ΑΡΣΥ ΨΝΑ: ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΨΝΑ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΩΡΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΩΝ

 

Συναδέλφισες και συνάδελφοι,

Στις 31 Ιουλίου η υφυπουργός, αρμόδια για θέματα Ψυχικής Υγείας, Ζέττα Μακρή, απέστειλε στο ΨΝΑ, στο Δρομοκαίτειο και στο ΨΝΘ, ένα επείγον έγγραφο, εν είδει τηλεγραφήματος, με το οποίο τα διατάσσει, μέχρι τις 10 Αυγούστου (εντός 10 ημερών δηλαδή), να δώσουν στο Υπουργείο σχέδιο για την άμεση «μετακίνηση των χρόνιων ασθενών σε κενές θέσεις των μονάδων ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (στεγαστικού τύπου), τόσο των ΝΠΔΔ όσο και των ΝΠΙΔ» και, «σε δεύτερη φάση, τη υποβολή προτάσεων για τον μετασχηματισμό των νοσοκομείων σας έως το τέλος του 2015» – και όλα αυτά σε εφαρμογή του συμφώνου Λυκουρέντζου-Αντόρ για το κλείσιμο των ψυχιατρείων σε διάστημα λιγότερο από τρία χρόνια.

Η Ζ. Μακρή καταλαβαίνει από Ψυχική Υγεία όσο και ο Α. Γεωργιάδης από Υγεία: απολύτως τίποτα (εκτός κι΄ αν τους τσιμπήσει μέλισσα, οπότε, όπως είπε ο Αδωνις, ξέρουν ότι δεν θα τρέχουν στο νοσοκομείο, αλλά θα το αντιμετωπίσουν μόνοι τους όσο κι΄ αν πρηστεί το χέρι τους!!!…). Δεν είναι παρά τα εκτελεστικά (και μάλιστα αδίστακτα) όργανα εφαρμογής των επιταγών της τρόικας και των μηχανισμών της εντός του Υπουργείου, που έχουν σχεδιάσει την πλήρη διάλυση του δημόσιου συστήματος ψυχικής υγείας και την ολοσχερή ιδιωτικοποίησή της, με τη μεταφορά του κόστους στους χρήστες των υπηρεσιών, με όσους εξ αυτών δεν έχουν να πληρώσουν, να τους περιμένει ο δρόμος και ο θάνατος.

Οσο για το προσωπικό, αντίστοιχη είναι η μεταχείρισή του : οι αριθμοί της κινητικότητας/ διαθεσιμότητας από το χώρο της Υγείας, από μηδενικοί αρχικά, ανέβηκαν μέσα σε λίγες μέρες από τον γνωστό και ως τηλεδιαφημιστή (δηλαδή, εκπαιδευμένο αρχιψεύτη) Υπουργό, μόνο για το 2013, από 1250, σε πάνω από 1600 και έπεται συνέχεια.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που κανείς Υπουργός δεν μπορεί και δεν πρέπει, πλέον, να είναι πιστευτός και πρέπει όλοι μας να είμαστε «έτοιμοι για το χειρότερο», γιατί αυτό, το «διαρκώς χειρότερο», είναι που επιτάσσει το βάθος της κρίσης του καπιταλισμού, το από όλους αναγνωρισμένο ως μη διαχειρίσιμο χρέος και τα δολοφονικά μέτρα κατά της πλειονότητας της κοινωνίας για την σωτηρία των συμφερόντων των ολίγων.

Μιλούν για «μετακίνηση» των χρόνιων ασθενών και όχι για «αποιδρυματοποίηση» και «μετάβαση» σε δομές κλπ. Μετακίνηση….δεν μας λένε, όμως, αν οι περίπου 200 χρόνιοι ασθενείς του ΨΝΑ (και αντίστοιχα των άλλων ψυχιατρείων) θα «μετακινηθούν» με φορτηγά ή με καμιόνια, καθώς εμείς ξέρουμε τι σημαίνει μετάβαση ενός ασθενή σε στεγαστική δομή στην κοινότητα, τον χρόνο και την διαδικασία που απαιτείται – και τώρα ακούμε ότι ένας τεράστιος αριθμός θα «μετακινηθεί» μέσα σε τέσσερις μήνες!

Τέτοιου τύπου μεταφορές («μετακινήσεις») γίνονταν κάποτε μόνο προς τα στρατόπεδα εξόντωσης. Και δεν αποκλείουμε ότι, για πολλούς εκ των χρόνιων ασθενών, η τρόικα του Υπουργείου Υγείας πιθανόν, σ΄ αυτή τη φάση, να έχει έτοιμα κάποια «ιδρύματα ανιάτων» ανά τη χώρα, τύπου Λεχαινών κλπ.

Και έπεται ο σχεδιασμός (που απαιτείται να δοθεί τώρα) για το κλείσιμο του ψυχιατρείου μέσα σε δυο χρόνια, δηλαδή η μεταφορά των ψυχιατρικών τμημάτων σε γενικά νοσοκομεία, είτε για να συγχωνευθούν με εκεί υπάρχουσες ψυχιατρικές κλινικές, είτε σε νοσοκομεία που δεν έχουν ψυχιατρική κλινική.

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο και καταστροφικό πράγμα από την μεταφορά των κλινικών στα γενικά νοσοκομεία όπως τη σχεδιάζει η τρόικα : χωρίς επαρκές προσωπικό, χωρίς καμιά προετοιμασία, χωρίς τομεοποίηση, χωρίς κοινοτικές υπηρεσίες, κυρίως Κέντρα Ψυχικής Υγείας, οι κλινικές στα γενικά νοσοκομεία, ιδιαίτερα μέσα σε περίοδο κρίσης και προϊούσας μείωσης του δημόσιου τομέα, των διατιθέμενων πόρων και μέσων, θα αναπαράγουν κατ΄ αποκλειστικότητα τις πιο αδύναμες, ιδρυματικές πλευρές της τωρινής λειτουργίας τους εντός του ψυχιατρείου, αποτελώντας τον «κακό» και «ανεπιθύμητο» γείτονα σ΄ ένα σύστημα υγείας που καταρρέει.

Όσες διαβεβαιώσεις κι΄ αν δώσει ο όποιος Αδωνις Γεωργιάδης (και επειδή ακριβώς είναι «Αδωνις Γεωργιάδης»), είναι σίγουρο (και προειδοποιούμε επ΄αυτού) ότι πολλές εκ των ψυχιατρικών κλινικών του ΨΝΑ και των άλλων ψυχιατρείων, «μετακινούμενες», θα φτάσουν στα γενικά νοσοκομεία όχι ως κλινικές (με κλίνες), αλλά ως «Κέντρα Κρίσης», δηλαδή, με ελάχιστο προσωπικό, γιατρών και νοσηλευτών, μόνο για φαρμακευτική και ολίγων ωρών αντιμετώπιση «καταστάσεων κρίσης» ανθρώπων, που εν συνεχεία θα στέλνονται στο σπίτι τους (ή στο δρόμο) χωρίς να νοσηλεύονται. Και οι δικαιολογίες γι΄ αυτή την «μετάλλαξη» καθ΄οδόν από το ψυχιατρείο στο γενικό νοσοκομείο θα είναι πολλές: ότι θα είναι το «πρώτο βήμα», ότι «δεν υπάρχει χώρος και, μέχρι να βρούμε, θα λειτουργούμε έτσι» κλπ.

Η μεταφορά Ψυχιατρικών Κλινικών ως «Κέντρων Κρίσης» στα γενικά νοσοκομεία προβλέπεται και στο Δεκαετές Πρόγραμμα για την Αναθεώρηση του «Ψυχαργώς», που έχει υπογράψει ο πρώην υφυπουργός Υγείας Μπόλαρης και που έχουν συντάξει οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι σύμβουλοι του Λοβέρδου, εκ των ΜΚΟ, του Πανεπιστήμιου, αλλά δυστυχώς και από το ΨΝΑ. Και επιτελούν το χείριστο έργο όσοι (ιδιαίτερα ορισμένοι, όπως φημολογείται, διευθυντές ψυχίατροι του ΨΝΑ) έχουν εμπλακεί στο παιχνίδι της ανεύρεσης και κατοχύρωσης του γενικού νοσοκομείου της αρεσκείας τους για μεταφορά εκεί της κλινικής τους, ερήμην των συνεργατών τους και του προσωπικού, ανοίγοντας το δρόμο, στο όνομα και του προσωπικού τους οφέλους, στα σχέδια της διάλυσης (και κατ΄ ουδένα τρόπο αποϊδρυματοποίησης και μετασχηματισμού) του ΨΝΑ.

Και πίσω απ΄ όλα αυτά, περιμένει η μετατροπή του Μποδοσάκειου σε «τμήμα ακαταλογίστων», μια φυλακή ψυχικά πασχόντων που προοιωνίζεται ως το όνειδος της επόμενης ιστορικής περιόδου στο χώρο της ψυχικής υγείας.

Αυτή τη στιγμή η Διοίκηση του ΨΝΑ, κατ΄ εντολήν του Υπουργείου, ετοιμάζει τους όρους για την απρόσκοπτη, στο άμεσο μέλλον, διάλυση όλων των δομών του ΨΝΑ, με την απόφαση για αλλαγή των όρων ως προς την διάρκεια των συμβολαίων, ώστε να μπορούν να ξενοικιάσουν τα κτίρια χωρίς κόστος όταν προκύψει η ανάγκη για την συγχώνευσή τους, ή το πέρασμά τους σε άλλο φορέα, «μη κερδοσκοπικό» ή και ανοιχτά κερδοσκοπικό. Δομές, όπως και τμήματα, που σε λίγο, λόγω έλλειψης προσωπικού, δεν θα μπορούν να βγάζουν ούτε την πιο υποτυπώδη βάρδια…

Όπως μπορεί να δει κανείς, θα υπάρξουν πολλοί τρόποι που η τρόικα και η εγκάθετή της κυβέρνηση θα μπορούν να βρουν για να ξεφορτωθούν δημόσιους υπαλλήλους από την Υγεία, ακόμα κι΄ αν δεν τους θέσουν σε διαθεσιμότητα/κινητικότητα τώρα : στο μέλλον θα μπορούν και να τους πετάξουν απευθείας στον ιδιωτικό τομέα μαζί με τις ίδιες τις δομές στις οποίες «πιθανόν» θα δουλεύουν ακόμα. Ακόμα και η ληστρική παρακράτηση μεγάλου ποσοστού των συντάξεων των ασθενών που διαμένουν στις στεγαστικές δομές, που νομοθέτησε ο Λοβέρδος και επανέφερε τώρα ο Γεωργιάδης, μπορεί να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση: να οδηγήσει περαιτέρω τις δομές στο δρόμο της ιδιωτικοποίησης καθώς έτσι εξασφαλίζουν μειωμένη κρατική επιχορήγηση. Είναι ένας λόγος παραπάνω που η παρακράτηση των συντάξεων δεν πρέπει να περάσει.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στις 27 Αυγούστου έχει συγκληθεί σύσκεψη των Διοικητών και των προέδρων των Τομεακών Επιτροπών (ΤΕΨΥ), καθώς και άλλων στελεχών του Υπουργείου, για την χάραξη των συγκεκριμένων σχεδίων για το ολοταχές κλείσιμο του ψυχιατρείου. Είναι σαφές ότι, αν δεν υπάρξει αντίσταση σ΄ αυτά τα σχέδια, το μέλλον και μάλιστα, το άμεσο μέλλον, που αγγίζει πλέον το παρόν στο οποίο ζούμε, είναι άκρως ζοφερό, εξίσου για τους λειτουργούς ψυχικής υγείας όλων των ειδικοτήτων και τους ασθενείς.

Είναι, επίσης, σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένας διάλογος και διαπραγμάτευση με το Υπουργείο του Αδωνι, το οποίο ανέλαβε μόνο ως εκτελεστής άνωθεν και έξωθεν ειλημμένων αποφάσεων – που κάνει δηλώσεις για πράγματα περί των οποίων δεν έχει την παραμικρή ιδέα, σαν μαγνητοταινία, εκφέροντας αυτά που του υπαγορεύει η τρόικα. Η μόνη «πρωτοτυπία» του είναι ο ύπουλος / λαϊκιστικός και ταυτόχρονα βάναυσος / τρομοκρατικός τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να τα επιβάλει. Άλλωστε, γι΄ αυτό τον διόρισαν σ΄ αυτό πόστο, σ΄ αυτή τη φάση. Με ένα τέτοιο Υπουργό, δεν υπάρχει διάλογος, δεν υπάρχει διαπραγμάτευση.

Τα σχέδια τους όχι μόνο δεν έχουν καμιά σχέση με το όραμα της πάλαι ποτέ ψυχιατρικής μεταρρύθμισης για τον «μετασχηματισμό και την υπέρβαση του ψυχιατρείου», προς ένα ολοκληρωμένο, βασισμένο στην κοινότητα, δημόσιο και δωρεάν σύστημα ψυχικής υγείας, αλλά είναι ακριβώς στην διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση.

Δεν παύουμε να παλεύουμε, με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, για Τομεοποίηση (μικροί τομείς των 100.000 κατοίκων), με ολοκληρωμένο κοινοτικό δίκτυο εντός αυτών (ΚΨΥ κλπ) και μονάδα νοσηλείας το πολύ 15 κλινών σε γενικό νοσοκομείο με (τουλάχιστον 25 άτομα νοσηλευτικό προσωπικό), δραστική αύξηση των προσλήψεων νοσηλευτικού προσωπικού, ιατρικού, αλλά και των άλλων ειδικοτήτων.

Υποκείμενα της αλλαγής είναι οι λειτουργοί ψυχικής υγείας και οι ασθενείς καθώς και η ίδια η κοινωνία – δεν νοείται ψυχιατρική μεταρρύθμιση με άνωθεν διοικητικές αποφάσεις και ντιρεκτίβες και με τους λειτουργούς απλά εκτελεστικά (και ταυτόχρονα φοβισμένα) όργανα.

Θεωρούμε ότι, όπως είναι σήμερα τα πράγματα, δεν έχει κανένα νόημα το να πάμε, και μάλιστα με το ζόρι, «εκτός» του ψυχιατρείου. Αυτό το «εκτός», με αυτό τον τρόπο, είναι της τρόικας, είναι ο Καιάδας.

Δίνουμε τη μάχη μας «εντός», ανοιχτοί με κάθε τρόπο, θεραπευτικά και κοινωνικά, στις σχέσεις με τους ασθενείς, μεταξύ μας και με όλη την κοινωνία, με την οποία πρέπει να εγκαθιδρύσουμε τις πιο πλατειές αγωνιστικές συμμαχίες.

Πάντα θεωρούσαμε ότι η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και η αποιδρυματοποίηση δεν είναι απλώς ένας «τόπος» εκτός του ψυχιατρείου, αλλά, πρωτίστως, ένας «τρόπος», μια εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση και, ευρύτερα, θεσμική οργάνωση. Αυτός ο «τρόπος», σε όλη την πολυδιάστατη υπόστασή του, θεραπευτική, κοινωνική, πολιτισμική, περνάει μέσα από την αντίσταση και την ανατροπή των σχεδίων για το νεοφιλελεύθερο κλείσιμο του ψυχιατρείου. Μόνο σ΄ αυτή τη βάση μπορεί να δημιουργηθούν οι όροι (θεσμικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί) για ένα πραγματικό «εκτός» και πέραν του ασύλου.

Καλούμε σε συντονισμό όλα τα σωματεία των ψυχιατρείων (όπως και των άλλων νοσοκομείων στα κοινά μας αιτήματα) για αντίσταση ενάντια σε όλες τις διαδικασίες, τις διαταγές, τις εντολές για μετακινήσεις, κλείσιμο, μεταφορές κλινικών. Όπως επίσης, σε διαδικασίες αξιολογήσεων, μετακινήσεων, διαθεσιμότητας.

Θέλουμε όλοι οι ασθενείς να επανενταχθούν και να μεταβούν σε στεγαστικές δομές, αλλά με τους χρόνους και τις διαδικασίες που είναι θεραπευτικές και εξατομικευμένες και όχι σαν μεταφορά σωρού σκουπιδιών που θέλουν η τρόικα, η Μακρή και ο Γεωργιάδης.

Καλούμε όλους ν΄ απόσχουν από την όποια μυστική διαπραγμάτευση που ευοδώνει και θέτει σε διαδικασία υλοποίησης τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης του ΨΝΑ. Καλούμε όλους όσους συμμετέχουν σε τομεακές επιτροπές (ΤΕΨΥ) να παραιτηθούν και να μη δώσουν χείρα βοηθείας και νομιμοποίηση σ΄ αυτά τα σχέδια.

Καλούμε σε διαρκείς γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις, απεργιακές κινητοποιήσεις μέχρι να πάρουν πίσω όλα τα σχέδια διάλυσης, να γίνουν άμεσα προσλήψεις προσωπικού και να φύγει η κυβέρνηση της τρόικας

 

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΨΝΑ

6/8/2013

 

ΜΕ ΤΑΧΕΙΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΠΡΟΧΩΡΑ ΣΤΟ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ Ο ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

 
 

Το τελειωτικό χτύπημα στην ψυχική υγεία και στους ψυχικά πάσχοντες, αλλά και στους κάθε είδους αναπήρους, δίνει ο αδίστακτος νέος Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Ύστερα από την επανενεργοποίηση της διάταξης του Λοβέρδου για τα λοιμώδη νοσήματα, που οδήγησε στην σύλληψη και διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, τώρα επαναφέρει προς άμεση εφαρμογή τη νομοθετική ρύθμιση, και πάλι του Λοβέρδου, για την παρακράτηση των συντάξεων των χρονίως νοσηλευομένων ψυχικά πασχόντων και αναπήρων στα διάφορα ιδρύματα, αλλά των φιλοξενουμένων και κοινωνικά επανενταγμένων σε στεγαστικές εξωνοσοκομειακές δομές (ξενώνες, οικοτροφεία, προστατευόμενα διαμερίσματα).

‘Οπως είναι γνωστό, αυτή η διάταξη του Λοβέρδου είχε αποδοκιμαστεί από σύσσωμη την κοινότητα των λειτουργών ψυχικής υγείας, από την Επιτροπή, του Υπουργείου, για τα Δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, από τους συλλόγους των οικογενειών, των χρηστών και ληπτών των υπηρεσιών κλπ. Μια κινητοποίηση μετά τις περσινές εκλογές, ακριβώς τη στιγμή που αναλάμβανε, ως υφυπουργός, αρμόδια επί θεμάτων ψυχικής υγείας, η Φ. Σκοπούλη, είχε οδηγήσει στην αναστολή της εφαρμογής της παρακράτησης, με την υπόσχεση από την υφυπουργό ότι θα έφερνε νομοθετική ρύθμιση στη Βουλή για την οριστική κατάργησή της.

Αυτή η ρύθμιση δεν ήλθε ποτέ και, μάλιστα, κάποιοι θερμόαιμοι της οικονομικής απομύζησης και ουσιαστικά εξόντωσης των πιο αδύναμων και ανυπεράσπιστων συνανθρώπων μας, έσπευσαν να την εφαρμόσουν ήδη από πέρσι τον Ιούλιο, όπως, πχ, στο Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Τρικάλων, αλλά και αλλού, παρά την διακήρυξη της υφυπουργού για αναστολή και κατάργηση.

Να σημειωθεί ότι σύσσωμοι οι υπάλληλοι της Δ/νσης Ψυχικής Υγείας είχαν τότε δημόσια ταχθεί ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων ως ενός παράνομου και εξοντωτικού για τους ασθενείς μέτρου.

Δεν πρόλαβε ν΄ αναλάβει ο νέος, βαθύτατα ρατσιστής και αντιδραστικός Υπουργός και ένας, ήδη από μακρού έτοιμος, «μηχανισμός προθύμων» στελεχών της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας, με επικεφαλής την Διευθύντρια και την υπεύθυνη για τις μονάδες του Δημοσίου, αισθάνθηκε ότι βρήκε τον «κατάλληλης κοπής» άνθρωπο (ο οποίος, όπως δήλωσε, βλέπει τον εαυτό του ως «ιδιοκτήτη ιδιωτικής εταιρείας» και τους εργαζόμενους στην Υγεία ως υπαλλήλους του) για να περάσει ως αυτονόητα και με fast track διαδικασίες, τα πιο εξοντωτικά μέτρα. Έσπευσαν, ως πρώτη τους κίνηση, να επαναφέρουν το ζήτημα της παρακράτησης των συντάξεων, με τρόπο που, σε διάστημα μόλις λίγων ημερών (στις 10/7/13), κυκλοφόρησε η εγκύκλιος του ΙΚΑ που την θέτει σε άμεση εφαρμογή. Και, προφανώς, έπονται τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία.

Με αυτή την κίνηση, στον ήδη άκρως απάνθρωπο και ταυτόχρονα παράνομο χαρακτήρα της παρακράτησης, προστίθεται και η νέα, ακόμα πιο αμφίβολης νομιμότητας ενέργεια, η δυνατότητα, ωστόσο, για την οποία ενυπάρχει στη ρύθμιση του Λοβέρδου : να ανατίθεται, δηλαδή, στο ασφαλιστικό ταμείο η πρωτοβουλία για την διαδικασία της παρακράτησης, τη στιγμή που η σχετική νομοθετική ρύθμιση του Λοβέρδου αναθέτει στον φορέα (ίδρυμα, νοσοκομείο κλπ) να εξετάσει με ποιο τρόπο θα εισπράξει το παρακρατούμενο ποσό, ως ο άμεσα ενδιαφερόμενος που, με δική του ευθύνη, είτε θα έλθει σ΄ επαφή με το ασφαλιστικό ταμείο, στην περίπτωση της απευθείας παρακράτησης, είτε θα την απαιτήσει από τον ίδιο τον ασθενή, ο οποίος θα έχει εισπράξει κανονικά την σύνταξή του και θα πρέπει να αποδώσει μέρος της, προκειμένου να εξακολουθήσει να παραμένει περιθαλπόμενος ή φιλοξενούμενος.

Το γεγονός ότι η Γενική Διευθύντρια Ασφαλιστικών Υπηρεσιών του ΙΚΑ δίνει οδηγίες στις αρμόδιες υπηρεσίες της ώστε να μπορούν να δίνουν «εντολή στη μηχανογράφηση για παρακράτηση του ποσού της σύνταξης και απόδοσής του στο Θεραπευτήριο» δείχνει ότι, ακόμα και η λέξη «χούντα» δεν αρκεί πια για να περιγράψει αυτό το άκρον άωτον αυθαιρεσίας και τυραννικής διακυβέρνησης που έχει εγκαθιδρύσει η τρόικα μέσω του Α. Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας, όπως και γενικά σε όλη τη χώρα.

Αυτό, αν περάσει για τους ψυχικά πάσχοντες και τους αναπήρους, του χρόνου θα μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους. Το ασφαλιστικό ταμείο δεν θα δίνει την σύνταξη στον δικαιούχο για να μπορεί, ας πούμε, να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αλλά είναι αυτό που θα πληρώνει απευθείας αυτές που θεωρεί ότι είναι οι υποχρεώσεις του και ό,τι μένει, αν μένει, θα το βάζει η ΗΔΙΚΑ στον λογαριασμό του….Η ίδια η έννοια του «δικαιούχου» καταργείται, καθώς και η σύνταξη ως δικαίωμα

Τι είναι αυτό που απομένει στους ψυχικά πάσχοντες ύστερα από αυτή την ληστρική παρακράτηση; Καθώς οι περισσότεροι παίρνουν ποσά γύρω στα 300 ευρώ το μήνα, θα τους μένουν 160 ευρώ για να περάσουν, 5 ευρώ τη μέρα…σε ανθρώπους με κατ΄ εξοχήν πολύπλοκες ανάγκες…Ούτε για ένα πακέτο τσιγάρα και ένα καφέ δεν φτάνουν…Δεν μιλάμε για ρούχα, ή οτιδήποτε άλλο στοιχειώδες.

Είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι, σύμφωνα με την εν λόγω ρύθμιση του Λοβέρδου, και τώρα του Α. Γεωργιάδη, το ποσό που παρακρατείται, δεν θα διατίθεται για την βελτίωση της ζωής και της φροντίδας του περιθαλπόμενου, ή φιλοξενουμένου σε μια δομή, αλλά θα αντικαθιστά ίσο ποσό του προϋπολογισμού που χορηγείται στην εν λόγω μονάδα. Πρόκειται, δηλαδή, για καθαρή περικοπή δαπανών και υποκατάσταση της δημόσιας δαπάνης από ιδιωτική…για καθαρή ιδιωτικοποίηση. Με αυτή την διάταξη, με μια κίνηση, οι δημόσιες δομές γίνονται ιδιωτικές. Αν δεν πληρώσει ο ασθενής, πετιέται στο δρόμο. Και αυτό πρόκειται γίνει για πολλούς.

Όταν το μάθουν αυτό (πόσο μάλλον όταν το δουν στις περικοπές της σύνταξής τους) οι ψυχικά πάσχοντες φιλοξενούμενοι στις δομές, σε μεγάλο ποσοστό θα προτιμήσουν να βγουν στο δρόμο, θα εκραγούν συναισθηματικά, θα «υποτροπιάσουν». Ερχεται μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή. Οι ξενώνες και τα οικοτροφεία θα διαλυθούν. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο, οι αθεόφοβοι, να ζητούν και αναδρομική καταβολή της παρακράτησης από τότε που ψηφίστηκε ο νόμος, το 2011, δηλαδή, να κόψουν τελείως τη σύνταξη των ασθενών!!!!

Και θ΄ ακολουθήσουν, φυσικά, άμεσα οι στεγαστικές δομές των ΝΠΙΔ («ΜΚΟ») για τις οποίες επίσης ο Λοβέρδος έχει περάσει νόμο για να παρακρατούν τις συντάξεις. (Και όλοι θυμόμαστε ότι, πέρα από τις συστηματικές και ανεξέλεγκτες «παρακρατήσεις», που ορισμένες εταιρείες ανέκαθεν έκαναν, κάποιες, όπως, πχ, η ΕΠΑΨΥ και άλλες, είχαν επιχειρήσει να εγκαθιδρύσουν και θεσμοθετήσουν την παρακράτηση ως τμήμα του προϋπολογισμού τους, αυθαίρετα, πριν καν υπάρξει νόμος επί του προκειμένου που θα αφορούσε τις «ΜΚΟ»).

Το σχέδιο είναι οι δομές των «ΜΚΟ» να εξακολουθήσουν να υπάρχουν, όσες, και για όσο χρόνο συνεχίσουν να υπάρχουν, ιδιωτικοποιούμενες πλήρως, βγάζοντας, δηλαδή, τα έσοδά τους, εκτός από τα ασφαλιστικά ταμεία, απευθείας από τον χρήστη και όχι, όπως τώρα, από το κράτος. Και, προφανώς, τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν και οι δομές του δημόσιου τομέα, ενός, πλέον, «ιδιωτικοποιημένου δημόσιου», έτοιμου να διατεθεί στον όποιο «αγοραστή» ή «φορέα», μετά το 2015 που κλείνουν τα ψυχιατρεία : αυτές τις δομές, όσες θα καταφέρουν να υπάρχουν μέχρι τότε, θα πρέπει κάπου να τις «ακουμπήσουν».

Αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς για να την διαπιστώνουμε και να θρηνολογούμε. Χρειάζεται άμεση αντίδραση και αντίσταση. Δεν είναι τυχαίο που αυτά τα μέτρα, όπως και πλήθος άλλα εφαρμοστικά του μνημονίου, λαμβάνονται όλα μέσα στο καλοκαίρι. Πρέπει να υπάρξει αντίδραση και συσπείρωση από όλες τις πλευρές, από τους λειτουργούς και τους εργαζόμενους στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, από τους άμεσα ενδιαφερόμενους χρήστες των υπηρεσιών (που πρέπει να υποστηριχτούν και να ενισχυθούν στην όποια αντίδρασή τους), από τις οικογένειες, από κοινωνικά κινήματα (διάφορες ευαισθητοποιημένες συλλογικότητες, λαϊκές συνελεύσεις κλπ), αλλά και θεσμικούς φορείς που αντιλαμβάνονται την παρανομία και το άδικο του όλου εγχειρήματος της παρακράτησης και είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν για την ακύρωσή του.

Θα χρειαστεί επικοινωνία και συντονισμός μεταξύ όλων. Ενημέρωση των άμεσα ενδιαφερομένων και των οικογενειών τους. Και πάνω απ΄ όλα, οργάνωση κοινών δράσεων.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η νομική διάσταση (ο παράνομος χαρακτήρας) του ζητήματος, με την δραστηριοποίηση των κατάλληλων νομικών προσφυγών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

 
Οι σύνδεσμοι / παραπομπές προστέθηκαν από το psi-action.

Έρευνα του Independent: «Οι Ναζί στα σχολεία. Πώς η Χρυσή Αυγή γαλουχεί την επόμενη γενιά».

αναδημοσίευση από το LEFTeria – η έρευνα του Independent εδώ

Οι «Ναζί» της Ελλάδας είναι σε άνοδο … και τώρα μπαίνουν στα σχολεία: Πώς η Χρυσή Αυγή γαλουχεί την επόμενη γενιά.

Σε ειδική έρευνα, η Nathalie Savaricas αποκαλύπτει τις τακτικές που χρησιμοποιούνται,  για να στρατολογήσει παιδιά στο μισητό πολιτικό της δόγμα.

8.afp

Πρόσφατα, ένα βράδυ Πέμπτης, επτά έφηβοι στην πόλη της Λάρισας, στην Κεντρική Ελλάδα, αποφάσισαν κάνουν αυτό που οι ίδιοι περιέγραψαν ως «διασκέδαση». Οπλισμένοι με πέτρες και ξύλινα ρόπαλα, η ομάδα των 15χρονων επιτέθηκε στο κατάστημα ενός Πακιστανού. Ο γιος του νοσηλεύτηκε για τραυματισμούς στο κεφάλι.

Επιθέσεις από παιδιά είναι σπάνιες, αλλά υπάρχουν φόβοι ότι βρίσκονται σε άνοδο καθως μια σκληρή αντι-μεταναστευτική ρητορική, με υπόγεια ρεύματα βίας, ριζώνει στο εύπλαστο μυαλό των φιλοπατριωτικών νέων, καθώς βλέπουν την κυριαρχία της χώρας τους να διαβρώνεται από τους ξένους πιστωτές.

Η δυνατότητα να αξιοποιήσει αυτή τη δυσαρέσκεια και να κερδίσει τους μελλοντικούς Έλληνες ψηφοφόρους  στην Ελλάδα δεν έχει χαθεί για το αμφιλεγόμενο κόμμα της Χρυσής Αυγής: μια έρευνα από τον Independent έδειξε ότι το νεοφασιστικό κόμμα κερδίζει έδαφος μεταξύ των νέων της χώρας, διαδίδοντας επιθετικά το αντιμεταναστευτικό,ακροδεξιό τους μήνυμα, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, του διαδικτύου και των κέντρων νεότητας.

Τα τιμωρητικά, άγρια και αντισυστημικά χαρακτηριστικά της Χρυσής Αυγής προσφέρουν μια δελεαστική εναλλακτική λύση από τα τα ριζοσπαστικά αριστερά ή αναρχικά κινήματα που παραδοσιακά τραβούσαν τους εφήβους στην Ελλάδα. Ο Independent πήρε συνεντεύξεις σε πάνω από 50 καθηγητές, γονείς και έφηβους μαθητές από σχολεία σε όλη την Αθήνα, οι οποίοι συμφωνούν ότι το κόμμα αυτό σταδιακά, γίνεται της μόδας, όταν πριν από τρία χρόνια ήταν ελάχιστα γνωστό.

«Είναι το χαρακτηριστικό της ζωτικότητας: μια ανάγκη να δείξουν ότι είναι δυνατοί, νέοι, φρέσκοι και ότι δημιουργούν κάτι νέο: είτε πρόκειται για ένα νέο κόμμα, ή μια νέα χώρα», εξηγεί η Βασιλική Γεωργιάδου, καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ειδικός στον ακροδεξιο ριζοσπαστισμό και η οποία μελετά την Χρυσή Αυγή εδώ και χρόνια.. «Έχουν απορρίψει την ετικέτα του Ναζισμού και στην θέση του παίζουν το χαρτί του εθνικισμού.

Χρησιμοποιούν την αρχαία ελληνική ιστορία ως καμουφλάζ για να κρύψουν την αληθινή ταυτότητά τους: ότι είναι οπαδοί του Χίτλερ και του αντισημιτισμού».

Ο δεκαεξάχρονος Σταύρος δεν βλέπει τους γονείς του συχνά, γιατι δουλεύουν σκληρά για να φέρουν φαγητό στο τραπέζι. Η μητέρα του είναι ένθερμη υποστηρικτής του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Σταύρος συντάχθηκε με την εθνικιστική ρητορική της Χρυσής Αυγής. Παραδέχεται ότι έχει ρίξει πέτρες και φρούτα κατά το παρελθόν, σε σπίτια Πακιστανών.

«Το έκανα αυτό για να τους κάνω να σεβαστούν τη χώρα μας, γιατί αγαπώ την Ελλάδα πάρα πολύ»,  υπερηφανεύεται. «Τα παιδιά της Χρυσής Αυγής δεν είναι δολοφόνοι, αλλά άνθρωποι που ανησυχούν ότι δεν θα μπορέσουν να βρούν δουλειά, εξαιτίας όλων αυτών των παράνομων μεταναστών».

Η επίσης 16χρονη Ευδοξία, θέλει να γίνει δικηγόρος. Φοράει ροζ γυαλιά και στο περιποιημένο μικρό της δάχτυλο, φοράει ένα χρυσό δαχτυλίδι με μια αστραφτερή καρδιά. Τα νύχια και τα ρούχα της είναι μαύρα – το αγαπημένο χρώμα πολλών εφήβων, αλλά και του αγαπημένου πολιτικό της κόμματος.

«Η Χρυσή Αυγή δεν είναι απόγονος του ναζισμού», επιμένει η Ευδοξία, καθώς παίζει με το μενταγιόν σε σχήμα κεράσι, που κρέμεται από τον λαιμό της «Όποιος το νομίζει αυτο, δεν ξέρει τι ακριβώς είναι αυτό το κόμμα».

Είναι μια τυπική νεα οπαδός της Χρυσής Αυγής.  Το τιμωρητικό πρόγραμμα  λιτότητας που έχει συμπαρασύρει την Ελλάδα, καθώς αγωνίζεται να παραμείνει στην ευρωζώνη, έχει διαβρώσει ριζικά την ποιότητα ζωής της μεσαίας τάξης. Τα εβδομαδιαία ψώνια στο σούπερ μάρκετ έγιναν μηνιαία. Τα δώρα των γενεθλίων και των Χριστουγέννων, εξαφανίστηκαν. Η Ευδοξία είναι εξαιρετικά ανήσυχη για το μέλλον της. Συνέχεια

Σ.Ζίζεκ: Εξίσου βαθιά με την οικονομική η κρίση της δημοκρατίας

118065-6a150e5b348f45e8240a3498b41b77ad

από το tvxs

Το πνεύμα των δικτατόρων, όπως ο Νικολάε Τσαουσέσκου, ενσωματώνεται στην απάντηση που δίνει η ευρωπαϊκή ελίτ στην κρίση στην ευρωζώνη, σύμφωνα με τον Σλοβένο Σλαβόι Ζίζεκ, όπως γράφει σε άρθρο του στον Guardian. Η ίδια έλλειψη εμπιστοσύνης στην δημοκρατία που κάποτε εμφανιζόταν στις πρώην κομουνιστικές χώρες τώρα εκδηλώνεται και στην Ευρώπη, εκτιμά ο ίδιος.

Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, ο Τσαουσέσκου ρωτήθηκε από δυτικό δημοσιογράφο πως δικαιολογεί το γεγονός ότι οι Ρουμάνοι πολίτες δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν ελεύθερα στο εξωτερικό, παρόλο που η ελευθερία της μετακίνησης ήταν κατοχυρωμένη από το σύνταγμα της χώρας.

Η απάντησή του στην καλύτερη των περιπτώσεων ήταν σταλινικής ιδεολογίας, κατά τον σχολιασμό του Ζίζεκ: «αλήθεια το σύνταγμα εξασφαλίζει την ελευθερία της μετακίνησης, αλλά επίσης και εξασφαλίζει και το δικαίωμα σε μια ασφαλή και πλούσια πατρίδα. Επομένως, έχουμε μια εν δυνάμει σύγκρουση των δικαιωμάτων. Εάν στους Ρουμάνους πολίτες τους επιτρεπόταν να φύγουν από την χώρα, η ευημερία της πατρίδας τους θα έμπαινε σε κίνδυνο. Σε αυτή την σύγκρουση συμφερόντων, κάποιος πρέπει να πάρει την απόφαση και το δικαίωμα σε μια ευημερούσα και ασφαλή πατρίδα υπερέχει.»

Φαίνεται πως αυτό το πνεύμα είναι ζωντανό και στην Σλοβενία σήμερα, όπως γράφει ο Ζίζεκ. Τον περασμένο μήνα το συνταγματικό δικαστήριο αποφάσισε ότι ένα δημοψήφισμα για την νομοθεσία γύρω από την συγκρότηση μιας «κακιάς τράπεζας» και μιας συγκέντρωσης της κυριαρχίας θα ήταν αντισυνταγματικό- κατά συνέπεια αποφάσισε την απαγόρευση της λαϊκής ψήφου πάνω στο θέμα. Το δημοψήφισμα είχε προταθεί από εμπορικά σωματεία που αντιπολιτεύονται τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης. Η πρόταση είχε συγκεντρώσει αρκετές υπογραφές ώστε να καθίσταται υποχρεωτικό να γίνει πράξη.

Η ιδέα της «κακιάς τράπεζας» ήταν η μεταφορά όλων των επισφαλών δανείων από τις κεντρικές τράπεζες σε μια, η οποία στην συνέχεια θα χρηματοδοτούνταν από το κράτος (δηλαδή από τα χρήματα των φορολογουμένων), ώστε να διαχυθούν οι ευθύνες για όλο τον κακό δανεισμό που έλαβε χώρα εξαρχής. Αυτή η ιδέα είχε συζητηθεί επί μήνες και δεν είχε τύχει γενικής υποστήριξης ούτε και από ειδικούς οικονομολόγους.

Η Σλοβενία μπορεί να είναι μια μικρή χώρα αλλά αυτή η απόφαση είναι μια ένδειξη της διεθνούς τάσης για περιορισμό της δημοκρατίας, κατά τον αρθρογράφο. Το σκεπτικό αυτής της τάσης είναι ότι «σε ένα πολύπλοκο οικονομικό σύστημα, όπως το σημερινό, η πλειονότητα των ανθρώπων δεν είναι σε θέση να πάρει αποφάσεις – δεν έχουν επίγνωση των καταστροφικών συνεπειών που μπορεί να έχει η ικανοποίηση των αιτημάτων τους».

Το λιγότερο που μπορεί κανείς να πει είναι ότι αυτοί που δεν είναι σε θέση να πάρουν αποφάσεις δεν είναι οι λαοί αλλά οι ειδικοί. Στην δυτική Ευρώπη γινόμαστε μάρτυρες μιας αυξανόμενης ανικανότητας της ηγετικής ελίτ – γνωρίζουν όλο και λιγότερο πως να διοικούν. Δείτε για παράδειγμα πως η Ευρώπη αντιμετωπίζει την κρίση στην Ελλάδα: ασκούν πιέσεις στην χώρα για να αποπληρώσει τα δάνειά της και την ίδια στιγμή καταστρέφουν την οικονομία της επιβάλλοντας πολιτικές λιτότητας καθιστώντας τα δάνεια της Ελλάδας απίθανο να αποπληρωθούν.

Και εδώ έγκειται το πραγματικό μήνυμα των «παράλογων» λαϊκών διαδηλώσεων σε όλη την Ευρώπη:
Οι διαδηλωτές ξέρουν πολύ καλά τι είναι αυτό που δεν ξέρουν. Δεν υποκρίνονται ότι έχουν άμεσες και εύκολες λύσεις. Αλλά το ένστικτό τους, τους λέει ότι δεν κάνουν λάθος – πως αυτοί που είναι στην εξουσία επίσης δεν ξέρουν ποια είναι η λύση. Στην Ευρώπη σήμερα, οι τυφλοί ηγεμονεύουν τους τυφλούς.

Πηγή: Guardian

Πέθανε ο τελευταίος χουντικός ισοβίτης

mixaloliakosntetrilhsΤην τελευταία του πνοή άφησε τη Δευτέρα, στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», ο τελευταίος έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού, από τους πρωταίτιους του Απριλιανού πραξικοπήματος του 1967, Νικόλαος Ντερτιλής.

Ο 90χρονος ισοβίτης, που καταδικάστηκε για τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου στις 18/11/1973, ήταν έγκλειστος εδώ και 38 χρόνια στην ΣΤ’ Πτέρυγα του Κορυδαλλού, αρνούμενος να υπογράψει αίτημα αποφυλάκισης, όπως δικαιούτο, σύμφωνα με τη νομοθεσία,  για λόγους αρχής, όπως πολλές φορές είχε δηλώσει στο παρελθόν.

Ο Νικόλαος Ντερτιλής είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο στις 7 Δεκεμβρίου του 2012 με οξύ ισχαιμικό επεισόδιο, εξαιτίας, σύμφωνα με τους οικείους του, της ψυχολογικής πίεσης που του επέφερε ο χαμός του γιου του, Βασίλη, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 62 ετών από εγκεφαλικό ανεύρυσμα.

Μάλιστα, ο 90χρονος έγκλειστος Απριλιανός δεν είχε παραστεί στην κηδεία του γιου του, καθώς δεν ήθελε να καταθέσει σχετικό αίτημα προς τη διεύθυνση των φυλακών, ακόμη και μετά την εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη, να διευκολυνθεί, εφόσον θα επιθυμούσε να παραβρεθεί στη νεκρώσιμη ακολουθία.

Ο «σκληρός της Χούντας» νοσηλευόταν φρουρούμενος σε θάλαμο του νοσοκομείου, όπως προβλέπουν οι πάγιοι κανονισμοί για τους κρατούμενους.

πηγή

αργά, είναι πια αργά

από το βυτίο

2012-12-30t121933z_1662100344_gm1e8cu1kcn01_rtrmadp_3_greece1356895566

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, σκεφτόμουν ότι επιτρεπόταν να ξεκουράζεις το βλέμμα σου απ’ το τηλεοπτικό παραλήρημα και την γενική δυσκολία. Μια σύντομη βόλτα στις γειτονιές της Αθήνας είχε, πολλές φορές, σχεδόν ευεργετικές ιδιότητες, καθώς η πόλη έκρυβε γωνίες, εικόνες και όλων των ειδών τα θαύματα. Σήμερα, το περπάτημα μέχρι τη δουλειά, αν έχεις, μέχρι τον ΟΑΕΔ, αν τον δικαιούσαι, το οποιοδήποτε τελικά περπάτημα, μοιάζει με αφόρητο αγώνα δρόμου. Το σλάλομ μεταξύ των πεσμένων το ‘χουμε πια τελειοποιήσει, τα όχι στα φανάρια γίνονται μηχανικά, τα ταμπελάκια των ζητιάνων μεταφράζονται αυτόματα σε άγνωστες λέξεις. Στο Κουκάκι και τη Νίκαια, τα παιδιά μετράνε τα πλακάκια και μεις τα ενοικιάζεται.

Το Σάββατο, οδηγώντας στο Βύρωνα, με πιάνει το φανάρι. Παρατηρώ στην απέναντι γωνία, έναν άντρα γύρω στα σαράντα να στέκεται στο πεζοδρόμιο. Καταλαβαίνω πως κοιτάζει τον κάδο σκουπιδιών στο πλάι του. Ύστερα, βγάζει ένα τζιν μέσα από τον κάδο. Ψάχνει το ταμπελάκι στο μέσα μέρος του παντελονιού. Ψάχνει να δει αν του κάνει το νούμερο. Την ώρα που το τοποθετεί πάνω του, λες και ψωνίζει στο πολυκατάστημα, ανάβει πράσινο. Απ’ την ασφάλεια του καθρέφτη – σαν την οθόνη στο σαλόνι – παρακολουθώ τη σύνοψη τριών χρόνων δελτίων ειδήσεων και συνεδριάσεων της φερόμενης ως βουλής των Ελλήνων. Ο άντρας απομακρύνεται απ’ τον κάδο και το οπτικό μου πεδίο, κρατώντας το τζιν παντελόνι και την αξιοπρέπειά μας. Και τα δύο, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, βρίσκονται στα σκουπίδια.

Τις προάλλες που συνάντησα τον φίλο μου τον Π., που κλείνει χρόνο άνεργος, μου ‘ρθε στο μυαλό αυτόματα, μία απ’ τις τελευταίες συνεντεύξεις που πήγε. Σε μια αποθήκη κοντά στις γραμμές, του είπαν ότι ψάχνουν υπάλληλο, 6 μέρες, 8ωρο,  450 ευρώ. «Δεν ξέρεις τί γίνεται εκεί έξω;» του είπε ο άντρας που θα αποφάσιζε για την πρόσληψη. Κάθε φορά που βλέπω κάποιον άνεργο, πολύ συχνά δηλαδή, φοβάμαι ότι αν τον ρωτήσω τί κάνει, θα μου απαντήσει «δεν ξέρεις τί γίνεται εκεί έξω;». Δεν ξέρετε τί γίνετε έξω; Στον ανυπολόγιστα σκληρό κόσμο των μικρών αγγελιών και των συνεντεύξεων παίζεται η ζωή μας.

Το περασμένο Σάββατο, στην αντιφασιστική συναυλία στην πλατεία Συντάγματος, ο τραγουδιστής ξεκινάει τους γνωστούς στίχους. «Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα». Δίπλα μου άνθρωποι, από την Πακιστανική κοινότητα, κρατάνε ένα πανό με τη φωτογραφία του δολοφονημένου Σαχτζάτ Λουκμάν. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις το ηλεκτρικό ρεύμα που διαπερνά τα σώματα, όταν έρχονται αντιμέτωπα με τέτοιες υπερβολικά ζόρικες πραγματικότητες. Εκείνη τη στιγμή καταργούνται αυτόματα όλες οι δικαιολογίες και εσύ μετατρέπεσαι μέσα σε ένα δευτερόλεπτο σε εκείνο τον τύπο που σε μια ταινία, ήθελε, το σκέφτηκε, το ‘χε στο νου του, αλλά δεν κατάφερε να σταματήσει την τραγωδία. Είναι πολύ δύσκολο να μην ντραπείς λίγο εκείνη τη στιγμή, που ο παλιός στίχος συναντάει την σημερινή φωτογραφία. Αυτό το τραγούδι που άκουγε κάποτε ο πατέρας στο αυτοκίνητο, δεν ήταν μια αρχαία 60αρα maxcell, ήταν το στριφνό μέλλον που δεν φαντάστηκες. Δεν διαβάζουμε πια ιστορία, την παρακολουθούμε σε live μετάδοση και δεν θες να το λες δυνατά, αλλά είναι αλήθεια, «για κάποιον μες στον κόσμο είναι αργά».

Λένε και ξαναλένε, τρία χρόνια τώρα, οι θιασώτες της λιτότητας των άλλων, ότι πρέπει επιτέλους να αφήσουμε το λαϊκισμό, τον παραλογισμό και τις δήθεν ευαισθησίες. Το πράγμα θέλει σχέδιο, λογική, αυτονόητα και μεταρρυθμίσεις και όλα αυτά, μας τα παρέχει το διαβολικό αλλά απαραίτητο σαν το οξυγόνο, μνημόνιο. Προσωπικά, μ’ αρέσει να θυμάμαι εκείνη την ηρωίδα του Χρήστου Βακαλόπουλου που έλεγε: «προτιμώ να υποφέρω στα Εξάρχεια, παρά να βλέπω Σκανδιναβούς να κάνουν μεταρρυθμίσεις». Υπάρχει άραγε αυτός ο κόσμος, στον οποίο ναι μεν θα υποφέρουμε, αλλά δεν θα είναι, διαρκώς, αργά για μας;