«Χαλυβουργία Ελλάδος»: Πάγωσε η τσιμινιέρα με απεργία διαρκείας

Της Μαρίας Λούκα, The Press Project

Από την αρχιτεκτονική μέχρι  τη ναυπηγική, ο χάλυβας ή αλλιώς ατσάλι αποτελεί ένα από τα πλέον σημαντικά υλικά για κάθε είδους κατασκευαστικές δραστηριότητες. Λειτούργησε ως μια από τις ατμομηχανές της ισχνής ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής αλλά και ως όχημα συσσώρευσης κερδών για μερίδες του ιδιωτικού τομέα με την ελληνική βιομηχανία χάλυβα να ξεπερνά τους 2,5 τόνους παραγωγής το 2007. Οι δεκάδες εργαζόμενοι στις γραμμές παραγωγής γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους το ατσάλι. Το έμαθαν με τα καθημερινά μεροκάματα του τρόμου και του θανάτου. Ο αγώνας τους και η ενότητα τους δε μπορεί παρα να είναι φτιαγμένα από το ίδιο υλικό: ατσαλένια.

Στην Αθηνών – Κορίνθου, λίγο μετά τα Ελληνικά Πετρέλαια, στη Βιομηχανική Ζώνη του Ασπρόπυργου, βρίσκεται η  Χαλυβουργία Ελλάδος, η πρώτη ελληνική βιομηχανία χάλυβα που ίδρυσε το 1937 η οικογένεια Σταύρου Σαλαπάτα και εξαγοράστηκε το 2006 από τη «Θεσσαλική Χαλυβουργία» συμφερόντων Μάνεση συγκροτώντας έναν τεράστιο επιχειρηματικό όμιλο. Οι 379 εργαζόμενοι της εταιρείας είναι στο πόστο τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το εργοστάσιο δουλεύει σε 24ωρη βάση. Η πρώτη βάρδια ξεκινά στις 6:30 το πρωί, τότε που φεύγει η τελευταία. Λιώνουν τα παλιοσίδερα στο φούρνο, βγαίνει λάβα, τη ρίχνουν σε μεγάλα χωνιά, μεταφέρεται στο επόμενο τμήμα, μπαίνει στη μηχανή χύτευσης και καταλήγει στο ελασματουργείο. «Το χειμώνα είναι καλά» λένε, έχει μόνο 40 βαθμούς Κελσίου, το καλοκαίρι χτυπάει 60 αρια. Η φωνή τους έχει μια μόνιμη βραχνάδα από τους τόνους σκόνης που εισπνέουν. Οι περισσότεροι είναι βαρήκοοι από τα πολλά ντεσιμπέλ μιας όχι και τόσο ρομαντικής μελωδίας.

Κάπως έτσι κυλούσε η καθημερινότητα τις προηγούμενες μέρες. Όχι πια όμως. Τον τελευταίο μήνα δεν είναι κανείς στο πόστο του. Είναι συγκεντρωμένοι στον προαύλιο χώρο του εργοστασίου, κάτω από ένα πανό που γράφει «εδώ, εδώ και πάλι εδώ / εμείς δε ζούμε με 500 ευρώ». Περιφρουρούν την απεργία τους που ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου, όταν η ιδιοκτησία προχώρησε σε μαζικές απολύσεις 34 συναδέλφων τους, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς αιτιολογία, με τη συνδρομή δικαστικού επιμελητή που ανέλαβε το έργο της θυροκόλλησης. Έτσι κι αυτοί αποφάσισαν ότι είτε θα επιστρέψουν όλοι μαζί στις δουλειές τους, είτε θα στολίσουν χριστουγεννιάτικο δέντρο στις πύλες της χαλυβουργίας.

Η τρομοκρατία ξεκίνησε λίγες μέρες νωρίτερα. Βλέπεις τώρα που έγινε της μόδας το haircut, τ’ αφεντικά είπαν να το εφαρμόσουν καταρχήν στους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Στις 12 Οκτωβρίου η ιδιοκτησία κάλεσε το επιχειρησιακό σωματείο και ζήτησε τη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης και μερικής, από 8ωρο σε 5ωρο χρησιμοποιώντας την πολύ διαδεδομένη στη χώρα μας μέθοδο του εκβιασμού , «εναλλακτικών προτάσεων» το λένε στο savoir vivre του Μνημονίου. Οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να υπογράψουν ότι αποδέχονται στη δυσμενή μεταβολή των συμβάσεων τους που θα επέφερε μεσοσταθμικά μειώσεις αποδοχών έως και 40% ή αλλιώς θα ακολουθήσουν απολύσεις 180 εργαζομένων. Με ομόφωνες αποφάσεις στις γενικές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν αποφάσισαν να μη δώσουν τις «έγγραφες δεσμεύσεις» – κατά το λεξικό του ΔΝΤ παλι – και ως απάντηση η διεύθυνση ανακοίνωσε τις πρώτες 34 απολύσεις.

Το επιχείρημα που προβλήθηκε από την εργοδοσία γι’ αυτό το σχεδιασμό δεν ήταν άλλο από την οικονομική κρίση. Ισχυρίζεται ότι την τελευταία τριετία οι ζημιές της φτάνουν τα 100 εκατ ευρώ. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχουν δημοσιευμένα επίσημα οικονομικά στοιχεία του ομίλου γι’ αυτή την τριετία, θα περίμενε κανείς ότι μια ζημιογόνος επιχείρηση θα συρρίκνωνε τον κύκλο εργασιών της και θα έπεφτε η παραγωγή της. Αυτό που ισχύει όμως είναι ότι η παραγωγή από 194.600 τόνους που ήταν το 2009, έχει φτάσει ήδη τους 266.000 τόνους πριν ολοκληρωθεί το 2011. Και σίγουρα προξενεί εντύπωση πως η δεύτερη μεγαλύτερη μη εισηγμένη ελληνική βιομηχανία και μια από τις 20 πρώτες βιομηχανίες στη χώρα με πωλήσεις ύψους 350 εκατ ευρώ το 2006 (σύμφωνα με δελτίο του ΧΑΑ), βρίσκεται ξαφνικά σε μια τόσο φθίνουσα πορεία. Εκτός εάν είναι βάσιμο αυτό που υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι, ότι δηλαδή ο κ. Μάνεσης αναφέρεται στην εγχώρια αγορά και όχι στις εξαγωγές , οι οποίες μάλλον ανθίζουν. Εξάλλου αν οι ζημιές ανέρχονται όντως στα 100 εκατ και δεν ισοσκελίζονται με τα κέρδη των προηγούμενων ετών και όλοι οι εργαζόμενοι να απολυθούν η χασούρα δεν καλύπτεται. Ίσως λοιπόν θα ήταν πιο λογικό ο ιδιοκτήτης να ζητήσει δάνειο από κάποια τράπεζα, κατά προτίμηση την  Alpha Bank, της οποία είναι μέλος μη εκτελεστικό του διοικητικού συμβουλίου.

Είναι σαφές ότι «κρίση είναι ευκαιρία». Ευκαιρία για τη συμπίεση του εργατικού κόστους, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, το γκρέμισμα του εργατικού δικαίου και την εμπέδωση χαρακτηριστικών υποταγής και ηττοπάθειας στους εργαζομένους. Ο στόχος είναι η εσωτερική υποτίμηση και ο κ. Μανεσης πρωτοστατεί αξιοποιώντας στο έπακρο όλα τα αντεργατικά νομοθετήματα της μνημονιακής πολιτικής. Το διακύβευμα σ’ αυτή την υπόθεση δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους στη Χαλυβουργία Ελλάδος αλλά εν γένει τους μισθωτούς στη βαριά βιομηχανία της χώρας. Πείραμα είναι. Αν πετύχει η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων εδώ, θα εξαπλωθεί παντού. Γι’ αυτό και η εργοδοσία παίζει τα ρέστα της. Από τις απειλές για αναστολή λειτουργίας του εργοστασίου μέχρι προσπάθειες υπονόμευσης της δυναμικής και της ενότητας των εργαζομένων, ενεργοποιεί κάθε είδους μεθόδους τρομοκρατίας φτάνοντας μέχρι το σημείο να κοινοποιήσει άλλες 16 απολύσεις εν μέσω απεργίας κατά παράβαση οποιοδήποτε ίχνους εργατικής νομοθεσίας. Έτσι ο κατάλογος των απολυμένων φτάνει πλέον τους 50.

Σ’ αυτές τις πύλες λοιπόν δεν παίζεται μόνο το εισόδημα των χαλυβουργών αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Η αφύπνιση της ταξικής συνείδησης των εργαζομένων της χώρας σε μια περίοδο που η πόλωση διαπερνά οριζοντίως την ελληνική κοινωνία. Συμβολοποιεί την αγωνία ολόκληρου του εργατικού κινήματος που σ’ αυτό τον παρατεταμένο πόλεμο βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση και μια νίκη θα αναζωπύρωνε την αυτοπεποίθηση του. Θα μετέτρεπε την ανατροπή από αυταπάτη σε ανοιχτή δυνατότητα για το μέλλον. Παράλληλα έχει έναν ηρωισμό και μια ηθική που αγγίζει την έννοια του ιερού , ως αναπόσπαστο στοιχείο των μεγαλειωδών στιγμών της ταξικής πάλης που μας κληροδότησαν ότι σήμερα αποκαλούμε δικαίωμα.   Ως εκ τούτου αποσιωπείται. Δε χωράει στα δελτία των 8. Χωράει όμως στις ψυχές των εργαζομένων και της νεολαίας που δίνουν στη λέξη αλληλεγγύη ξανά περιεχόμενο και σημασία. Η αποθήκη του σωματείου έχει γεμίσει με τρόφιμα, είδη ρουχισμού ακόμα και παιδικά παιχνίδια. Ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στο μετρό Αντώνης Σταματόπουλος μόλις ξεφόρτωσε γάλα για τις οικογένειες των απεργών. Νωρίτερα Ινδονήσιοι και Μαλαισιανοι εργάτες έδωσαν χρήματα για το ταμείο αλληλεγγύης, όπως έκαναν και οι απλήρωτοι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας. Καθημερινά μαζεύονται κάτοικοι της γειτονιάς, μαθητές, σωματεία και στηρίζοντας την προσπάθεια των απεργών, γράφουν ταυτόχρονα την πιο συγκινητική σελίδα του σύγχρονου εργατικού κινήματος.

Οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία Ελλάδος μεγάλωσαν οι περισσότεροι στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Δυτικής Αττικής, στο Πέραμα, τον Ασπρόπυργο και τη Μάντρα. Έζησαν δίπλα στις βιομηχανίες. Δούλεψαν στις πιο σκληρές και ανθυγιεινές  συνθήκες. Έθαψαν τους συναδέλφους τους – 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε 33 χρόνια στη χαλυβουργία. Το μοναδικό που έχουν είναι η εργατική τους δύναμη και η αξιοπρέπεια τους. Και δεν την παζαρεύουν. Ξέρουν ότι χωρίς αυτούς … γρανάζι δε γυρνά.

Ο τόκος είχε τη δική του ιστορία…

1826: Οι Μεγάλες Δυνάμεις Επίσημα Υπέρ της Επανάστασης των Ελλήνων. (Οι Μεγάλες Δυνάμεις του τότε – Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία – αποφασίζουν να διαμελίσουν το “πτώμα” της παρακμάζουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οποία αποτέλεσε για πάνω από 300 χρόνια την ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσμου! Νομίζετε πως είναι τυχαίο που οι τότε την αποκαλούσαν “Οθωμανικό Γίγαντα”; Στόχοι: Η απόσπαση της Βαλκανικής Χερσονήσου, η διαχείριση της Μαύρης Θάλασσας, και του Βοσπόρου και κατά συνέπεια την μοναδική έξοδο της πανίσχυρης τότε Τσαρικής Ρωσίας στη Μεσόγειο και το γεφύρωμα Ελλάδας – Αιγύπτου – Αφρικής, της πιο πλούσιας ηπείρου της υφηλίου που για εκατοντάδες χρόνια υπέφερε (και ακόμα υποφέρει) από τους Ευρωπαίους κατακτητές της)

 1824 21η Φεβρουαρίου – Δάνειο 800,000 λιρών. (Οι 501.300 λίρες δεν εισπράχθηκαν ποτέ! – Διατέθηκαν στο Λονδίνο ως “αμοιβές”, “προμήθειες” και “μεσιτείες”.)

1825

Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 υπογράφτηκε στο Λονδίνο δάνειο 2.000.000 λιρών με πιστωτές τους εβραϊκής καταγωγής τραπεζίτες αδελφούς Ricardo. Τελικά, μέσω ενός απίστευτου παρασκηνίου, μετά την εκκαθάριση του ποσού έμειναν μόνο 816.000 λίρες και από αυτές έφτασαν στην Κυβέρνηση 230.000.

1825

Παραγγελία της Ελλάδας στα Αμερικανικά Ναυπηγεία για δυο κανονιοφόρους φρεγάτες. Τελικά στην Ελλάδα θα παραδοθεί μόνο η μια με το όνομα “Ελλάς” η αξίας της οποία ς άγγιξε τις 300.000 δολάρια. Ωστόσο στους Αμερικάνους δόθηκαν συνολικά 750.000 δολάρια (τα υπόλοιπα 450.000 “φαγώθηκαν” από τις Αμερικανικές Ναυπηγοεπισκευαστικές Επιχειρήσεις).

1827

Η πρώτη ουσιαστική πτώχευση σημειώνεται 2 χρόνια αργότερα με την αδυναμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων των δυο πρώτων δανείων του 1824 και 1825.

1830

Σύσταση του Νέου Ελληνικού Κράτους

1832

Νέο δάνειο ύψους 60.000.000 γαλλικών φράγκων (σε τρεις δόσεις των 20 εκατ. γαλλικών φράγκων) με την “εκλογή” του Βαυαρού Βασιλέως Όθωνα. Εγγυητές του δανείου αυτού αποτελούν οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία – Γαλλία – Ρωσία) – Η τρίτη δόση ύψους 20.000.000 δεν θα φτάσει ποτέ στην Ελλάδα…

1843

Δεύτερη πτώχευση! Το Ελληνικό Κράτος αδυνατεί να αποπληρώσει το δάνειο των 60 εκατ. γαλλικών φράγκων κατά την περίοδο της Βαυαροκρατίας. Το δάνειο αυτό εξανεμίστηκε για την αποπληρωμή των δόσεων των δύο αγγλικών δανείων (1824 -1825). – Οι ξένοι κεφαλαιούχοι είναι «πρόθυμοι» να προσφέρουν νέα δάνεια. Ανταγωνίζονται οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί.

1879 – 1893

Συνολικά έξι δάνεια με ληστρικούς όρους υπογραφήκαν εκείνη την περίοδο.

1) 1879 – Επί Κουμουνδούρου. Δάνειο ύψους 60 εκατ. φράγκων με επιτόκιο 8,19%.

2) 1881 – Επί Χαρίλαου Τρικούπη, ύψους 120 εκατ., φράγκων για να καλυφθούν οι επείγουσες ανάγκες της χώρας, με επιτόκιο 7,35%.

3) 1884 – Επί Χαρίλαου Τρικούπη , ύψους 100 εκατ., φράγκων για τη κατασκευή σιδηροδρόμων με επιτόκιο 7,16%.

4) 1887 – Δάνειο ύψους 135 εκατ., φράγκων για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού και την εξυπηρέτηση προηγούμενων δανείων. Επιτόκιο 6%.

5) 1889 – Επί Χαρίλαου Τρικούπη. Δάνειο ύψους 155 εκ. φράγκων, για τη πληρωμή του δανείου του 1881 και την αποπληρωμή των σιδηροδρομικών εταιριών, με επιτόκιο 5,75%.

6) 1890-91 – Δάνειο ύψους 89 εκατ. φράγκων, για τη κατασκευή του σιδηροδρόμου Πειραιά – Λάρισας με επιτόκιο 5,7%.

Από τα σχεδόν 660 εκατ. φράγκα στην Ελλάδα θα φτάσουν μόνο τα 463 εκατ. χρυσά φράγκα!

1893

“ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ!” – 30 Οκτωβρίου : Ο Τρικούπης εμφανιζόμενος στη Βουλή δεν θα διστάσει να καταθέσει την αλήθεια με την ιστορική φράση “Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν”.

1893

Επί Σωτηρόπουλου-Ράλλη : Παρά την “νωπή” ακόμα πτώχευση, ακόμα ένα δάνειο ύψους 9.739.000 γαλλικών φράγκων!

1897

Ο διάδοχος του Χαρίλαου Τρικούπη, Δηλιγιάννης, θα οδηγήσει τη χώρα, το 1897, στον ατιμωτικό πόλεμο κατά της Τουρκίας.

1898

Μετά την ήττα, η Ελλάδα θα τεθεί υπό τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και ταυτόχρονα θα της παραχωρηθεί δάνειο 150 εκ. φράγκων. Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος θα εισπράττει για λογαριασμό των δανειστών τους φόρους των ειδών μονοπωλίου αλάτι, σπίρτα, πετρέλαιο, παιγνιόχαρτα, σιγαρόχαρτο και σμύριδα.. Ο ΔΟΕ θα καταργηθεί ύστερα από 80 χρόνια, το 1978!

1902-1914

Την περίοδο αυτή συνομολογήθηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια, συνολικά 521 εκ. φράγκων.

1-2)Τα δύο πρώτα μέχρι το 1910 συνολικού ύψους 76 εκατ. φράγκων.

3)1912 – Δάνειο ύψους 110 εκατ. φράγκων.

4)1914 – Δάνειο ύψους 335 εκατ φράγκων!!!

Τα παραπάνω δάνεια χρησιμοποιήθηκαν

– Υπέρ της εξυπηρέτησης των ήδη υπαρχόντων εξωτερικών δανείων.

– Υπέρ της διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων.

– Στην ενσωμάτωση των νέων περιοχών που προέκυψαν μετά τους Βαλκανικούς.

Με απλά λόγια τα νέα δάνεια ξεπλήρωναν τα παλιά…

1915

Επί κυβέρνησης Σκουλούδη – Γερμανικό δάνεια ύψους 40εκατ. μάρκων

1916

Επί κυβέρνησης Σκουλούδη – Γερμανικό δάνεια ύψους 40εκατ. μάρκων (πάλι!!)

Τα δάνεια αυτά κρατήθηκαν εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή και ουδαμού αναγραφόμενα. Η μυστικότητα αυτή θα αποτελέσει θέμα της ποινικής δικαιοσύνης το 1918. Στο ειδικό δικαστήριο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκλειφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας…

Τέλος θα υπάρξει ακόμα ένα μικρό Καναδικό δάνειο ύψους 8εκατ. δολαρίων καθώς και ένα για την εξαγορά, από τη Γαλλία, της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσ/κης-Κων/λης, την οποία είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός το 1913.

1924-1932 (Μεσοπόλεμος)

Από το 1924 έως το 1928 ο κοινοβουλευτισμός θα βρεθεί σε οξύτατη κρίση, με 12 κυβερνήσεις, δηλαδή κάθε 4,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση. Το 1928 αναλαμβάνει την κυβέρνηση ο Ελ. Βενιζέλος. Την περίοδο 1924-1931 συνομολογήθηκαν εννιά εξωτερικά δάνεια, συνολικά 992 εκ. φρ. ή 14,9 δισ. δρχ.

Τα δάνεια αυτά προήλθαν από την Αγγλία κατά 48%, τις ΗΠΑ κατά 31% και τα υπόλοιπα σε μονοψήφια ποσοστά από Βέλγιο, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία, Ελβετία, Αίγυπτο και Ιταλία.

Τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν:

– για την αποκατάσταση των προσφύγων

– την εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού

– τη σταθεροποίηση της δραχμής και παραγωγικά.

Συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρυσά φράγκα. Μέχρι το 1932 είχαμε αποσβέσει 2,38 δισ. χρ. φράγκων απ’ όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούσαμε 2 δισ. χρυσά φράγκα!!!

1932

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΛΙ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ!!!!

1932-1945

Μέχρι τότε δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης, η εξυπηρέτηση των παλαιών.

Ωστόσο:

14 Μαρτίου 1942: Το Γ’ Ράιχ θα αρπάξει από την Ελλάδα “δάνειο” 3,5 δις δολαρίων το οποίο δεν θα επιστρέψει ποτέ! Οι καταστροφές που αφήνουν πίσω τους οι ΝΑΖΙ ανέρχονται σε 7,2 δις δολάρια! Πίσω τους επίσης αφήνουν 600.000 νεκρούς! Τέλος παίρνουν μαζί τους άγνωστη ποσότητα Χρυσού, 1,5 τόνο Ασήμι και 3,5 τόνους νικέλιο από το λιώσιμο των κερμάτων! Με τη Συνθήκη των Παρισίων αποζημιώνονται ΟΛΕΣ οι χώρες ΕΚΤΟΣ της ΕΛΛΑΔΑΣ γιατί ΟΛΕΣ οι μεταπολεμικές ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΑΝ!!!

1946-1966

Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει μόνο τρια εξωτερικά δάνεια, συνολικά 145 εκ. δολάρια.

1960

Η Ελληνική Κυβέρνηση αποδέχεται την αποφυλάκιση του εγκληματία πολέμου Μέρτεν έναντι 110 εκατ. μάρκων και υπογράφει ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ από ΚΑΘΕ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ !!!

Μέχρι το 1966 Στη συνέχεια άλλα 28 εξωτερικά, συνολικά 406,4 εκ. δολ. Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, κατά 19% από τη Δυτ. Γερμανία και κατά 14,36% από την Αγγλία. Τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς.

1975-1981

Συνολικά έχουμε 24 εξωτερικά δάνεια. Τρια από την γαλλική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα απο διεθνείς οργανισμούς και τράπεζες. Κυριαρχία του δολαρίου και απουσία της αγγλικής λίρας.

1981-1989

Μέχρι το 1987 οι εργαζόμενοι στην κεντρική διοίκηση – ΔΕΚΟ από 300.000 θα αυξηθούν σε 460.000. Μαζί δε με τις δημόσιες τράπεζες, προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις θα φθάσουν τις 640.000.

Το διάστημα 1982-89, κατά μέσο όρο, η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. κάλυψε το 33,61% των τακτικών εσόδων της ίδιας περιόδου. Μέχρι το 1987 συνομολογήθηκαν 18,4 δισ. δολ. εξωτερικών δανείων, εκ των οποίων το 81% διετέθει για την εξυπηρέτηση των δανείων διαπράττωντας την κατά τον υπ. Σημίτη “ανακύκλωση των δανείων”

1990

Δημόσιο Χρέος: 2.452,4 δισ. δρχ. (80,7% του ΑΕΠ)

1993

Δημόσιο Χρέος: 5.236,8 δισ. δρχ. (111,6% του ΑΕΠ), ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης με τα παιδιά του νεοφιλελευθερισμού Μάνο, Ανδριανόπουλο και σια να παραδίδουν μαθήματα υπερχρέωσης.

2004

Δημόσιο Χρέος: 2.503 εκ. ευρώ (108,5% του ΑΕΠ) με τη γνωστή χορηγεία των swaps..

2009

Δημόσιο Χρέος : 3 δισ. ΕΥΡΩ! Δηλαδή 3.000 εκ. ευρώ (125% του ΑΕΠ)

Πηγές: Απολογισμοί ελληνικού κράτους, Στατιστικά Δελτία Τράπεζας της Ελλάδος

Οι ακολουθούμενες πολιτικές φλερτάρουν με μια κρίση τύπου 1930…

Του Σπύρου Λαπατσιώρα, Αυγή

Η αμφισβήτηση του αξιόχρεου της Ιταλίας και της Ισπανίας, μέσω της ανόδου των επιτοκίων των ομολόγων, και η συζητούμενη (και εν πολλοίς αναμενόμενη) υποβάθμιση της πιστωτικής αξιοπιστίας της Γαλλίας αποτελούν αφενός μεν αναμενόμενα αποτελέσματα της στρατηγικής διαχείρισης της κρίσης που ακολουθείται στην ευρωζώνη, αφετέρου δε γεγονότα που δείχνουν τα όρια της υλοποίησης αυτής της στρατηγικής. Πλέον καθίσταται ορατό ότι οι ακολουθούμενες πολιτικές φλερτάρουν με μία παγκόσμια κρίση τύπου 1930 ψηλαφώντας τα κατώφλια έναρξής της.

Το ερώτημα που δημιουργείται από αυτό τον κίνδυνο και από το γεγονός ότι ο τρόπος παραγωγής αποφάσεων στην Ευρωζώνη ακολουθεί το πρότυπο: πιστωτικά γεγονότα στις αγορές χρέους – Σύνοδος Κορυφής η οποία δεν αντιμετωπίζει το κύριο ζήτημα αλλά δευτερεύουσες πλευρές, υιοθετώντας μέτρα τα οποία αποκηρύσσονταν προηγουμένως – αμφισβήτηση αυτών των αποφάσεων από τις αγορές, είναι αν οι διαμορφωτές πολιτικής στην Ευρώπη καταλαβαίνουν την κατάσταση ή αν δεν θέλουν να κάνουν ό,τι γνωρίζουν πως πρέπει.

Αν σκεφτούμε λίγο οριακά, καταλήγουμε σε μία παραλλαγή του δεύτερου σκέλους. Δεν είναι πρώτο θέμα στην ατζέντα η κρίση δημόσιου χρέους. Είναι αναμενόμενη, επιθυμητή μέσα σε ορισμένα όρια και πιστεύουν ότι, αν γίνει απειλητική για την αναπαραγωγή του συστήματος, έχουν τα εργαλεία για να την αντιμετωπίσουν (εξώθηση της ΕΚΤ στις αγορές ομολόγων από τη δευτερογενή, την πρωτογενή αγορά, με ευρωομόλογο, με ένα άλλο EFSF χωρίς την απαίτηση της αξιολόγησης ΑΑΑ φερ’ ειπείν, με κουρέματα, με…).

Πρώτο θέμα είναι η απόφαση ότι το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη πρέπει να πάψει να «θυμίζει σοβιετικό κράτος», όπως δίδαξαν για τη δωρεάν και δημόσια παιδεία οι δικοί μας μανδαρίνοι. Για να γίνει αυτό, για να πειστούν για παράδειγμα οι Γάλλοι με τις υψηλότατες δημόσιες και κοινωνικές δαπάνες ή οι Γερμανοί να δουλεύουν μέχρι τα 70, πρέπει να υπάρχει η απειλή επώδυνων συνεπειών από την αμφισβήτηση του αξιόχρεου.

Αυτόν τον ρόλο τον παίζουν οι αγορές. Αποτελεί κοινή γνώση ότι με τους τρέχοντες ρυθμούς μεγέθυνσης των εισοδημάτων και την ανοδική τάση των επιτοκίων τα διαθέσιμα εργαλεία των ελίτ για τη διαχείριση του αυξανόμενου δημόσιου χρέους είναι είτε η μείωση δημοσίων δαπανών (που δημιουργεί τάσεις ύφεσης και αύξησης του χρέους) είτε ο πληθωρισμός είτε η διαγραφή χρέους.

Επιπρόσθετα γνωρίζουν ότι το τραπεζικό σύστημα στην Ευρώπη έχει πολλά προβλήματα. Επομένως, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν λεφτά, αυξάνουν τα ασφάλιστρα κινδύνου και τα επιτόκια και δημιουργούν πίεση σταδιακά σε όλες τις χώρες (ας σκεφτούμε μόνο ότι με την υπάρχουσα μορφή του το EFSF θα μπορούσε να οδηγήσει το χρέος της Γερμανίας σε τριψήφια νούμερα πολύ γρήγορα).

Μία κίνηση που θα «κάλμαρε» τις αγορές θα ήταν για παράδειγμα μία εγγύηση από την ΕΚΤ για το υπάρχον χρέος όλων των χωρών της Ευρωζώνης (όπως υποστηρίζει και ο Wyplosz). Αλλά στο σημερινό θεσμικό πλαίσιο λήψης αποφάσεων στην Ευρωζώνη μία τέτοια εγγύηση θα δημιουργούσε τον «ηθικό κίνδυνο» στις κυβερνήσεις να ενδίδουν στις πολιτικές αντιστάσεις και να μην προχωρούν στις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις που απαιτεί το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Επομένως, επειδή ο μόνος τρόπος να «καλμάρουν» οι αγορές σήμερα είναι να καταστραφεί το όπλο που ωθεί στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, οι ηγέτες μας, παγιδευμένοι ανάμεσα στην ιδεοληψία (που επιτάσσει ο «αγνός» αγώνας μεταλλαγής των ευρωπαϊκών κοινωνιών) και τον πραγματισμό κάθε ηγεσίας που σέβεται το αστικό σύστημα, διαχειρίζονται την κατάσταση έτσι ώστε να κερδίζουν χρόνο για την υλοποίηση των κατάλληλων θεσμικών αλλαγών και να καλμάρουν τις αγορές όταν τα πράγματα ξεφεύγουν.

Αυτή η «καθυστέρηση» απέναντι στα γεγονότα είναι το αναγκαίο αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής, που θέλει να στοιχηθεί το πολιτικό σύστημα στις ταξικές προτεραιότητές της.

Πίστη αποτελεί η πεποίθηση, που δεν διαψεύδεται μέχρι στιγμής παρά τους κλυδωνισμούς που υφίσταται, ότι, αν επιμείνουν σταθερά σε αυτή την πολιτική, ακόμη και με κόστος μία «μικρή» ύφεση (ενδεχομένως και παγκόσμια), η δεκαετία που έρχεται θα σημάνει μία Νέα Ευρώπη ηθικά αποδεκτή από τον νεοφιλελευθερισμό, προπάντων ένα αλλαγμένο ασφαλιστικό σύστημα.

Στην πορεία αυτή μερικά ατυχήματα θα πρέπει να τύχουν διαχείρισης: χρεωκοπημένες χώρες, υψηλή ανεργία, πιθανές εξεγέρσεις, χρεωκοπημένες τράπεζες, διαμάχες όπως η τρέχουσα με τις φινλανδικές εγγυήσεις που προκαλείται από το ίδιο το πνεύμα αυτής της πολιτικής («ο χαμένος πληρώνει και τιμωρείται»), που θα δοκιμάσουν ακόμη και τη συνοχή της Ευρωζώνης – αλλά αυτά δεν έχει ο καπιταλισμός;

Πρόκειται για μία πολιτική που στηρίζεται στο ότι δε θα υπάρξουν πολιτικές αμφισβητήσεις αυτής της πορείας στις κοινωνίες της Ευρώπης και γι’ αυτό αποτελεί πολύ υψηλού ρίσκου πολιτική, η οποία αντιμετωπίζει στην τρέχουσα υλοποίηση τα όριά της επί ποινή επιστροφής του φαντάσματος του 1930. Αλλά, μπροστά στην υπόσχεση «αποσοβιετικοποίησης» της Ευρώπης και στην αυτοπεποίθηση που δημιουργείται από τις σχεδόν ανύπαρκτες κοινωνικές αντιστάσεις, όλα αυτά τους φαίνονται ένα ρίσκο που αξίζει να αναλάβουν.

Κατάσχεση ακόμα και της πενιχρής σύνταξης των ψυχικά πασχόντων επιβάλλει ο Λοβέρδος…

Από την Πανελλήνια Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση:

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αυγής, 25 Μαίου 2011: «Θα πληρώνουν για την περίθαλψή τους οι χρονίως πάσχοντες!» «Κλιμακωτό ποσοστό επί της πενιχρής σύνταξης που λαμβάνουν θα κληθούν να καταβάλλουν στο εξής οι χρονίως πάσχοντες οι οποίοι περιθάλπονται σε κάθε είδους νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου θεραπευτήρια χρονίων παθήσεων, αλλά και οι ψυχικώς πάσχοντες οι οποίοι φιλοξενούνται σε ξενώνες, οικοτροφεία και προστατευόμενα διαμερίσματα αποασυλοποίησης, που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου! Τροπολογίες κατέθεσε αιφνιδίως χθες στη Βουλή ο Αν. Λοβέρδος: Τα παραπάνω θα ισχύσουν άμεσα, εάν εγκριθούν τελικά από τη Βουλή οι δύο σχετικές προσθήκες – τροπολογίες τις οποίες κατέθεσε χθες αιφνιδιαστικά ο υπουργός Υγείας Αν. Λοβέρδος στο νομοσχέδιο για τις μεταμοσχεύσεις, το οποίο συζητείται στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής. Το ύψος του κλιμακωτού ποσοστού επί της σύνταξης των πασχόντων θα προσδιορισθεί αργότερα με απόφαση του υπουργού Υγείας. Τέλος, με άλλη προσθήκη την οποία κατέθεσε επίσης χθες ο Αν. Λοβέρδος στο ίδιο νομοσχέδιο, παρέχεται η δυνατότητα στις διοικήσεις των νοσοκομείων του ΕΣΥ να συνάπτουν συμβάσεις με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες για την κάλυψη των παρεχομένων στους ασφαλισμένους τους ιατρικών και νοσηλευτικών υπηρεσιών κατά την ολοήμερη λειτουργία των ιδρυμάτων, δηλαδή για το χρονικό διάστημα πέραν του τακτικού ωραρίου λειτουργίας των νοσοκομείων. Β.Β. »

Σχόλιο από psyspirosi.gr : Ισως δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατακρεούργηση των γλίσχρων εισοδημάτων των ψυχικά πασχόντων εισάγεται μέσω του νομοσχεδίου για τις μεταμοσχεύσεις. Ο Λοβέρδος, ως τυφλό εκτελεστικό όργανο της κρεατομηχανής του ΔΝΤ, ως άλλος «έμπορος οργάνων», θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να μεταμοσχεύσει βίαια ακόμα και τα πιο στοιχειώδη υλικά μέσα επιβίωσης των πιο αποκλεισμένων ατόμων αυτής της κοινωνίας πάνω στο ημιθανές σώμα του χρεοκοπημένου συστήματος που υπηρετεί. Η φύση αυτής της οικονομικής πολιτικής ( των «νεοφιλελεύθερων παιδιών» του Μίλτον Φρίντμαν), συνυφασμένης με τις επιταγές της τρόικας για την συστηματική κατεδάφιση του Κράτους Πρόνοιας, συνεπάγεται μιαν ορισμένη πολιτική, αλλά και ηθική: αυτήν την εξόντωσης των πιο αδύναμων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας. Ποτέ αυτές οι λέξεις και αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν είχαν πιο συγκεκριμένο υλικό αντίκρισμα, δεν έκφραζαν πιο πιστά και δεν ενσάρκωναν κυριολεκτικά την φύση του πραγματικού, όσο σ΄ αυτήν ακριβώς τη συγκυρία.

Και προφανώς το Λοβέρδο και το επιτελείο του (πραγματικά «τρωγόμαστε» από την περιέργεια να μάθουμε ποιός ήταν αυτός, ο τόσο γνώστης των «λεπτομερειών», που του έκανε αυτή την τόσο «ειδική» πρόταση/υπόδειξη…. ήταν άραγε από το «χώρο»;) δεν τους νοιάζει καθόλου, ούτε καν σκέφτονται, ότι παρανομούν μ΄ ένα τέτοιο μέτρο, αφού το κάθε ταμείο (και το κράτος γι΄ αυτούς που παίρνουν το επίδομα της πρόνοιας) ήδη πληρώνει νοσήλιο, ή ειδικό νοσήλιο, για την παραμονή (νοσηλεία, φιλοξενία κοκ) του όποιου «ωφελούμενου» στο όποιο ίδρυμα. Πρόκειται, δηλαδή, για κανονική κατάσχεση, με το ζόρι, προσωπικού εισοδήματος (που, συνήθως, ανέρχεται γύρω στα 10 ευρώ την ημέρα).

Σύμφωνα με αυτή την διάταξη, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όποιος αρνηθεί, θα κινδυνεύει να εκδιωχθεί…. Η ιδιωτικοποίηση (που φτάνει μέχρι και στον «αέρα που αναπνέουμε») σε όλο της το άθλιο και κτηνώδες «μεγαλείο». Γνωρίζοντας, μάλιστα, τις συνθήκες νοσηλείας στα δημόσια ιδρύματα, ψυχιατρεία και άλλα, το ότι θα φτάναμε στο σημείο να πληρώνει κάποιος από την σύνταξή του για τον κρατούν δεμένο στο κρεβάτι, στον πάγκο ή μέσα σ’ ένα κλουβί, μόνο από ένα «Λοβέρδο» θα μπορούσαμε να το περιμένουμε. Βέβαια, η πρωτοτυπία αφορά μόνο στην εφαρμογή του μέτρου στο Δημόσιο, γιατί οι ιδιωτικές κλινικές πάντα έτσι δούλευαν: εισπράττουν το νοσήλιο και συμφωνούν με τους συγγενείς να τους καταβάλλεται και η σύνταξη (ενίοτε και «κάτι «παραπάνω») για να κρατούν το άτομο εν ζωή στα βάθη της αβύσσου, «εν ζωή» μόνο ως «αντικειμένου» που δικαιολογεί την συνέχιση της καταβολής του νοσήλιου και της σύνταξης.

Εσπευσαν, λοιπόν, στο ΨΝΑ και αλλού, να μοιράσουν «αθώα» ερωτηματολόγια, με υποχρεωτική και ταχεία συμπλήρωση και επιστροφή, που είναι κομμένα και ραμμένα (όπως καθαρά φαίνεται εκ των υστέρων) στη συλλογή στοιχείων με στόχο τις περικοπές, τη μείωση κλινών και δομών, την κατακράτηση συντάξεων ασθενών κοκ. Ποτέ στο παρελθόν η στατιστική καταγραφή δεν ήταν τόσο στενά συνυφασμένη, τόσο συγχρονική, με την πρακτική της κατεδάφισης και της εξόντωσης (παρά μόνο, ίσως, στη ναζιστική εποχή).

Βέβαια, το μέτρο της «κατάσχεσης» των συντάξεων αυτού του τύπου είχε ήδη εισαχθεί, ανεπίσημα, στις στεγαστικές δομές του «Ψυχαργώς», πχ, από κάποιες ΜΚΟ, που δεν δέχονται φιλοξενούμενους οι οποίοι δεν έχουν ένα μίνιμουμ εισόδημα μέσω σύνταξης, ή που τα ταμεία τους δεν έχουν κάνει την προγραμματική συμφωνία με το Υπουργείο Υγείας για την καταβολή του ειδικού νοσηλείου (πχ, δεν δέχονται ασφαλισμένους του δημοσίου, αλλά, ενίοτε και πρόνοιας κοκ). Σε κάποιες ΜΚΟ είχε αποκαλυφθεί πλήρης και απροκάλυπτος σφετερισμός των συντάξεων προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστούν τα όποια προβλήματα λειτουργίας της δομής, ιδιαίτερα όταν καθυστερούσαν ή μειώνονταν οι κρατικές επιχορηγήσεις (οι σχετικές καταγγελίες που έγιναν δημόσια και προς την Δικαιοσύνη φαίνεται να έχουν χαθεί βαθιά στο τούνελ της άνωθεν συγκάλυψης και της ατιμωρησίας). Αλλά και στις δομές του Δημοσίου οι συντάξεις είναι πάντα ένας «πειρασμός» για την αντιμετώπιση της υποχρηματοδότησης των δομών, συνήθως μέσω του «καλέσματος» προς τους ενοίκους να συνεισφέρουν για αντικείμενα και υπηρεσίες που κανονικά θα ήταν υποχρέωση του φορέα να τα παρέχει και να τις καλύπτει.

Για την ΕΕ και το ΔΝΤ, για τον Λοβέρδο, τους επιτελείς και τους ψυχο-συμβουλάτορές του, οι ψυχικά ασθενείς είναι, για μιαν ακόμη φορά στην ιστορία (η προηγούμενη θυμόμαστε όλοι πότε ήταν, πώς ξεκίνησε και πού κατέληξε), «ζωές ανάξιες να ζουν». Χρέος όλων μας είναι να μην αφήσουμε να περάσει αυτή η πολιτική.

Η αντίσταση, με κάθε μέσο, σ΄ αυτή την τροπολογία και το μποϋκοτάρισμα αυτού του μέτρου, με κάθε δυνατό τρόπο, είναι μια ευκαιρία για κοινό αγώνα θεραπευτών (που βλέπουν να καταληστεύονται οι αποδοχές τους και η θέση εργασίας τους να γίνεται επισφαλής) με τους θεραπευόμενους (που στερούνται και τα τελευταία δικαιώματα και απολαβές τους) και μαζί με όλη την κοινωνία που αντιστέκεται σ΄ αυτό το οικονομικό και κοινωνικό ηλεκτροσόκ της τρόικας.

Γ. Δραγασάκης: Η Αργεντινοποίηση είναι παιχνίδι με τη φωτιά

Ο κόσμος που τρομάζει σηκώνει τις καταθέσεις του, διακρατεί τους φόρους και αποφεύγει την κατανάλωση, με αποτέλεσμα την ένταση της ύφεσης. Αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την «αργεντινοποίηση» και τη χρεοκοπία

Να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους όσοι τρομοκρατούν την κοινωνία, τονίζει ο οικονομολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Δραγασάκης, λέγοντας ότι απόψεις όπως «δεν φτάνουν τα λεφτά για συντάξεις και μισθούς» είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Ο κ. Δραγασάκης και σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο να διεξαχθεί δημοψήφισμα -συμμετοχή ή όχι στο ευρώ- λέει ότι δυναμιτίζει την οικονομία, ενώ θεωρεί «ύποπτα και επικίνδυνα παιχνίδια» απόψεις που υποστηρίζουν ως ύστατη λύση την επιστροφή στη δραχμή.

Θεωρείτε ότι η αναδιάρθρωση μπορεί να αποτελέσει διέξοδο στη δημοσιονομική κρίση; Δεν θα προκαλέσει κατάρρευση των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων;

Ο κίνδυνος για τις τράπεζες και τα ταμεία υπάρχει ούτως ή άλλως. Και τροφοδοτείται από την ύφεση, την αύξηση της ανεργίας, τη διαρροή καταθέσεων, τη γενικευμένη αβεβαιότητα. Μια στοχευμένη και καλά προετοιμασμένη αναδιαπραγμάτευση λοιπόν του συσσωρευμένου χρέους, στη βάση μιας δίκαιης και βιώσιμης, κοινής, ει δυνατόν, ευρωπαϊκής λύσης, θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, να περιορίσει έστω τους κινδύνους. Βεβαίως, ακόμη και η πιο γενναιόδωρη αναδιάρθρωση, από μόνη της, δεν θα είναι βιώσιμη λύση αν δεν είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου ανασυγκρότησης της οικονομίας, αναδιανομής του πλούτου, μετασχηματισμού του κράτους και ανατροπής τελικά του συστήματος και της πολιτικής που μας έφεραν έως εδώ.

Κίνδυνος υπάρχει και για τα ασφαλιστικά ταμεία…

Τα κρατικά ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους πρέπει να ανταλλαγούν άμεσα στην ονομαστική τους αξία, είτε με χρήμα είτε με αξιοποιήσιμη περιουσία του Δημοσίου και μετοχές κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, όπως ΟΠΑΠ, ΔΕΗ κ.λπ., έτσι ώστε να μην έχουν πρόβλημα ό,τι κι αν συμβεί.

Εχουμε ωστόσο και τη διαρροή των καταθέσεων. Τι μπορεί να γίνει;

Η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, σε ένα περιβάλλον άνισων ρυθμιστικών και φορολογικών καθεστώτων και συνθηκών αβεβαιότητας, έχει συνέπειες που μπορούν να γίνουν καταστροφικές. Αρα πρέπει να υπάρξουν μηχανισμοί αντιμετώπισης των συνεπειών. Τέτοιοι μηχανισμοί μπορεί να είναι ένα πανευρωπαϊκό σύστημα εγγύησης των καταθέσεων και ανακύκλωσης της ρευστότητας. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει θέσει ήδη το σχετικό αίτημα. Και αν δεν υπάρξει ανταπόκριση, να προχωρήσει σε μέτρα περιορισμού της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων, μέχρι να δημιουργηθούν τέτοιοι μηχανισμοί. Τέτοια μέτρα αναγνωρίζονται πλέον ως αναγκαία ακόμη και από θεσμούς όπως ο ΟΟΣΑ ή το ΔΝΤ.

Το μνημόνιο θεωρείται μονόδρομος για την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας. Υπάρχει άλλη ρεαλιστική πρόταση εκτός μνημονίου;

Το μνημόνιο δεν συνιστά μια ρεαλιστική πολιτική, αλλά μια πολιτική επικίνδυνη και αποτυχημένη που οδηγεί σε στρατιές ανέργων, σε διοικητική παράλυση, παραγωγική αποδιάρθρωση και κοινωνική διάλυση. Οπως έχει αποδειχθεί παλιότερα στη Λατινική Αμερική και αλλού, η αντιμετώπιση της κρίσης με ύφεση και λιτότητα είναι δρόμος προς την καταστροφή. Οι εγχώριοι και ξένοι εμπνευστές αυτής της πολιτικής δεν ενδιαφέρονται για την αντιμετώπιση του χρέους, αλλά, με μοχλό αυτό, θέλουν το ξεπούλημα των πάντων και την επιβολή ενός τριτοκοσμικού θατσερισμού. Επομένως η αποδέσμευση από το μνημόνιο είναι προϋπόθεση για έναν συνολικό επανασχεδιασμό της πολιτικής.

Συμφωνείτε με τη θέση ότι μέχρι τον Ιούλιο φτάνουν τα λεφτά για συντάξεις και μισθούς;

Οι μισθοί και οι συντάξεις δεν πληρώνονται από τα δάνεια της τρόικας αλλά από τα φορολογικά έσοδα και τις ασφαλιστικές εισφορές. Πρόκειται λοιπόν για μια κινδυνολογία που σκοπό έχει να τρομοκρατήσει τον κόσμο για να μη σηκώσει κεφάλι. Ομως αυτά είναι παιχνίδια με τη φωτιά. Διότι ο κόσμος που τρομάζει, σηκώνει τις καταθέσεις του από τις τράπεζες, πράγμα που αν συνεχισθεί θα οδηγήσει σε κατάρρευσή τους. Επίσης διακρατεί τους φόρους, με αποτέλεσμα την υστέρηση των εσόδων. Τέλος, αποφεύγει την κατανάλωση, με αποτέλεσμα την ένταση της ύφεσης. Αυτός ακριβώς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την «αργεντινοποίηση» και τη χρεοκοπία. Οσοι λοιπόν τρομοκρατούν την κοινωνία πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεών τους.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν υπάρχει περιθώριο μείωσης του φορολογικού βάρους. Αντίθετα η ΝΔ προτείνει τη μείωση των φορολογικών συντελεστών…

Η ΝΔ εκτίθεται με αυτές τις προτάσεις της. Πρέπει να απολογηθεί στον ελληνικό λαό για τα αποτελέσματα που είχε η μείωση των φορολογικών συντελεστών από τον κ. Αλογοσκούφη. Πόσα από τα κέρδη, που εξοικονομήθηκαν με τον τρόπο αυτό σε βάρος του κράτους, έγιναν επενδύσεις και πόσα διέφυγαν στην Ελβετία; Η δε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που κι αυτή έχει τεράστιες ευθύνες, πρέπει άμεσα να καταστήσει υποχρεωτική την αναγραφή στη φορολογική δήλωση όλων των περιουσιακών στοιχείων, ακίνητων και κινητών αξιών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης. Και με μια άμεση συμπληρωματική δήλωση των φορολογουμένων να προχωρήσει εντός τακτού χρόνου στην κατάρτιση ενός πλήρους και καθολικού περιουσιολόγιου. Οσοι αποκρύψουν περιουσιακά στοιχεία, θα υποστούν τις συνέπειες. Χωρίς ένα τέτοιο καθολικό περιουσιολόγιο και μια αντίστοιχη φορολογική πολιτική, οι φτωχοί και η οικονομία θα πνιγούν από τους άδικους και ισοπεδωτικούς έμμεσους φόρους και τις έκτακτες εισφορές.

Υπάρχουν απόψεις που θεωρούν ως ύστατη λύση την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή…

Πρόκειται για επικίνδυνα και ύποπτα σενάρια. Προσωπικά ήμουν αντίθετος στην ένταξή μας στο ευρώ με τους όρους και τον τρόπο που έγινε. Ομως, με τα σημερινά δεδομένα, μια έξοδος από το ευρώ θα έχει ως στόχο τον ακόμη μεγαλύτερο σφαγιασμό των μισθών και των συντάξεων και την ευτελιστική υποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων, ώστε αυτά να αρπαχθούν μισοτιμής από εγχώρια και ξένα κερδοσκοπικά γεράκια. Το άλλο παιχνίδι που παίζεται είναι να τεθεί σε δημοψήφισμα όχι η πολιτική του μνημονίου αλλά η συμμετοχή ή όχι στο ευρώ. Πρόκειται για βαθιά αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, που ευτελίζουν τη δημοκρατία και δυναμιτίζουν την οικονομία και την κοινωνία. Διότι η ασάφεια ως προς το νόμισμα, η επί εβδομάδες ή μήνες απροσδιοριστία ως προς τις προοπτικές θα δημιουργούσαν συνθήκες εξαιρετικά επικίνδυνες για την κοινωνία.

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Τσούτσια (ptsoutsias@pegasus.gr) για το Έθνος της 31/5/2011

πηγή

Έθνος – Κερατέα – Αττική οδός, του Μπόμπολα τα κέρδη πληρώνει ο λαός

Οι κάτοικοι της περιοχής του Μετς πέτυχαν την αποχώρηση των μηχανημάτων του υπερ-εργολάβου, ωστόσο παραμένουν επιφυλακτικοί, όπως διαβάζουμε στο blog τους:

Ο Μπόμπολας θα επιδοτηθεί σε περίοδο οικονομικής κρίσης με 1,5 εκατ. ευρώ, 4.000 ευρώ τη θέση δηλαδή το 65% της κατασκευής για ένα έργο που είναι αμφίβολο αν θα τελειώσει ποτέ, θα καταστρέψει το υδροφόρο ορίζοντα, θα κόψει 145 δέντρα, για μία περιοχή που εξυπηρετείτε από πολλές συγκοινωνιακές γραμμές.

Ταυτόχρονα και εδώ είναι ο ρόλος του Δημάρχου Καμίνη και της Δημοτικής αρχής θα παραχωρηθεί δημόσια έκταση που ανήκει στο Δήμο της Αθήνας στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Το έργο αυτό αφορά επιδότηση, παραχώρηση δημόσιας έκτασης και εκμετάλλευση.

Το σύνθημα λοιπόν  Έθνος, Κερατέα, Αττική οδός του Μπόμπολα τα κέρδη πληρώνει ο λαός εφαρμόζεται  και σε αυτή την περίπτωση.

Οι κάτοικοι του Μετς διώχνουν τα φορτηγά του Μπόμπολα από το πρώτο νεκροταφείο!

Κάτοικοι vs Μπόμπολας 1-0

Σύμφωνα με την ενημέρωση του Red Notebook από το πρώτο νεκροταφείο, όπως και στην περίπτωση του πάρκου Κύπρου και Πατησίων, για ακόμη μια φορά οι κάτοικοι, κατάφεραν να διασώσουν τον δημόσιο κοινόχρηστο χώρο πρασίνου.

Σήμερα το πρωί τα συνεργεία του Μπόμπολα άνοιξαν νέο μέτωπο με τους κατοίκους της Αττικής: αυτή τη φορά στον Δήμο Αθηναίων και συγκεκριμένα στο 1ο νεκροταφείο. Ο ανάδοχος του έργου θα κατασκεύαζε πάρκινγκ στον κοινόχρηστο χώρο μπροστά από τον υπαίθριο χώρο της εισόδου κόβοντας 130 δέντρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες από χθεσινό σχετικό σχόλιο της Ελευθεροτυπίας, το πρώην υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ (νυν Υποδομών) προσπαθεί εδώ και 9 χρόνια να αναθέσει στην εταιρεία του ομίλου Μπόμπολα την παραχώρηση και κατασκευή με εκμετάλλευση, υπόγειου χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων. Για να είναι σίγουρο μάλιστα ότι το έργο θα δοθεί στον Μπόμπολα εντάχθηκε μέχρι και στα ολυμπιακά έργα! Ο εργολάβος είχε εγκατασταθεί και επρόκειτο να επιδοτηθεί μάλιστα με περίπου 1,5 εκατ. ευρώ για την κατασκευή του έργου.

Ύστερα από κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής και της Ανοιχτής Πόλης, τα συνεργεία και τα φορτηγά του Μπόμπολα αποχώρησαν πριν από λίγο.

Η δημοτική Αρχή, ενώ δεν είχε αποφασίσει μέχρι σήμερα για το ποιά στάση θα κρατήσει, τελικά πιέστηκε και ανακοίνωσε στο υπουργείο την αντίθεσή της στην δημιουργία του έργου. Την ίδια στιγμή εκκρεμεί προσφυγή κατοίκων και δημοτικών συμβούλων (Πορτάλιου, Βαλάση κ.ά.) που εκδικάζεται το Μάιο.

Αναδημοσιεύουμε Ανακοίνωση-Κάλεσμα Κατοίκων Περιοχής Μετς

Ο κος Δ. Ρέππας, Υπουργός Μεταφορών, σε αγαστή συνεργασία με τον Δήμο  Αθηναίων και τον μεγαλοεργολάβο Μπόμπολα ξαναχτυπά και πιέζει για την  κατασκευή του περιβόητου υπόγειου  γκαράζ στην πλατεία του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών, ενώ εκκρεμεί τον Μάιο ακρόαση στο ΣτΕ όπου έχουν προσφύγει πολλοί κάτοικοι της περιοχής Μετς και όχι μόνον.

Τα επιχειρήματα κατά της κατασκευής του γκαράζ είναι γνωστά:

  • Θα προσελκύσει, αντί να διώξει την αυτοκίνηση στο κέντρο της πόλης, αντίθετα με ό,τι γίνεται στις  ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπου τα αυτοκίνητα οδηγούνται έξω από την περίμετρο της πόλης.
  • Θα επιβαρύνει με κυκλοφοριακή συμφόρηση, ρύπανση και θόρυβο μια παραδοσιακή  γειτονιά αποκλειστικής κατοικίας.
  • Θα αποκλείσει το Α’ Νεκροταφείο από την Ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων  της Αθήνας, όπως προβλέπεται από τις σχετικές μελέτες, εφόσον στα πέριξ της  πλατείας υπάρχουν σημαντικά  αρχαιολογικά ευρήματα.
  • Ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας,  ο οποίος συλλέγει τα νερά και τροφοδοτεί  τον Ιλισσό, θα διακοπεί με βάναυσο τρόπο.
  • Θα κοπούν πάνω από 80 αιωνόβια δέντρα και θα αντικατασταθούν σύμφωνα με την  πάγια τακτική με γκαζόν.

Ο μόνος που θα ωφεληθεί είναι ο κος Μπόμπολας. Έχει τον τρόπο να «πείθει»  κυβέρνηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θα χτίσει πάνω σε δημόσια δωρεάν    επιφάνεια, και εκτός από την κατασκευή θα επιδοτηθεί με 4000 ευρώ ανά θέση παρκαρίσματος, δηλαδή 1.200.000 ευρώ, δώρο από τα ευρωπαϊκά ταμεία.

Οι κάτοικοι του Μετς θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους !
Από Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011, στις 5:00 το πρωί, όλοι μπροστά στην πύλη του Α’ Νεκροταφείου,  να είμαστε σε επιφυλακή και επαγρύπνηση για να σταματήσουμε τις μπουλντόζες του Μπόμπολα.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΜΕΤΣ

http://athensmets.blogspot.com