Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για την υγειονομική κρίση στην Ελλάδα

Η «Εφημερίδα των Συντακτών» από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας της προσπαθεί να αναδείξει τις καταστροφικές επιπτώσεις της πολιτικής που εφαρμόζεται τα τρία τελευταία χρόνια στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων πολιτών, και ιδιαίτερα στα ζητήματα υγείας.

Ταυτόχρονα θεωρεί βασική προϋπόθεση για το ξεπέρασμα των συνεπειών της κρίσης, πέρα από τη συνειδητοποίηση των πολιτών και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις τους στην Ελλάδα, την έκφραση αλληλεγγύης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

 Γι’ αυτούς τους λόγους ένα ψήφισμα που μόλις έφτασε στην εφημερίδα μας από το Παρίσι, μας προκάλεσε όχι μόνο χαρά και συγκίνηση, αλλά και αισιοδοξία γιατί η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας εξακολουθεί να προκαλεί ενδιαφέρον και να εμπνέει Ευρωπαίους πολίτες -σε αυτή την περίπτωση Γάλλους γιατρούς- που σπεύδουν να εκφράσουν την ουσιαστική αλληλεγγύη τους.

Πρόκειται για το σύνολο των γιατρών του Νοσοκομείου της Βιλ Εβράρ, ενός ψυχιατρικού ιδρύματος που βρίσκεται στο Νεϊγί σιρ Μαρν και εξυπηρετεί σήμερα 33 κοινότητες της Νομαρχίας Σεν -Σεν-Ντενί με συνολικό πληθυσμό 1,2 εκατ. κατοίκους. Το ψήφισμα αυτό αξίζει να πάρει σήμερα τη θέση του κυρίου άρθρου.

20-1--3-thumb-large

«Ψήφισμα για την υγειονομική κρίση στην Ελλάδα

VILLE ÉVRARD

Δημόσιο Ιδρυμα Υγείας

Γραμματεία του Επιστημονικού Συμβουλίου (CME)

n.guenineche@epsve.fr

Δημόσιο Ιδρυμα Υγείας (EPS) VILLE EVRARD

202, avenue Jean Jaurès

93332 NEUILLY SUR MARNE CEDEX

Το συλλογικό σώμα των γιατρών του Δημόσιου Ιδρύματος Υγείας (EPS) VILLE EVRARD εκφράζει την ανησυχία του σχετικά με το ζήτημα των υγειονομικών συνεπειών, ειδικότερα στο επίπεδο της ψυχικής υγείας, που επιφέρουν οι εφαρμοζόμενες πολιτικές στην Ελλάδα σήμερα.

Αυτές οι συνέπειες, των οποίων πιο φανερή εκδήλωση είναι ο πολλαπλασιασμός του ποσοστού των αυτοκτονιών, θα έπρεπε να μας κάνουν όλους να αναρωτηθούμε σχετικά με την πραγματική επίπτωση των μέτρων εκείνων που λαμβάνονται με μόνο το δημοσιονομικό κριτήριο και σχετικά με τους κινδύνους που επιφέρει μια ενδεχόμενη διάδοση παρόμοιων μέτρων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Είμαστε επίσης βαθιά συγκλονισμένοι από την εμφάνιση στη χώρα αυτή μιας πολιτικής που αρνείται στους πολίτες την πρόσβαση στην (ιατρική) φροντίδα, είτε μέσα από την άρνηση του δικαιώματος στην ασφάλιση είτε σε συνάρτηση με την εθνοτική ή θρησκευτική τους ένταξη.

Ζητάμε η νεοναζιστική ιδεολογία να μη χαίρει καμιάς νομιμοποίησης στην Ευρώπη.

Διακηρύττουμε τος εαυτούς μας αλληλέγυους προς τους Ελληνες γιατρούς και είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε την υποστήριξή μας σε κάθε πρωτοβουλία τους με σκοπό την ανακούφιση των βασάνων των ασθενών τους, ειδικότερα εκείνων που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και εκείνων σε κατάσταση κοινωνικής επισφάλειας.

Το συλλογικό σώμα των γιατρών του VILLE EVRARD».

(Mετάφραση στα ελληνικά: Νίκος Γραικός, καθηγητής ελληνικής γλώσσας, Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 2012)

07/01/2013

Έξι στους δέκα Έλληνες δεν έχουν πρόσβαση στην πρωτοβάθμια περίθαλψη

από το PressProject

Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες αδυνατούν, λόγω οικονομικών δυσχερειών, να επισκεφθούν οδοντίατρο και να υποβληθούν σε σημαντικές προληπτικές εξετάσεις

Με άλλα λόγια, δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Οι περισσότεροι εξ αυτών, απευθύνονται στα εξωτερικά ιατρεία των Δημοσίων Νοσοκομείων, όπου τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί δραματικά η κίνηση.
Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο καθηγητής Οικονομικών της Υγείας της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, Γιάννης Κυριόπουλος, και επικαλείται Το Βήμα, οι έξι στους δέκα Έλληνες δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες πρωτοβάθμιας Περίθαλψης.
Οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας (ιδιωτικές πληρωμές και παραπληρωμές), έχουν περιοριστεί την τελευταία τριετία, κατά 50%. Το 2012 αυξήθηκε κατά 12%, σε σχέση με το 2006, το ποσοστό των Ελλήνων που θεωρεί ότι δεν έχει καλή υγεία.
Όπως ανέφερε ο κ. Κυριόπουλος, η κρίση πλήττει κατά σειρά προτεραιότητας αυτούς που έχουν δάνεια-χρέη, τους άνεργους και όσους έχει μειωθεί σημαντικά το εισόδημά τους. Επίσης, πλήττονται οι χρονίως πάσχοντες, οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι.

Όταν κάποια παιδιά είναι αόρατα στη ζωή μας

αναδημοσίευση από την Αρσαίων Κοινότητα

Η είδηση του τραγικού θανάτου της δεν ήταν παρά ένα μονόστηλο, λίγες λέξεις για ένα συμβάν που έκοψε το νήμα της ζωής ενός 11χρονου παιδιού. Η σκληρή, όμως, πραγματικότητα βρίσκεται πίσω από τις λέξεις, εκεί όπου η εικόνα της παιδικής εκμετάλλευσης τείνει να γίνει καθημερινότητα και αποδεκτή ως ένα …συνηθισμένο γεγονός. Πάνω στο παιχνίδι χάθηκε η Στέφκα, με το παλιό ποδήλατο που είχε βρει στα σκουπίδια και το μοιραζόταν με άλλα παιδιά όπως αυτή, για να «μαζέψουν» κι αυτά λίγη χαρά, εκτός από τα κέρματα των οδηγών.
img695«Παιδί που εργαζόταν δέκα με δώδεκα ώρες στο δρόμο» ήταν η 11χρονη που βρέθηκε, χθες, κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου, μαζί με το σαραβαλιασμένο ποδήλατό της. Ο οδηγός του λεωφορείου που μετέφερε μαθητές δεν την είδε την ώρα που διερχόταν αμέριμνη την οδό Λαγκαδά και τη χτύπησε. Αιμόφυρτο το κοριτσάκι, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», όπου και κατέληξε λόγω των πολλαπλών κακώσεων.
«Την είχα δει τελευταία φορά την περασμένη Κυριακή, στα φανάρια της οδού Λαγκαδά, στο ύψος της Νεάπολης. Τη θυμάμαι ταλαιπωρημένη, να τραβάει με κούραση το πανί της πάνω στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων που σκούπιζε» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βαλμπόνα Χιστούνα από την κοινωνική οργάνωση υποστήριξης νέων «Άρσις» που εκπονεί πρόγραμμα για τα «παραμελημένα και θύματα εκμετάλλευσης παιδιά». Συνέχεια

«ΠΑΚΟ» – Το ναρκωτικό που γέννησε η κρίση

Μέσα στο οικονομικό και κοινωνικό χάος που προκάλεσε η χρεοκοπία της Αργεντινής, ένα νέο ναρκωτικό εμφανίστηκε στη χώρα: «Το Πάκο» ή αλλιώς «ο κλέφτης του μυαλού», «ο εξολοθρευτής των φτωχών». Η εξάπλωσή του υπήρξε αστραπιαία.

«Το 2001, στο απόγειο της κρίσης. Όταν υπήρχε μεγάλη αβεβαιότητα στη χώρα. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν εργασία και αλλάξαμε 5 Προέδρους. Ήταν ένα πραγματικό χάος εκείνη την περίοδο. Τα άτομα που πουλούσαν ναρκωτικά μέσα στις γειτονιές επέλεξαν τότε να πουλήσουν το Πάκο, γιατί ήταν ένα ναρκωτικό φθηνότερο. Οι νέοι, ακόμα και παιδιά, άρχισαν να καταναλώνουν το πάκο», θυμάται η Βίλμα, που ζει σε μια από τις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες. Τα παιδιά της είναι και αυτά χρήστες του νεόφερτου ναρκωτικού.

Η Αργεντινή, χώρα εισαγωγής κοκαΐνης μέχρι το 2001, ξαφνικά μετατράπηκε σε χώρα παραγωγός. Πολλά παράνομα εργαστήρια άρχισαν να παράγουν υδροχλωρική, δηλαδή την κρυσταλλική κοκαΐνη, και από τα υπολείμματα  της κατεργασίας της έφτιαξαν το πάκο. Η τιμή του είναι πολύ χαμηλή, 50 λεπτά του δολαρίου το 1 γραμμάριο, και επομένως είναι προσιτό στους φτωχούς νέους, που εξαθλιώθηκαν ακόμη περισσότερο μετά την κρίση.

«Υπήρξε μια στρατηγική για να γίνει δημοφιλές το 2001 και κυρίως το 2002, όπου επίτηδες αποσύρανε από την αγορά τα δύο ναρκωτικά που στην Αργεντινή ακόμα είναι παράνομα και μεγάλης χρήσης, τη μαριχουάνα και την κοκαΐνη -και γεμίσανε οι δρόμοι με πάκο», εξηγεί ο Βάλδο Φερράρι, Διευθυντής λειτουργίας της Κοινωνικής Βοήθειας κατά των εθισμών του δήμου του Μπουένος Άιρες. «Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι έπρεπε να εξολοθρευτεί  μια ολόκληρη γενιά. Έπρεπε να εξολοθρευτεί μια γενιά εφήβων και νέων που δεν θα είχε δουλειά , δεν θα είχε θέση στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, δεν θα είχε δυνατότητες να ενταχθεί με κανέναν τρόπο με τον οποίο οι γενιές καταλαμβάνουν τον χώρο τους στη κοινωνία. Και επιπλέον, δεν έπρεπε να είναι παρούσες για να αντιμετωπίσουν και να αγωνιστούν για τα δικαιώματα τους, απέναντι σ’ αυτές τις πολιτικές εξουσίες».

Το Πάκο είναι πολύ εύκολο να βρεθεί», μας λέει ο Πάμπλο, χρήστης ο ίδιος. «Έρχεται μόνο του σε σένα. Μερικές φορές κάποιος το ψάχνει κι άλλες έρχεται από μόνο του. Μερικές φορές είναι κάποιος όρθιος ή καθιστός όπως τώρα, κι έρχεται μόνο του». Οι χρήστες φτιάχνουν αυτοσχέδια πιπάκια από κεραίες αυτοκινήτων ή ραδιοφώνων, τοποθετούν μέσα το πάκο μαζί με σύρμα για το πλύσιμο των πιάτων, το καίνε με αναπτήρες που βγάζουν μεγάλη φλόγα και εισπνέουν τις αναθυμιάσεις που παράγονται. Πολλοί χρήστες παθαίνουν εγκαύματα στα δάχτυλα ή στην στοματική κοιλότητα, με αποτέλεσμα πολλοί να χάνουν τα δάκτυλά τους από προχωρημένα εγκαύματα. «Με τη χρήση του εθίζεσαι να ακυρώνεις τα πάντα. Γίνεσαι απαθής και δε νοιώθεις τίποτα, ούτε καλό ούτε κακό, δε νοιώθεις εντελώς τίποτα. Νοιώθεις «σβησμένος» χωρίς καμιά ανησυχία και χωρίς ενδιαφέρον για οτιδήποτε. Εγώ δεν ξέρω πώς είναι να ζεις εδώ, σ’ αυτή τη γειτονιά. Εγώ ξέρω πώς είναι να πεθαίνεις εδώ. Αυτό το γνωρίζουμε καλά εμείς οι χρήστες του πάκο. Πεθαίνουμε κάθε μέρα, δε ζούμε κάθε μέρα», μας εξομολογείται ο Pablo.

Η επίδραση του πάκο είναι άμεση. Προκαλεί ευφορία, αλλά κυρίως απάθεια και ο χρήστης δεν πεινά, αλλά ούτε μπορεί να κοιμηθεί για πολλές ώρες. Το πάκο επιδρά στους νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου και ο χρήστης χάνει την επικοινωνία του με το εξωτερικό περιβάλλον. Επίσης προκαλεί μεγάλες βλάβες στους πνεύμονες και στην καρδιά. Μέσα σε 6 μήνες μπορεί να προκαλέσει τη νέκρωση του εγκεφάλου.


«Το πάκο κάνει το νευρώνα να εξαντλείται γρήγορα, λόγω υπερβολικής του λειτουργίας και του προκαλεί πρόωρη γήρανση, ενώ παράλληλα προκαλεί το θάνατο των εγκεφαλικών κυττάρων. Αυτό δημιουργεί λόγω του συνεχόμενου τρόπου χρήσης του μια νευρολογική φθορά στη νόηση, που εμείς πολύ απλά την αποκαλούμε «αποβλάκωση» του παιδιού. Το παιδί μένει χωρίς νευρικό σύστημα που να το καθιστά ικανό. Και πάνω απ’ όλα, το μέρος που φθείρεται περισσότερο είναι το εμπρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου, στο οποίο βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος των διανοητικών λειτουργιών και της νευροεπικοινωνίας», μας εξηγεί ο γιατρός Carlos Damin, τοξικολόγος.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, το Πάκο προκαλεί ισχυρό εθισμό, με αποτέλεσμα οι χρήστες να ζουν πραγματικά μόνο για το πάκο και να προβαίνουν σε κλοπές, ληστείες και δολοφονίες για να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Δεδομένου ότι η επίδρασή του διαρκεί μόνο 15 λεπτά περίπου, οι χρήστες κάνουν επαναλαμβανόμενες χρήσεις για να ικανοποιήσουν τα στερητικά τους σύνδρομα, που είναι πραγματικά βασανιστικά. «Όταν τελείωνε το ναρκωτικό ήταν η χειρότερη στιγμή! Γιατί έπρεπε πάλι να σκεφτώ από πού θα έβρισκα τα λεφτά για να ξανακάνω χρήση. Πολλές φορές κάνεις πράγματα που ίσως να μη θέλεις να τα κάνεις. Για παράδειγμα, το να κλέψεις από τη μάνα σου», μας λέει για το καθημερινό του μαρτύριο ο Alciel, χρήστης πάκο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στην Αργεντινή καταναλώνονται καθημερινά 500.000 δόσεις, ενώ η χρήση του την τελευταία δεκαετία αυξήθηκε κατά 200%.

Είναι πολύ δύσκολο να καταπολεμήσεις τη διάδοση του πάκο γιατί τα «κιόσκια», όπως λέγονται, τα έχουν φτωχοί που πουλούν σε φτωχά παιδιά. Η αστυνομία μοιάζει ανίκανη να αντιμετωπίσει το φαινόμενο και κατηγορείται από πολλούς κατοίκους ότι είναι διεφθαρμένη και ότι συμμετέχει και η ίδια στο θανατηφόρο αυτό εμπόριο. Έτσι οι ίδιες οι μάνες των παιδιών που αφανίζονται από το πάκο αναγκάστηκαν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Δημιούργησαν οργανώσεις πολιτών, «Madres contra el paco» (Μητέρες ενάντια στο πάκο), για να καταπολεμήσουν τη μάστιγα στις φτωχογειτονιές τους. Περιπολούν τα βράδια για να αποτρέψουν το εμπόριο του πάκο, με κίνδυνο της ζωής τους από τους ναρκοεμπόρους, μαζεύουν τους χρήστες, τους περιποιούνται και τους προωθούν στα λιγοστά κέντρα αποτοξίνωσης που υπάρχουν. «Μαχόμαστε πολύ δυνατά κατά της χρήσης του πάκο, γιατί ξέρουμε ότι είναι θανατηφόρο! Καταλάβαμε ότι αυτό είναι ένα άλλο είδος ναρκωτικού, που εξαθλιώνει τα παιδιά μας. Γι’ αυτό και αρχίσαμε να κάνουμε επιθέσεις σ’ αυτούς που το πουλούσαν. Συγκεντρωθήκαμε με τους γείτονες και τις μάνες, μέχρι και με τα ίδια τα παιδιά, ενωθήκαμε κι άρχισε ο κόσμος να τους καταγγέλλει», μας λέει η Βίλμα. Η Ciudad Oculta, η Μυστική Πόλη, όπου κατοικεί, είναι μια από τις πιο επικίνδυνες φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες. Κυριαρχεί ο σκοτεινός κόσμο του πάκο, αφανίζοντας καθημερινά χιλιάδες νέους και μικρά παιδιά και οδηγώντας τα ακόμη περισσότερο στο κοινωνικό περιθώριο και την καταστροφή.

«Ακόμα δεν μπορέσαμε να μετρήσουμε τις πραγματικές παραμέτρους του 2001, 2002», τονίζει εμφατικά ο  Βάλδο Φερράρι, Διευθυντής της Κοινωνικής Βοήθειας κατά των εθισμών.«Ο αποκλεισμός μεγάλων κομματιών του πληθυσμού, που δεν έχουν θέση στην εργασιακή αγορά και στη διανομή του πλούτου, είναι αναγκαίο στοιχείο για τη νεοφιλελεύθερη διανομή του πλούτου. Άρα το πάκο είναι αναγκαίο για να εδραιώσει τον αποκλεισμό και να εξασφαλίσει ότι δε θα υπάρξουν χιλιάδες και εκατομμύρια υγιείς και σκεπτόμενοι νέοι που θα θέσουν μια διαφορετική κοινωνία. Το ίδιο το κράτος είναι που  εγγυάται  ένα πολιτικό – οικονομικό φαινόμενο συσσώρευσης πλούτου και κοινωνικού αποκλεισμού και μετά πρέπει να βγει για να δει πώς μπορεί να μειώσει τον πόνο, που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε».

ΠΗΓΗ: Εξάντας

Γυναίκες – σκλάβες στο δουλοπάζαρο της γονιμότητας

Μια μεγάλη βιομηχανία αναπτύσσεται ραγδαία στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, στο πλάι του δουλεμπορίου γυναικών. Η βιομηχανία ωαρίων. Μια αράχνη που στον ιστό της καταφέρνουν να συνυπάρχουν και σιτίζονται αστραφτερές ιδιωτικές κλινικές γονιμότητας, επιστήμονες γιατροί, με ταπετσαρίες πτυχίων πίσω από τα γραφεία τους, κυκλώματα που φέρνουν κι εμπορεύονται γυναίκες, κυρίες που μεσολαβούν, κρυφοί οίκοι ανοχής, νταβατζήδες όλων των φυλών, βασανιστήρια που δεν βάζει ο νους. Η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο εξελίσσονται σε κέντρα εμπορίου ωαρίων, τόσο για αγοραστές από βορειοευρωπαϊκές χώρες όσο και από χώρες της Σαουδικής Αραβίας.

«Είναι μια τεράστια πλευρά του οργανωμένου εγκλήματος που, όπως και πολλές άλλες, δυστυχώς προστατεύονται από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα», θα πει ένας δικηγόρος, που έχει αναλάβει υποθέσεις με νεαρές γυναίκες – θύματα trafficking. «Οι υποθέσεις είναι πάμπολλες, αλλά είναι τόσο μπλεγμένο το σύστημα που δεν μπορεί κανείς να βρει άκρη. Σε ολόκληρη την Ελλάδα υπάρχουν περισσότερα από πενήντα κέντρα εξωσωματικής γονιμοποίησης. Τα περισσότερα από αυτά λειτουργούν χωρίς άδεια. Μόλις το 2005 φτιάχτηκε ο νόμος 3305, που ορίζει -με όση σαφήνεια μπορεί- την «Εφαρμογή της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής». Ο νόμος ορίζει ότι απαγορεύεται το οποιοδήποτε αντάλλαγμα προς τον δότη και ότι αυτός πρέπει να είναι συγγενής του λήπτη. Το μοναδικό αντάλλαγμα που δικαιολογείται είναι τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής του δότη. Ποιος το ελέγχει αυτό; Ο νόμος λέει ότι απαγορεύεται η λήψη περισσότερων από δύο ωαρίων. Ακούγεται σαν αστείο μπροστά στην πραγματικότητα. Και πάρα πολλά άλλα, όπως οι ιατρικές προϋποθέσεις για τη λήψη ωαρίων, που σε πολλές περιπτώσεις δεν τηρούνται και αυτό είναι επικίνδυνο, όχι μόνο για τις δότριες, αλλά και για τις λήπτριες.

«Γιατροί, δικηγόροι, μεσολαβητές, μαστροποί, μεταφορείς γυναικών, γραφεία δήθεν ευρέσεως εργασίας, ακόμα και μέσα ενημέρωσης σε χώρες αναχώρησης γυναικών για το εξωτερικό, που συντηρούνται από διαφημίσεις τέτοιων γραφείων, συνιστούν ένα τρομερό κομμάτι του οργανωμένου εγκλήματος», θα πει ένα στέλεχος των ελληνικών αρχών.

Ρωσία, Μολδαβία, Ουκρανία, Βουλγαρία, Αλβανία, Ρουμανία είναι οι βασικές χώρες απ’ όπου τα κυκλώματα των σωματεμπόρων τροφοδοτούν την ελληνική αγορά. Οι δομές αυτών των κυκλωμάτων απαιτούν σχεδόν πάντα την ηγετική παρουσία Ελλήνων. Αυτό που λειτουργεί χαοτικά είναι το πλέγμα των σχέσεων που αναπτύσσουν οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών κλινικών, όπως έχει παρατηρηθεί.

«Ξέπλυμα» ωαρίων

Η αλυσίδα ξεκινά από πολύ μακριά, από τα κυκλώματα που συγκεντρώνουν κοπέλες από τις χώρες τους, με υποσχέσεις για καλά αμειβόμενες δουλειές στην Ευρώπη. Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στην αναγκαστική πορνεία. «Η λογική των κυκλωμάτων αυτών είναι να πουλήσουν ό,τι γίνεται να πουληθεί από ένα γυναικείο σώμα, και το πιο ακριβό είναι τα ωάρια. Οι ίδιες οι κοπέλες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση μόνες τους να έρθουν σ’ επαφή με τις κλινικές. Αυτή είναι δουλειά που την αναλαμβάνουν οι προστάτες με άλλες γυναίκες, που μεσολαβούν σε κλινικές, εμφανιζόμενες σαν συγγενείς, μητέρες, θείες κ.λπ. Πριν ξεκινήσει το οτιδήποτε οι υπεύθυνοι των κλινικών χρειάζονται υπογεγραμμένο από τις κοπέλες το ειδικό έντυπο, που προϋποθέτει μια ανεξάρτητη Αρχή ελέγχου, η οποία, όμως, δεν λειτουργεί. Οι κοπέλες υπογράφουν το έντυπο στην ελληνική γλώσσα και φυσικά καμιά τους δεν καταλαβαίνει τι γράφει, με αυτό τον τρόπο γίνεται το «ξέπλυμα»», θα μας πουν.

Από την υπογραφή και έπειτα γίνεται μια τυπική ιατρική εξέταση. Και αμέσως μετά, αν η εξέταση δεν εντοπίσει κάτι κραυγαλέο, δίνεται στη γυναίκα που συνοδεύει την υποψήφια δότρια μια ενέσιμη σειρά από ορμονοθεραπείες, συνήθως περισσότερες από την κανονική δόση. Και εδώ οι ιστορίες που περιγράφουν στην «Ε» γυναίκες που έχουν ζήσει αυτήν την εμπειρία είναι ενδεικτικές του τι συμβαίνει, τόσο οργανικά όσο και ψυχικά. Ενέσεις στα πόδια, στην κοιλιά. Κατά τη διαδικασία αυτή η δότρια πρέπει να πηγαίνει για έλεγχο στην κλινική, ώστε να υπολογιστεί με ακρίβεια η ωορρηξία. Και η λήψη των ωαρίων γίνεται με ολική νάρκωση. «Αν φανταστεί κανείς ότι στην Ελλάδα κάθε χρόνο γίνονται από 13.000 – 15.000 εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, φανταστείτε τι γίνεται με αυτά τα κυκλώματα», λένε.

Του Κώστα Κυριακόπουλου, Ελευθεροτυπία

Η φτώχεια φέρνει κακοποίηση

Της ΝΑΝΤΙΑΣ ΓΙΑΝΝΙΡΗ, Ελευθεροτυπία

Ενα δραματικό παρεπόμενο της οικονομικής κρίσης, η οποία ολοένα βαθαίνει τη φτώχεια, είναι η αύξηση της κακοποίησης παιδιών, της ενδοοικογενειακής αλλά και ενδοσχολικής βίας που φανερώνεται και από τις ολοένα διογκούμενες υποθέσεις στην Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών.

Πολλαπλασιάζονται οι υποθέσεις στην Εισαγγελία Ανηλίκων. Λιγοστές και ανεπαρκείς οι υπηρεσίες προστασίας παιδιών 

Πολλαπλασιάζονται οι υποθέσεις στην Εισαγγελία Ανηλίκων. Λιγοστές και ανεπαρκείς οι υπηρεσίες προστασίας παιδιών Παράλληλα οι λιγοστές, υποστελεχωμένες και χωρίς δικτύωση μεταξύ τους υπηρεσίες προστασίας του παιδιού στην Ελλάδα βρίσκονται παγίως αντιμέτωπες με χρονοβόρες και ανεπαρκείς θεσμικές διαδικασίες.

Η γενική ένδεια στους μηχανισμούς προστασίας του παιδιού οδηγεί σε μεγάλες καθυστερήσεις στην παρέμβαση όποιου τύπου καθώς αφού δεν υπάρχει πίστη στην ύπαρξη υποστηρικτικού πλαισίου, επικρατεί σιωπή αντί της έγκαιρης προσφυγής σε υπηρεσίες. Σε εγκατάλειψη βρίσκεται ο θεσμός της αναδοχής που θα μπορούσε να δώσει λύσεις ενώ από τις 600-700 υιοθεσίες που γίνονται ετησίως στην Ελλάδα μόνο το 10% είναι δημόσιες, γεγονός που έκανε ειδικούς επιστήμονες να μιλούν «για εμπόριο παιδιών».

Ο Συνήγορος του Παιδιού

«Αν τώρα δεν φροντίσουμε για αυτά τα παιδιά, θα έχουμε μια γενιά από επιθετικούς νέους. Παρά την κρίση δεν θα σηκώσουμε τα χέρια ψηλά. Πρέπει να δουλέψουμε με μετακύλιση κονδυλίων προς την προστασία του παιδιού και με δικτύωση των υπαρχόντων υπηρεσιών. Εχουμε υποχρέωση προς τα παιδιά», επισήμανε ο Συνήγορος του Παιδιού Γ. Μόσχος σε χθεσινή ημερίδα για την παιδική κακοποίηση που διοργάνωσαν τα Παιδικά Χωριά SOS σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών.

Σύμφωνα με έρευνα του ΕΚΚΕ, το 2009 ο κίνδυνος φτώχειας, η οποία συνδέεται ανέκαθεν με την παιδική κακοποίηση, στην Ελλάδα ήταν στο 23,4% έναντι του μέσου όρου 19,6% στην Ευρώπη των «27». Η χώρα βρίσκεται στην 7η θέση σχετικά με τον κίνδυνο του πληθυσμού για φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό και στην 8η θέση αναφορικά με τον κίνδυνο παιδικής φτώχειας.

Για την «κρατική» κακοποίηση παιδιών μίλησε ο εισαγγελέας Ανηλίκων Αθηνών Ηλίας Ζαγοραίος «η οποία είναι πρόδηλη από τη μεταχείριση των ανήλικων παραβατών και τις συνθήκες διαβίωσής τους, ενώ επί της ουσίας δεν έχει γίνει τίποτε στην προσπάθεια επανένταξης». Ο ίδιος αναφέρθηκε στο μεγάλο ποσοστό σωματικής κακοποίησης, στις τρομακτικές διαστάσεις που έχει λάβει η σεξουαλική κακοποίηση λόγω και του Διαδικτύου, ενώ είπε ότι βάσει ερευνών η πιθανότητα των κακοποιημένων παιδιών να κακοποιήσουν στο μέλλον τα ίδια στις οικογένειές τους είναι τουλάχιστον 30%. Υποστήριξε ότι η απομάκρυνση από την οικογένεια αποτελεί το ύστατο μέσον καθώς είναι πιο βλαβερή από τη σωματική κακοποίηση καθώς συνήθως τα παιδιά πάνε σε Ιδρύματα όπου υπάρχουν αδιαφορία, ακατάλληλες τιμωρίες ή και αποπλάνηση.

Χωρίς πρόληψη

Ανάμεσα στους προβληματισμούς που εξέφρασαν εκπρόσωποι των ξενώνων που υπάγονται στα χωριά SOS ήταν το γεγονός ότι: Ολα τα παιδιά έχουν φτάσει στους ξενώνες όταν έχει εκδηλωθεί η κρίση και όχι όταν ήταν εφικτή η προληπτική παρέμβαση στο οικογενειακό περιβάλλον. Παρατηρείται, είπαν, μεγάλη καθυστέρηση στο να έρθουν αλλά και να φύγουν ώστε να αποφευχθεί η ιδρυματοποίηση, παρά το γεγονός ότι το θεραπευτικό πλάνο ολοκληρώνεται σε 6 μήνες.