς μη-κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Αποτέλεσμα αυτής της απόφασης θα είναι το κλείσιμο των φορέων ψυχικής υγείας, η απόλυση χιλιάδων εργαζομένων και η κατάρρευση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Tα ΝΠΙΔ έχουν την ευθύνη λειτουργίας 210 Μονάδων Ψυχικής Υγείας (83 οικοτροφεία, 16 ξενώνες, 32 προστατευμένα διαμερίσματα, 42 κέντρα ημέρας, 13 κινητές μονάδες, 2 κέντρα Αλτσχάιμερ, 6 κέντρα ημέρας αυτισμού, 16 άλλες εξειδικευμένες μονάδες και προγράμματα).

Στις μονάδες αυτές φιλοξενούνται περίπου 1500 ψυχικά πάσχοντες, παρέχονται υπηρεσίες ψυχικής υγείας σε πάνω από 35000 άτομα ετησίως (κυρίως στα πλαίσια της λειτουργίας των κινητών μονάδων) και απασχολούνται με όλες τις μορφές εργασιακής σχέσης (πλήρης ή μερική απασχόληση, παροχή υπηρεσιών) περίπου 3050 εργαζόμενοι.

Με βάση τον αρχικό προϋπολογισμό, οι παραπάνω Μονάδες έχουν ήδη δαπανήσει τα χρήματα που αντιστοιχούσαν στο πρώτο εξάμηνο του έτους και τώρα καλούνται να καλύψουν τα έξοδα λειτουργίας για το υπόλοιπο έτος  …χωρίς χρήματα !

Το Δίκτυο “Αργώς” αναφέρει ότι “η περικοπή αυτή συνεπάγεται το κλείσιμο όλων των Μονάδων αφού για το υπόλοιπο του έτους οι φορείς θα λάβουν αντί για 37 εκ. ευρώ μόνο 90 χιλιάδες ευρώ”.

Η πρώτη αντίδραση των φορέων είναι η οργάνωση συγκέντρωσης διαμαρτυρίας την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011 και ώρα 10.00 έξω από το Υπουργείο Υγείας.

Κοινό κείμενο της Πλατείας δελ Σολ και του Συντάγματος

Κοινό κείμενο των θεματικών ομάδων οικονομίας της Πλατείας δελ Σολ και του Συντάγματος. Υπενθυμίζουμε ότι το Σαββάτο 3 Σεπτέμβρη το απόγευμα υπάρχει το πρώτο ραντεβού κινητοποίησης στις πλατείες όλης της χώρας.
 

Οι πολίτες της Πλατείας δελ Σολ και του Συντάγματος διαδηλώνουμε την αγανάκτησή μας και προσκαλούμε όλους τους αγανακτισμένους να συσπειρωθούν σε όλες τις πλατείες.

Από τις ΗΠΑ μέχρι τις Βρυξέλλες, από την Ελλάδα μέχρι τη Βολιβία, από την Ισπανία μέχρι την Τυνησία, η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει. Yπεύθυνοι, είναι εκείνοι που μας επιβάλλουν συνταγές, για να την ξεπεράσουμε. Ποιες είναι αυτές; Η μεταφορά δημόσιων πόρων, σε ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, την ίδια ώρα που βάζουν τους λαούς να πληρώνουν το λογαριασμό ,με σχέδια προσαρμογής, που όχι μόνο δεν μας βγάζουν από τη κρίση, αλλά μας βυθίζουν περισσότερο σε αυτήν.

Στην ΕΕ, οι επιθέσεις των χρηματαγορών ενάντια στα δημόσια χρέη, εκβιάζουν τις κυβερνήσεις και σέρνουν σε ομηρία τα κοινοβούλια, που υιοθετούν μέτρα άδικα ,χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμότητα και πίσω από τη πλάτη των λαών τους. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, αντί να παίρνουν σταθερές πολιτικές αποφάσεις, απέναντι στις επιθέσεις των χρηματαγορών, ευθυγραμμίζονται με αυτές.

Από την αρχή αυτής της κρίσης, γινόμαστε μάρτυρες της προσπάθειας μετατροπής του ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο χρέος. Πρόκειται για την ατιμώρητη κοινωνικοποίηση των ζημιών αφού πρώτα ιδιωτικοποίησαν σκανδαλωδώς τα κέρδη.

Τα υψηλά επιτόκια, για να την επίτευξη της χρηματοδότησης, δεν προέρχονται από την αμφιβολία για την φερεγγυότητά μας , αλλά από τους κερδοσκοπικούς ελιγμούς, που πραγματοποιούν οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί όμιλοι, σε συμπαιγνία με τους οίκους αξιολόγησης, για δικό τους πλουτισμό.

Οι οικονομικές περικοπές, συνοδεύονται και από περιορισμούς των δημοκρατικών ελευθεριών. Μεταξύ αυτών, μέτρα ελέγχου και απέλασης του μεταναστευτικού πληθυσμού και περιορισμοί, στην ελεύθερη κυκλοφορία των Ευρωπαίων εντός της ΕΕ.

Μόνο το ευρώ και η ελεύθερη κυκλοφορία των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, έχουν ανοιχτά σύνορα.

Στην Ισπανία, μας έχουν υποβάλει σε μια διαδικασία συλλογικής εξαπάτησης. Το δημόσιο χρέος (60% του ΑΕΠ) δεν είναι πρόβλημα και παρόλα αυτά το χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα για να μας φέρουν σε οριακή κατάσταση, ώστε να μπορούν να δικαιολογήσουν τις σοβαρές επιθέσεις, που γίνονται ενάντια στα δικαιώματά και τους μισθούς μας και οι οποίες απειλούν να κλιμακωθούν. Αντίθετα, το ιδιωτικό χρέος (240% του ΑΕΠ) είναι όντως ένα πρόβλημα, αλλά αντί να επιβάλλουν στις τράπεζες τα μέτρα λιτότητας, τους δίνουν κάθε λογής βοήθεια και προνόμια σε βάρος του δημόσιου κορβανά. Η μεγαλύτερη «βοήθεια» είναι το ξεπούλημα σε τιμή ευκαιρίας, σχεδόν του μισού τραπεζικού συστήματος των Ταμιευτηρίων μας, καθώς και των κερδοφόρων εταιρειών και επιχειρήσεων. Εν τω μεταξύ αποκλείουν την πρόσβαση στην Πλατεία δελ Σολ, επίκεντρο των δραστηριοτήτων της 15 Μ, παραβιάζοντας θεμελιώδη δικαιώματα.

Στην Ελλάδα, μας έχουν επιβάλλει ένα Μνημόνιο. Μας είπαν ότι οι περικοπές, η λιτότητα και οι νέοι φόροι στις πλάτες του λαού ,είναι αναγκαίες θυσίες για να ανακάμψει η χώρα από την κρίση και για να μειωθεί το χρέος. Μας είπαν ψέματα!

Κάθε μέρα λαμβάνονται νέα μέτρα, οι μισθοί ακρωτηριάζονται, η ανεργία εκτοξεύεται, η νεολαία μεταναστεύει. Και το χρέος δεν σταματά να διογκώνεται, επειδή τα νέα δάνεια προορίζονται για την εξυπηρέτηση των τεράστιων τόκων των πιστωτών μας.

Τα ελλείμματα της Ελλάδας και άλλων χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, γίνονται τα πλεονάσματα των γερμανικών τραπεζών και των άλλων πλούσιων χωρών του Βορρά.

Δεν φταίνε οι μισθοί και οι συντάξεις για τη διόγκωση του χρέους. Φταίνε οι μεγάλες φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις υπέρ του κεφαλαίου, φταίει το φαγοπότι σε εξοπλισμούς και φάρμακα. Μας υποβάλλουν σε πτώχευση, για να εφαρμόσουν καταστροφικά μέτρα και περικοπές, προκειμένου να εκποιήσουν τη γη και τα δημόσια αγαθά, σε τιμή ευκαιρίας.

Εμείς λέμε :

Να πάρουν πίσω όλα τα μνημόνιά τους. Να φύγουν!

Δεν θέλουμε την κυβέρνηση του ΔΝΤ και την Τρόικα.

Εθνικοποίηση των τραπεζών.

Το κράτος με τα προγράμματα στήριξης, τις έχει ήδη πληρώσει παραπάνω από τη χρηματιστηριακή τους αξία, για να συνεχίσουν να κερδοσκοπούν.

Να ανοίξουν τα βιβλία του χρέους στο λαό, για να μάθουμε που πήγαν τα λεφτά.

Ριζική αναδιανομή εισοδήματος και αλλαγές στη φορολογία, για να πληρώσουν αυτοί που τα έχουν: οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, το κεφάλαιο και η Εκκλησία.

Θέλουμε λαϊκό δημοκρατικό έλεγχο στην οικονομία και στην παραγωγή.

Για όλα αυτά, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ ότι:

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΚΡΙΣΗ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΥΘΙΣΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΗΝ. ΜΑΣ ΣΕΡΝΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΟΡΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΘΕΣΟΥΝ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΜΕΤΡΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ, ΠΟΥ ΣΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΘΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΣΤΩΤΡΙΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, KAI ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΕ ΩΜΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΑΣ.

Επιβάλλεται να ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΟΥΜΕ και να ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ, ενάντια σε τέτοιες επιθέσεις. Αυτό κάνουμε με το κίνημα 15Μ στην Πλατεία δελ Σολ και με τη Λαϊκή Συνέλευση στο Σύνταγμα. Καλούμε τους αγανακτισμένους, όλων των πλατειών, να συσπειρωθούν.

Στοπ στα σχέδια προσαρμογής και διάσωσης

Για μια Δημοκρατία άμεση και πραγματική ΤΩΡΑ.

Υπεράσπιση του Δημοσίου. Καμία ιδιωτικοποίηση, κανένα ξεπούλημα δημόσιας γης και περιουσίας.

Όχι στη πληρωμή του άνομου χρέους. Αυτό το χρέος δεν είναι δικό μας.

 Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε!

Για το συντονισμό όλων των αγανακτισμένων σε όλες τις πλατείες .

πηγή

Βίαιη ομοφοβική επίθεση χθες στο Γκάζι

Σύμφωνα με καταγγελία που έλαβε το transs.gr, τέσσερις νεαροί γκέι άντρες, δέχτηκαν επίθεση την Κυριακή, 28 Αυγούστου, τα ξημερώματα, γύρω στις 4 π.μ στο Γκάζι, από ομάδα εφτά αγνώστων.

Οι τέσσερις νεαροί που δέχτηκαν την επίθεση, βρίσκονταν σε αυτοκίνητο το οποίο κινούνταν επί της Ιεράς Οδού, με χαμηλή ταχύτητα λόγω κίνησης.

Ο συνοδηγός κοίταξε έναν νεαρό που περνούσε πεζός δίπλα από το αυτοκίνητο και καθώς τον προσπέρασαν, είπε: «Που πας εσύ μόνος σου;». Ο νεαρός, (Έλληνας, ηλικίας γύρω στα 25), όρμηξε τότε στο παράθυρο βρίζοντας και προσπαθώντας να ανοίξει την πόρτα. Ο συνοδηγός ανέβασε το παράθυρο και το αυτοκίνητο επιτάχυνε ώστε να αποφύγει την σύγκρουση.

Λίγα μέτρα παρακάτω, το αυτοκίνητο αναγκάστηκε να ακινητοποιηθεί, καθώς υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα σταματημένα μπροστά στο φανάρι. Ο νεαρός στο μεταξύ –άγνωστο πως πρόλαβε σε λιγότερο από δύο λεπτά–, είχε ειδοποιήσει άλλους έξι γνωστούς του, και όλοι μαζί επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο σπάζοντας με γροθιά (ενδεχομένως σιδηρογροθιά ή κάποιο άλλο αιχμηρό αντικείμενο – τα θύματα στον πανικό τους δεν πρόσεξαν ακριβώς) το τζάμι του συνοδηγού χτυπώντας τον στο πρόσωπο.

Οι υπόλοιποι επιβαίνοντες βγήκαν από το αυτοκίνητο, και οι εφτά δράστες κατάφεραν να πιάσουν τον οδηγό, τον οποίο αφού χτύπησαν και έριξαν στην άσφαλτο, συνέχιζαν να κλωτσούν στην κοιλιά και το πρόσωπο, φωνάζοντας βρισιές όπως «πουστάρα» και «καριόλη» με αποτέλεσμα να νοσηλεύεται βαριά τραυματισμένος κυρίως στο πρόσωπο, ένας ακόμη τραυματίστηκε (ο συνοδηγός), ενώ οι άλλοι δύο κατάφεραν να διαφύγουν.

Οι δράστες τράπηκαν σε φυγή όταν αντιλήφθηκαν διερχόμενο περιπολικό. Η συμπεριφορά των αστυνομικών απέναντι στα θύματα δεν ήταν ιδιαίτερα καλή, καθώς όπως είπαν τους κοιτούσαν υποτιμητικά και έκαναν μορφασμούς όταν τους είπαν οι τρεις επιβαίνοντες ότι κανείς τους δεν οδηγεί ώστε να μεταφέρει το αυτοκίνητο. Μετά, ζήτησαν από τον συνοδηγό, ο οποίος ήταν ελαφρά τραυματισμένος στο πρόσωπο, να πάρει ταξί για να μεταφερθεί στο αστυνομικό τμήμα και να δώσει κατάθεση (δεν τον μετέφεραν οι ίδιοι, ή κάποιο άλλο περιπολικό), ενώ ο βαριά τραυματισμένος οδηγός, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο με τραύματα και εκδορές στο πρόσωπο (σύμφωνα με τους γιατρούς ενδεχομένως χρειαστεί επέμβαση στη γνάθο), συνοδευόμενος από τους δύο φίλους του.

Κανείς από τους δεκάδες περαστικούς και διερχόμενα αυτοκίνητα δεν προσφέρθηκε να βοηθήσει τους 4 νεαρούς.

Το περιστατικό αυτό καταγγέλθηκε στο transs.gr, από ένα εκ των θυμάτων.

Τα τέσσερα θύματα της επίθεσης, έχουν προχωρήσει σε όλες τις νόμιμες διαδικασίες για προσφυγή στη δικαιοσύνη για την ομοφυλοφοβική αυτή επίθεση, ενώ το περιστατικό έχει καταγγελθεί από τα θύματα στην οργάνωση ΟΛΚΕ που το διερευνά.

πηγή

Αυτοκτονία εύζωνα στις γραμμές του προαστιακού

Άλλο ένα παλικάρι έχασε την ζωή του ενώ υπηρετούσε στις Ένοπλες Δυνάμεις. Πρόκειται για 24χρονο στρατιώτη που υπηρετούσε τη θητεία του στην Προεδρική Φρουρά, ο οποίος αυτοκτόνησε πέφτοντας στις γραμμές του Προαστιακού, στη στάση Νερατζιώτισσα. Σύμφωνα με πληροφορίες , ο νεαρός ζούσε επί χρόνια στην Αγγλία, όπου εργαζόταν ως DJ, και επέστρεψε για να καταταγεί στον στρατό. Εμείς θεωρούμε τις αυτοκτονίες των συναδέλφων δολοφονίες από τον στρατό και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Είναι αποτέλεσμα των συνθηκών, της ύπαρξης και των όρων υποχρεωτικής στράτευσης, που επιπλέον η κυβέρνηση σχεδιάζει την επέκταση της στους 12 μήνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΓΕΣ δεν έδειξε την στοιχειώδη ευαισθησία και το ελάχιστο ενδιαφέρον, δεν έχει βγάλει ακόμη ούτε καν ανακοίνωση για την νέα απώλεια φαντάρου που έρχεται να προστεθεί στην εκατόμβη της νεολαίας που σέρνεται να υπηρετήσει Υποχρεωτικά και να βιώσει του Παραλόγου τη θητεία. Είναι γνωστές οι ακραίες συνθήκες στράτευσης στην Προεδρική Φρουρά. Η διοίκηση της μονάδας ασκεί παράνομες και εξίσου ακραίες τακτικές εκπαίδευσης, ενώ κρύβεται πίσω από τους παλιούς φαντάρους που τους χρησιμοποιεί για να βασανίζει τους νέους, να τους κάμπτει και να τους «παραδειγματίζει». Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο το 20-30% των φαντάρων που αρχικά επιλέχθηκαν στην Προεδρική Φρουρά θα παραμείνουν στις τάξεις της και φυσικά θα μεταφέρουν με χαρακτηριστική ομοιομορφία όλα τα μιλιταριστικά κατάλοιπα που θα τους μεταλαμπαδεύσουν οι εκπαιδευτές τους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα αδιέξοδα που βιώνει η νεολαία, το μεγαλύτερο θύμα των αντεργατικών και αντικοινωνικών επιλογών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΛΑΟΣ, όπου την άγρια εργατική εκμετάλλευση και την αγγαρειομαχία του Στρατού διαδέχεται η ανεργία, ο μισθός πείνας, τα πρωτόγνωρα κοινωνικά και προσωπικά αδιέξοδα, οπλίζουν το χέρι των νέων ανθρώπων, που ολοένα περισσότερο αρνούνται την ίδια την ζωή. Στεκόμαστε στο πλευρό των συγγενών και φίλων του άτυχου συναδέλφου και εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας. Στέλνουμε ξανά ένα μήνυμα αγώνα, καλώντας τους συνάδελφους να επιλέξουν τον συλλογικό και διεκδικητικό δρόμο υπεράσπισης και διεύρυνσης των δικαιωμάτων τους. Η δύσκολη εποχή του βιώνουμε απαιτεί κατανόηση, αλληλεγγύη, συντροφικότητα. Ως Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων είμαστε πάντα, κάθε ώρα και στιγμή στο πλευρό των φαντάρων για να μοιραστούμε το πρόβλημα τους, να δώσουμε από κοινού λύση, να προβάλλουμε και δημοσιοποιήσουμε τη βάρβαρη και παράλογη χακί καθημερινότητα τους, τα παράπονα από τις αυθαιρεσίες των ανωτέρων τους. Πιστεύουμε όμως ότι απαιτείται ένα Μαζικό κίνημα Μέσα και Έξω από τον Στρατό ως απάντηση στην βάρβαρη καπιταλιστική πραγματικότητα.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘEΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437

 Diktiospartakos.blogspot.com

Οι ακολουθούμενες πολιτικές φλερτάρουν με μια κρίση τύπου 1930…

Του Σπύρου Λαπατσιώρα, Αυγή

Η αμφισβήτηση του αξιόχρεου της Ιταλίας και της Ισπανίας, μέσω της ανόδου των επιτοκίων των ομολόγων, και η συζητούμενη (και εν πολλοίς αναμενόμενη) υποβάθμιση της πιστωτικής αξιοπιστίας της Γαλλίας αποτελούν αφενός μεν αναμενόμενα αποτελέσματα της στρατηγικής διαχείρισης της κρίσης που ακολουθείται στην ευρωζώνη, αφετέρου δε γεγονότα που δείχνουν τα όρια της υλοποίησης αυτής της στρατηγικής. Πλέον καθίσταται ορατό ότι οι ακολουθούμενες πολιτικές φλερτάρουν με μία παγκόσμια κρίση τύπου 1930 ψηλαφώντας τα κατώφλια έναρξής της.

Το ερώτημα που δημιουργείται από αυτό τον κίνδυνο και από το γεγονός ότι ο τρόπος παραγωγής αποφάσεων στην Ευρωζώνη ακολουθεί το πρότυπο: πιστωτικά γεγονότα στις αγορές χρέους – Σύνοδος Κορυφής η οποία δεν αντιμετωπίζει το κύριο ζήτημα αλλά δευτερεύουσες πλευρές, υιοθετώντας μέτρα τα οποία αποκηρύσσονταν προηγουμένως – αμφισβήτηση αυτών των αποφάσεων από τις αγορές, είναι αν οι διαμορφωτές πολιτικής στην Ευρώπη καταλαβαίνουν την κατάσταση ή αν δεν θέλουν να κάνουν ό,τι γνωρίζουν πως πρέπει.

Αν σκεφτούμε λίγο οριακά, καταλήγουμε σε μία παραλλαγή του δεύτερου σκέλους. Δεν είναι πρώτο θέμα στην ατζέντα η κρίση δημόσιου χρέους. Είναι αναμενόμενη, επιθυμητή μέσα σε ορισμένα όρια και πιστεύουν ότι, αν γίνει απειλητική για την αναπαραγωγή του συστήματος, έχουν τα εργαλεία για να την αντιμετωπίσουν (εξώθηση της ΕΚΤ στις αγορές ομολόγων από τη δευτερογενή, την πρωτογενή αγορά, με ευρωομόλογο, με ένα άλλο EFSF χωρίς την απαίτηση της αξιολόγησης ΑΑΑ φερ’ ειπείν, με κουρέματα, με…).

Πρώτο θέμα είναι η απόφαση ότι το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη πρέπει να πάψει να «θυμίζει σοβιετικό κράτος», όπως δίδαξαν για τη δωρεάν και δημόσια παιδεία οι δικοί μας μανδαρίνοι. Για να γίνει αυτό, για να πειστούν για παράδειγμα οι Γάλλοι με τις υψηλότατες δημόσιες και κοινωνικές δαπάνες ή οι Γερμανοί να δουλεύουν μέχρι τα 70, πρέπει να υπάρχει η απειλή επώδυνων συνεπειών από την αμφισβήτηση του αξιόχρεου.

Αυτόν τον ρόλο τον παίζουν οι αγορές. Αποτελεί κοινή γνώση ότι με τους τρέχοντες ρυθμούς μεγέθυνσης των εισοδημάτων και την ανοδική τάση των επιτοκίων τα διαθέσιμα εργαλεία των ελίτ για τη διαχείριση του αυξανόμενου δημόσιου χρέους είναι είτε η μείωση δημοσίων δαπανών (που δημιουργεί τάσεις ύφεσης και αύξησης του χρέους) είτε ο πληθωρισμός είτε η διαγραφή χρέους.

Επιπρόσθετα γνωρίζουν ότι το τραπεζικό σύστημα στην Ευρώπη έχει πολλά προβλήματα. Επομένως, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν λεφτά, αυξάνουν τα ασφάλιστρα κινδύνου και τα επιτόκια και δημιουργούν πίεση σταδιακά σε όλες τις χώρες (ας σκεφτούμε μόνο ότι με την υπάρχουσα μορφή του το EFSF θα μπορούσε να οδηγήσει το χρέος της Γερμανίας σε τριψήφια νούμερα πολύ γρήγορα).

Μία κίνηση που θα «κάλμαρε» τις αγορές θα ήταν για παράδειγμα μία εγγύηση από την ΕΚΤ για το υπάρχον χρέος όλων των χωρών της Ευρωζώνης (όπως υποστηρίζει και ο Wyplosz). Αλλά στο σημερινό θεσμικό πλαίσιο λήψης αποφάσεων στην Ευρωζώνη μία τέτοια εγγύηση θα δημιουργούσε τον «ηθικό κίνδυνο» στις κυβερνήσεις να ενδίδουν στις πολιτικές αντιστάσεις και να μην προχωρούν στις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις που απαιτεί το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Επομένως, επειδή ο μόνος τρόπος να «καλμάρουν» οι αγορές σήμερα είναι να καταστραφεί το όπλο που ωθεί στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, οι ηγέτες μας, παγιδευμένοι ανάμεσα στην ιδεοληψία (που επιτάσσει ο «αγνός» αγώνας μεταλλαγής των ευρωπαϊκών κοινωνιών) και τον πραγματισμό κάθε ηγεσίας που σέβεται το αστικό σύστημα, διαχειρίζονται την κατάσταση έτσι ώστε να κερδίζουν χρόνο για την υλοποίηση των κατάλληλων θεσμικών αλλαγών και να καλμάρουν τις αγορές όταν τα πράγματα ξεφεύγουν.

Αυτή η «καθυστέρηση» απέναντι στα γεγονότα είναι το αναγκαίο αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής, που θέλει να στοιχηθεί το πολιτικό σύστημα στις ταξικές προτεραιότητές της.

Πίστη αποτελεί η πεποίθηση, που δεν διαψεύδεται μέχρι στιγμής παρά τους κλυδωνισμούς που υφίσταται, ότι, αν επιμείνουν σταθερά σε αυτή την πολιτική, ακόμη και με κόστος μία «μικρή» ύφεση (ενδεχομένως και παγκόσμια), η δεκαετία που έρχεται θα σημάνει μία Νέα Ευρώπη ηθικά αποδεκτή από τον νεοφιλελευθερισμό, προπάντων ένα αλλαγμένο ασφαλιστικό σύστημα.

Στην πορεία αυτή μερικά ατυχήματα θα πρέπει να τύχουν διαχείρισης: χρεωκοπημένες χώρες, υψηλή ανεργία, πιθανές εξεγέρσεις, χρεωκοπημένες τράπεζες, διαμάχες όπως η τρέχουσα με τις φινλανδικές εγγυήσεις που προκαλείται από το ίδιο το πνεύμα αυτής της πολιτικής («ο χαμένος πληρώνει και τιμωρείται»), που θα δοκιμάσουν ακόμη και τη συνοχή της Ευρωζώνης – αλλά αυτά δεν έχει ο καπιταλισμός;

Πρόκειται για μία πολιτική που στηρίζεται στο ότι δε θα υπάρξουν πολιτικές αμφισβητήσεις αυτής της πορείας στις κοινωνίες της Ευρώπης και γι’ αυτό αποτελεί πολύ υψηλού ρίσκου πολιτική, η οποία αντιμετωπίζει στην τρέχουσα υλοποίηση τα όριά της επί ποινή επιστροφής του φαντάσματος του 1930. Αλλά, μπροστά στην υπόσχεση «αποσοβιετικοποίησης» της Ευρώπης και στην αυτοπεποίθηση που δημιουργείται από τις σχεδόν ανύπαρκτες κοινωνικές αντιστάσεις, όλα αυτά τους φαίνονται ένα ρίσκο που αξίζει να αναλάβουν.

Wikileaks: To «επικριτικό» MEGA, ο «διάσημος» Παπαχελάς και η «τοποθέτηση» συνεντεύξεων στη Lifo

αναδημοσίευση από το PressProject

Επικριτική στάση απέναντι στην ελληνική δημοσιογραφία αλλά και εγκωμιαστικά σχόλια για συγκεκριμένους δημοσιογράφους επιφυλλάσει η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα η οποία, όπως προκύπτει από τηλεγραφήματα στο Wikileaks, επιχειρεί να παρεισφρήσει σε σχολές δημοσιογραφίας.

Σε τηλεγράφημα με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2006 οι Αμερικανοί διπλωμάτες αναφέρουν ότι τα ελληνικά ΜΜΕ δεν θα μπορούσαν (και δεν ενδιαφέρονται) για την κερδοφορία αφού επιχορηγούνται από τους ιδιοκτήτες τους  σαν μέσα άσκησης πολιτικής και οικονομικής πίεσης.

Στο ίδιο τηλεγράφημα αναφέρεται ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι συχνά εργάζονται στα ίδια πολιτικά γραφεία Τύπου τα οποία θα έπρεπε να καλύπτουν και ότι αρκετοί λαμβάνουν δώρα ή ακόμη και χρήματα. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρεται ο χρηματισμός δημοσιογράφων από την επιτροπή διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Οι Αμερικανοί διπλωμάτες σχολιάζουν ότι τα ΜΜΕ δεν ασκούν ποτέ κριτική για θέματα που θα μπορούσαν να βλάψουν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών. Χαρακτηριστικά αναφέρεται σχόλιο γνωστής δημοσιογράφου του MEGA η οποία αποκάλυψε στην πρεσβεία πως δεν μπορεί να θυμηθεί παρά μόνο ένα περιστατικό στο οποίο το κανάλι άσκησε κριτική σε έναν από τους ιδιοκτήτες του.

Από άλλα τηλεγραφήματα προκύπτει η προσπάθεια παρέμβασης της πρεσβείας όχι μόνο σε συγκεκριμένα μέσα (και κυρίως στο χώρο του free press) αλλά ακόμη και σε σχολές δημοσιογραφίας. Συγκεκριμένα σε τηλεγράφημα με ημερομηνία 4 Αυγούστου 2008 αναφέρεται ότι η πρεσβεία «τοποθέτησε – set up» μια συνέντευξη στο περιοδικό Lifo προκειμένου να προωθήσει συνέδριο δημοσιογραφίας που η ίδια είχε διοργανώσει την ίδια περίοδο.

Με ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια αναφέρονται οι Αμερικανοί διπλωμάτες στην εκπομπή Νέοι Φάκελοι του ΣΚΑΙ και ιδιαίτερα στον Αλέξη Παπαχελά – «ίσως τον πιο γνωστό Έλληνα δημοσιογράφο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Στο τηλεγράφημα, με ημερομηνία 2 Σεπτεμβρίου 2008 σημειώνεται ότι η εκπομπή Νέοι Φάκελοι έκαναν «πολύ καλή επιλογή παρουσίασης των αμερικανικών θέσεων». Σύμφωνα πάντα με τους αμερικανούς διπλωμάτες ένας από τους τρείς παρουσιαστές της εκπομπής ενημέρωσε την πρεσβεία ακόμη και για λεπτομέρειες του μοντάζ – όπως το ποιά πλάνα Ρώσων αξιωματούχων κόβονταν και ποιά θα έμεναν.

Τα τηλεγραφήματα αναφέρονται αρκετές ακόμη φορές στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ για την κάλυψη που παρείχε σε εκδηλώσεις της πρεσβείας αλλά και τη διοργάνωση αμερικανικού τύπου debate μέσω του youtube πριν από τις εκλογές.

Αίσθηση προκαλεί η αποκάλυψη, σε τηλεγράφημα με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2006, ότι η πρεσβεία κατευθύνει «πόρους» της σε σχολές δημοσιογραφίας και φοιτητές προκειμένου να κάμψει τα αντιαμερικανικά αισθήματα που όπως αναφέρεται ευδοκιμούν στα ελληνικά ΜΜΕ. «Ελπίζουμε ότι η νέα γενιά δημοσιογράφων θα είναι πιο απελευθερωμένη από τις προκαταλήψεις που χαρακτηρίζουν τη σημερινή αλλά και τις προηγούμενες γενιές» αναφέρει ο συντάκτης του τηλεγραφήματος ο οποίος κάνει λόγο για «συνομιλητές» της πρεσβείας μέσα σε σχολές δημοσιογραφίας.

Σχετικά τηλεγραφήματα
http://bit.ly/qXojoS
http://bit.ly/oZHQFQ
http://bit.ly/rlQ3g7

Τρεις λόγοι για το «όχι» στο σχέδιο νόμου

Του ΘΩΜΑ ΜΑΛΟΥΤΑ*

Συνήθως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ωστόσο, στο σ/ν για την ανώτατη εκπαίδευση οι λεπτομέρειες δεν αποτελούν το βασικό πρόβλημα. Μερικές μάλιστα είναι και θετικές.

Το πρόβλημα βρίσκεται στις βασικές γραμμές του, στο ιδεολογικό του υπόστρωμα και στα σοβαρά ζητήματα που παραβλέπει.

Οι τρεις λόγοι για τους οποίους είμαι αντίθετος στις βασικές διατάξεις και, κυρίως, στο πνεύμα του σ/ν είναι επιγραμματικά οι εξής:

1. Απουσία προβληματισμού για τις κοινωνικές του συνέπειες. Από το σ/ν και τα μέχρι σήμερα συνοδευτικά κείμενα απουσιάζει τελείως ακόμη και ο στοιχειώδης προβληματισμός για τις κοινωνικές επιπτώσεις των προβλεπόμενων αλλαγών, πέραν των γενικόλογων διατυπώσεων ότι υψηλότερου επιπέδου και καλύτερα διοικούμενα εκπαιδευτικά ιδρύματα θα εξυπηρετήσουν καλύτερα την ανάπτυξη και το κοινωνικό σύνολο. Και πέραν της αναμονής ότι θετικές και μόνο αλλαγές θα προέλθουν από τη διαφοροποίηση και τον ανταγωνισμό μεταξύ ιδρυμάτων, από την αναζήτηση και επιβράβευση της ατομικής «αριστείας», από την αποτελεσματική διοίκηση και από την κοινωνική λογοδοσία.

Οι συντάκτες του σ/ν μοιάζει να μην συνειδητοποιούν ότι βρισκόμαστε σε φάση σημαντικού περιορισμού της κοινωνικής κινητικότητας, δηλαδή δυσκολίας όχι μόνο να ανελιχθούν, αλλά και να αναπαραχθούν απλώς τα διάφορα κοινωνικά στρώματα στο επίπεδο της προηγούμενης γενιάς τους και ότι η δυσκολία αυτή μεγαλώνει όσο χαμηλότερα βρισκόμαστε στην κοινωνική κλίμακα, επειδή αυξάνεται ο ανταγωνισμός για όλο και λιγότερες ευκαιρίες μεταξύ ομάδων με άνισο οικονομικό, κοινωνικό και μορφωτικό κεφάλαιο.

Συνεπώς, η επιδιωκόμενη αύξηση της διαφοροποίησης και του ανταγωνισμού, και η συνεπακόλουθη ένταση της ιεράρχησης μεταξύ ιδρυμάτων και σχολών, σημαίνει και αύξηση του ταξικού -και εθνοφυλετικού πλέον, αφού η κοινωνία μας έχει αποκτήσει και αυτές τις διαστάσεις- χαρακτήρα των σπουδών, τη στιγμή που η εκπαίδευση σε μια δημοκρατική κοινωνία οφείλει να γεφυρώνει και όχι να διευρύνει τις κοινωνικές αποστάσεις.

2. Πλήρης ευθυγράμμιση με φιλελεύθερες αντιλήψεις. Ο δεύτερος λόγος αποτελεί εν μέρει και ερμηνεία του πρώτου. Το σ/ν διαπνέεται από έντονα φιλελεύθερη αντίληψη, τονίζοντας την ατομική διάκριση, τα ατομικά κίνητρα και τον ιδρυματικό ανταγωνισμό ως κινητήριους μοχλούς των προσδοκώμενων θετικών εξελίξεων.

Ο φιλελεύθερος λόγος πάντοτε πρόβαλλε τον παράδοξο ισχυρισμό ότι οι ιδιοτελείς επιδιώξεις των προικισμένων ατόμων μετατρέπονται σε όφελος για όλους, με βάση την υπόθεση είναι ότι έτσι μεγεθύνεται αποτελεσματικότερα το κοινωνικό προϊόν και ότι από μεγαλύτερη πίτα τρώνε όλοι περισσότερο -υπόθεση που ελέγχεται, βέβαια, τόσο ως προς την υπέρτερη αποτελεσματικότητα όσο και ως προς το εύρος αναδιανομής του κοινωνικού προϊόντος. Αντίθετα, η συλλογική προσπάθεια για το δημόσιο συμφέρον δεν βρίσκεται στο λόγο και τη λογική του σ/ν.

Οι προβλεπόμενες αλλαγές αλληθωρίζουν προς τη βιτρίνα των ακαδημαϊκών συστημάτων των ΗΠΑ και του Η.Β., χωρίς να συνειδητοποιείται, ίσως, ότι τα ελιτιστικά και με έντονη κοινωνική ιεράρχηση εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών αυτών δεν αντιγράφονται επιλεκτικά και κατά βούληση, ούτε αποσυνδέονται από τις μεγάλες κοινωνικές αποστάσεις και αντιθέσεις που αναπαράγουν και τις οποίες δεν ζηλεύει κανείς.

3. Ιδιότυπο κράμα επαρχιωτισμού και ελιτισμού. Ο τρίτος λόγος αναφέρεται στο ότι η επιχειρηματολογία για την -πραγματική κατά τα άλλα- ανάγκη αλλαγών βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στη γενικευτική υποτίμηση του ελληνικού και την αντίστοιχα γενικευτική υπερτίμηση των ξένων πανεπιστημίων. Η αντίληψη αυτή εκφράζεται κατά καιρούς και έργω, όπως με την επιλογή των μελών του ΕΣΕΤ (Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας και Τεχνολογίας) μεταξύ επιστημόνων που έχουν σταδιοδρομήσει αποκλειστικώς ή κυρίως στο εξωτερικό ή είναι ξένοι. Σε αυτήν την υποτίμηση θα απέδιδα και την έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατική διοίκηση των πανεπιστημίων (με τις όποιες αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις θα πρέπει να γίνουν) και την υποκατάσταση της συμμετοχής των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας στα διάφορα επίπεδα αποφάσεων με αρθρωτό και διαφανή τρόπο από ολιγομελείς και, σε μεγάλο βαθμό, ανεξέλεγκτες διοικήσεις, στο όνομα μιας κοινωνικής λογοδοσίας που δεν αποτελεί παρά ρητορικό σχήμα.

Η λογική της αντιγραφής «καλών προτύπων» με τη δικαιολογία ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό, η επιφανειακή μόνο στάθμιση των επιπτώσεών τους και η αναγωγή σε θετικό οτιδήποτε είναι συναφές με το «ξένο» (ακόμη και των Ελλήνων επιστημόνων του εξωτερικού) δίνουν την επαρχιώτικη χροιά στο σ/ν.

Πριν αφυπηρετήσω από το χώρο του πανεπιστημίου και της έρευνας, μάλλον δεν θα προλάβω κάποια νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος, για τον οποίο με στενοχωρεί πραγματικά να βλέπω και αυτήν την ευκαιρία αλλαγών να χάνεται μαγνητισμένη από τη συντηρητική-φιλελεύθερη ιδεολογική στροφή των τελευταίων δεκαετιών.

Οι συνθήκες σήμερα είναι πραγματικά δύσκολες και τα περιθώρια για προοδευτικούς πολιτικούς σχεδιασμούς και αποφάσεις είναι πολύ περιορισμένα. Αλλά, με δεδομένη την πολιτική φυσιογνωμία της κυβέρνησης, θα προέτρεπα για περισσότερη προσπάθεια να μη γινόμαστε δεξιοί και εκεί που δεν είμαστε απολύτως αναγκασμένοι.

* Καθηγητής, αντιπρόεδρος ΕΚΚΕ

πηγή