Ρατσιστική επίθεση κατά μεταναστών στην Λάρισα

από το tvxs

Νέα ρατσιστική επίθεση σημειώθηκε το βράδυ της Πέμπτης, αυτή τη φορά σε στέκι μεταναστών στην Λάρισα. Οι δράστες, κρατώντας ρόπαλα και φωνάζοντας ρατσιστικά συνθήματα, επιτέθηκαν κατά παρέας Πακιστανών που βρίσκονταν σε μίνι μάρκετ, το οποίο αποτελεί στέκι τους.

117824-115956-19_05012013_12.

Ακολούθησε συμπλοκή, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ένας από τους αλλοδαπούς, ο οποίος και διεκομίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας.

Στον τόπο της συμπλοκής έσπευσαν αστυνομικοί της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρισας, που συνέλαβαν συνολικά 11 άτομα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, μεταξύ των δραστών υπάρχουν και μαθητές.

Εντός της ημέρας αναμένονται επίσημες ανακοινώσεις από την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας.

«Μου φόρτωσαν τσάντα με μολότοφ»

Ελεύθερος αφέθηκε ο 21χρονος Φώτης Δήμου έπειτα από συνολικά 52 μέρες κράτησης στη ΓΑΔΑ και τον Κορυδαλλό. Είναι ένας από τους χιλιάδες διαδηλωτές που συμμετείχαν στη διαδήλωση της 11ης Μαΐου.

«Στη φυλακή μ' έπνιξε το άδικο. Φώναζα ότι δεν έκανα τίποτα δίχως να με ακούει κανείς. Τρεις Ελληνες ποινικοί με στήριξαν»

Περιμένοντας να δικαστεί, υποστηρίζει ότι τα ΜΑΤ τού φόρτωσαν μια τσάντα με μολότοφ. Μιλάει για κατασκευασμένες κατηγορίες, που τον κάνουν να νιώθει οργισμένος και αγανακτισμένος.

«Στη φυλακή μ’ έπνιξε το άδικο. Ενιωθα ένα βάρος στο στήθος. Φώναζα με όλη μου τη δύναμη ότι δεν έκανα τίποτα. Δίχως να μ’ ακούει κανείς. Οι κρατούμενοι μου φέρθηκαν καλά. Ακόμα και οι ποινικοί: «Μην τους φοβάσαι» μου έλεγαν. «Δες το σαν εμπειρία και κράτα τα θετικά. Θα τελειώσει» έλεγαν. Με τους δεσμοφύλακες δεν είχα επαφή. Αυτοί κλείδωναν, ξεκλείδωναν. Οι συνθήκες κράτησης ήταν άθλιες».

Δεν θα ξεχάσει ποτέ την ημέρα σύλληψής του: «Η 11η Μαΐου έχει χαραχτεί στο μυαλό μου. Οπως και οι εικόνες από την αναίτια επίθεση των ΜΑΤ, τον ξυλοδαρμό μου και ειδικά τη στιγμή που ακουμπούν δίπλα μου το σακίδιο. Ελεγα ότι δεν κρατούσα τίποτα κι οι ΜΑΤάδες απαντούσαν: «Δεν πειράζει. Ενα δωράκι είναι. Σκάσε»».

Πώς ήταν στη φυλακή;

«Καθόμουν και σκεφτόμουν διαρκώς. Δεν υπήρχαν δραστηριότητες για να ξεχνιέμαι. Σκεφτόμουν πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Η μόνη ενασχόλησή μου ήταν να περιμένω στην ουρά για φαγητό ή να βγω στο προαύλιο να κοιτάξω τον ουρανό. Εκεί έμαθα να εκτιμώ και το φαγητό που τρώω. Και την κουβέντα με τους κρατούμενους. Ολοι βιώνουμε το ίδιο μαρτύριο. Ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλο. Οι συνθήκες όμως ήταν άθλιες. Με έβαλαν στην Α’ πτέρυγα Κορυδαλλού σε κελί για ένα άτομο, μαζί με άλλους 3 Ελληνες κατηγορούμενους για ληστείες. Αυτοί με στήριξαν».

Και τώρα;

«Είμαι οργισμένος και αγανακτισμένος για την κατάσταση που επικρατεί. Ζω διαρκώς με ένα ερώτημα που βασανίζει στο μυαλό μου: Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί μού έστησαν αυτή την ιστορία. Αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα. Αντίστοιχες υποθέσεις, όπως του Μάριου Ζέρβα, του φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια, έτυχε να γίνουν γνωστές. Υπάρχουν και πολλές άλλες που δεν δημοσιοποιήθηκαν».

Σε διαδήλωση θα ξαναπάς;

«Η φυλακή σε στιγματίζει. Ζεις με το φόβο ότι θα σου ξανασυμβεί. Δεν θα σταματήσω όμως να διεκδικώ. Γιατί ξέρω ότι έχω το δίκιο με το μέρος μου. Ζητάω ένα καλύτερο μέλλον. Θα συνεχίσω να φωνάζω για ν’ ακούγεται η αλήθεια. Ο κόσμος δεν πρέπει να τρομοκρατείται, αλλά ν’ ανοίξει τα μάτια του. Γνωρίζοντας, βεβαίως, ότι μπορούν να φορτώσουν τσάντες με μολότοφ στον καθένα μας. Βλέπουν τους διαδηλωτές σαν εχθρούς. Κινούνται με το σκεπτικό «θα σε στείλω φυλακή επειδή διαδηλώνεις»». 

Κολαστήρια τα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων

Δελτίο Τύπου της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των ΚρατουμένωνΑθήνα, 03/6/2011

Στις 27 Μαϊου η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων επισκέφτηκε τα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Πατησίων. Βρεθήκαμε μπροστά σε μια κατάσταση που δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς. Άνθρωποι στριμωγμένοι σε λίγο τετραγωνικά, σε τρία υπόγεια κελιά χωρίς ούτε ένα μικρό παράθυρο για να μπαίνει το φως του ήλιου, με απίστευτη δυσωδία, χωρίς καθαρό αέρα να αναπνεύσεις… 18 μετανάστες χαμένοι στο σκοτάδι ζουν εκεί μήνες, χωρίς δυνατότητα προαυλισμού, με υποτυπώδες φαγητό και χωρίς επισκεπτήριο. Η τουαλέτα δύσκολα προσφάσιμη καθώς βρίσκεται έξω από τα κελιά και μόνο μετά από επίμονες εκκλήσεις ανοίγει η πόρτα του κελιού. Τρεις από αυτούς ζουν σε αυτές τις συνθήκες 11 μήνες, άλλοι 6, 4 και 5 μήνες. «Ένα χρόνο έχουμε να δούμε τον ήλιο, δεν αξίζει αυτό σε ανθρώπους», μας είπε ένας κρατούμενος που ενώ έχει καταθέσει αίτημα ασύλου παραμένει κρατούμενος. Χαρακτηριστική της απελπιστικής κατάστασης είναι η δήλωση αστυνομικού του τμήματος ότι δεν μπορούν τα αστυνομικά τμήματα να αναγκάζονται να κρατούν μέχρι και 30 μετανάστες με διοικητική απέλαση για τόσο μεγάλο διάστημα, αφού αδυνατούν να τους παράσχουν τα βασικά όπως φαγητό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. «Έχω στείλει πολλά έγγραφα στους ανωτέρους μου στα κεντρικά αλλά η κατάσταση δεν έχει αλλάξει, δεν μπορούν να ζουν άνθρωποι κάτω από αυτές τις συνθήκες».

 
Παρά τις καταδικαστικές αποφάσεις που έχει η Ελλάδα για τις συνθήκες κράτησης μεταναστών αλλά και τις εκθέσεις διεθνών οργανισμών, όπως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ κατά των βασανιστηρίων, συνεχίζει να στοιβάζει ανθρώπους κάτω από απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες. Ζητάμε από οργανώσεις και φορείς να παρέμβουν αποφασιστικά ώστε να δοθεί ένα τέλος σε αυτόν το βασανισμό.

Καταγγέλλουν ξύλο από αστυνομικούς

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ, Ελευθεροτυπία

Δύο νεαροί Μαροκινοί, με ανοιγμένο κεφάλι και τραύματα σ’ όλο το σώμα, εμφανίστηκαν χθες στην «Ε» για να καταγγείλουν ότι τους χτύπησαν αστυνομικοί. «Είναι η πέμπτη φορά που μπαίνουν στο σπίτι. Μας χτυπούν και φεύγουν». Ο 28χρονος Μαχμούτ Εργκεμπί έχει άδεια παραμονής και ζει τεσσεράμισι χρόνια στην Ελλάδα. Συμμετείχε μάλιστα στην πρώτη απεργία πείνας που πραγματοποιήθηκε στα Χανιά. Λέει ότι τέσσερις νεαροί Μαροκινοί ζουν τα τελευταία δυόμισι χρόνια σ’ ένα παλιό σπίτι στην οδό Λαχανά 17, στην Κυψέλη.

Ο ίδιος λέει ότι «στη μία παρά τέταρτο ξημερώματα Πέμπτης πέντε αστυνομικοί ανέβηκαν τη σιδερένια σκάλα του παλιού σπιτιού. Ο ένας χτύπαγε την πόρτα. Φορούσαν στολές ΔΕΛΤΑδων, με μαύρα μπουφάν και κράνη. Ανοιξα την πόρτα, ρώτησε «πού είναι οι άλλοι». Κατέβηκαν κι άλλοι τέσσερις από τη σκάλα. Απάντησα ότι είμαι μόνος μου. Με σπρώξανε σε μια γωνία, με πέταξαν στο ντουλάπι. Δεν μου ζήτησαν χαρτιά, τίποτα. Δεν είπαν για ποιο λόγο με χτυπάνε. Εβγαλαν το κλομπ κι άρχισαν να με χτυπούν και να κλοτσάνε. Στην πλάτη, τα χέρια, σ’ όλο το σώμα. Οι τέσσερις με χτυπούσαν κι ο πέμπτος έψαχνε με προβολέα το σπίτι για να βρει τους άλλους. Δεν έψαξε τα πράγματα. Δεν πήραν απολύτως τίποτα. Ο ένας είπε: «Ναι ρε, είμαι ρατσιστής»».

Καταγγέλλουν, μάλιστα, ότι είναι η πέμπτη φορά που συμβαίνει αυτό το περιστατικό στο ίδιο σπίτι: «Φοβηθήκαμε να το καταγγείλουμε. Αλλά έρχονται μία φορά την εβδομάδα, κάθε 10 ή 15 μέρες και πάλι τα ίδια. Δεν μας ρωτάνε αν έχουμε χαρτιά, δεν ψάχνουν για κάτι. Μας χτυπάνε και φεύγουν», λέει ο Ιμπραήμ Δράμα δείχνοντας τα τραύματά του. Υποστηρίζει ότι «πριν από 15 μέρες χτύπησαν την πόρτα και εμφανίστηκαν αστυνομικοί με την ίδια στολή. Η ώρα ήταν πεντέμισι το απόγευμα, μαγειρεύαμε. Μοίρασαν τους δύο στο ένα δωμάτιο και τους άλλους δύο στο άλλο. Αφού χτύπησαν εμάς τους δύο, τους άλλους τους μετέφεραν με περιπολικό στο Α.Τ. Κυψέλης και τους χτυπούσαν εκεί. Την επόμενη φορά βρήκαν έναν συμπατριώτη μας να κοιμάται. Πέταξαν κι έσπασαν επάνω του την ντουλάπα».