Ο τόκος είχε τη δική του ιστορία…

1826: Οι Μεγάλες Δυνάμεις Επίσημα Υπέρ της Επανάστασης των Ελλήνων. (Οι Μεγάλες Δυνάμεις του τότε – Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία – αποφασίζουν να διαμελίσουν το “πτώμα” της παρακμάζουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οποία αποτέλεσε για πάνω από 300 χρόνια την ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσμου! Νομίζετε πως είναι τυχαίο που οι τότε την αποκαλούσαν “Οθωμανικό Γίγαντα”; Στόχοι: Η απόσπαση της Βαλκανικής Χερσονήσου, η διαχείριση της Μαύρης Θάλασσας, και του Βοσπόρου και κατά συνέπεια την μοναδική έξοδο της πανίσχυρης τότε Τσαρικής Ρωσίας στη Μεσόγειο και το γεφύρωμα Ελλάδας – Αιγύπτου – Αφρικής, της πιο πλούσιας ηπείρου της υφηλίου που για εκατοντάδες χρόνια υπέφερε (και ακόμα υποφέρει) από τους Ευρωπαίους κατακτητές της)

 1824 21η Φεβρουαρίου – Δάνειο 800,000 λιρών. (Οι 501.300 λίρες δεν εισπράχθηκαν ποτέ! – Διατέθηκαν στο Λονδίνο ως “αμοιβές”, “προμήθειες” και “μεσιτείες”.)

1825

Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 υπογράφτηκε στο Λονδίνο δάνειο 2.000.000 λιρών με πιστωτές τους εβραϊκής καταγωγής τραπεζίτες αδελφούς Ricardo. Τελικά, μέσω ενός απίστευτου παρασκηνίου, μετά την εκκαθάριση του ποσού έμειναν μόνο 816.000 λίρες και από αυτές έφτασαν στην Κυβέρνηση 230.000.

1825

Παραγγελία της Ελλάδας στα Αμερικανικά Ναυπηγεία για δυο κανονιοφόρους φρεγάτες. Τελικά στην Ελλάδα θα παραδοθεί μόνο η μια με το όνομα “Ελλάς” η αξίας της οποία ς άγγιξε τις 300.000 δολάρια. Ωστόσο στους Αμερικάνους δόθηκαν συνολικά 750.000 δολάρια (τα υπόλοιπα 450.000 “φαγώθηκαν” από τις Αμερικανικές Ναυπηγοεπισκευαστικές Επιχειρήσεις).

1827

Η πρώτη ουσιαστική πτώχευση σημειώνεται 2 χρόνια αργότερα με την αδυναμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων των δυο πρώτων δανείων του 1824 και 1825.

1830

Σύσταση του Νέου Ελληνικού Κράτους

1832

Νέο δάνειο ύψους 60.000.000 γαλλικών φράγκων (σε τρεις δόσεις των 20 εκατ. γαλλικών φράγκων) με την “εκλογή” του Βαυαρού Βασιλέως Όθωνα. Εγγυητές του δανείου αυτού αποτελούν οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία – Γαλλία – Ρωσία) – Η τρίτη δόση ύψους 20.000.000 δεν θα φτάσει ποτέ στην Ελλάδα…

1843

Δεύτερη πτώχευση! Το Ελληνικό Κράτος αδυνατεί να αποπληρώσει το δάνειο των 60 εκατ. γαλλικών φράγκων κατά την περίοδο της Βαυαροκρατίας. Το δάνειο αυτό εξανεμίστηκε για την αποπληρωμή των δόσεων των δύο αγγλικών δανείων (1824 -1825). – Οι ξένοι κεφαλαιούχοι είναι «πρόθυμοι» να προσφέρουν νέα δάνεια. Ανταγωνίζονται οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί.

1879 – 1893

Συνολικά έξι δάνεια με ληστρικούς όρους υπογραφήκαν εκείνη την περίοδο.

1) 1879 – Επί Κουμουνδούρου. Δάνειο ύψους 60 εκατ. φράγκων με επιτόκιο 8,19%.

2) 1881 – Επί Χαρίλαου Τρικούπη, ύψους 120 εκατ., φράγκων για να καλυφθούν οι επείγουσες ανάγκες της χώρας, με επιτόκιο 7,35%.

3) 1884 – Επί Χαρίλαου Τρικούπη , ύψους 100 εκατ., φράγκων για τη κατασκευή σιδηροδρόμων με επιτόκιο 7,16%.

4) 1887 – Δάνειο ύψους 135 εκατ., φράγκων για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού και την εξυπηρέτηση προηγούμενων δανείων. Επιτόκιο 6%.

5) 1889 – Επί Χαρίλαου Τρικούπη. Δάνειο ύψους 155 εκ. φράγκων, για τη πληρωμή του δανείου του 1881 και την αποπληρωμή των σιδηροδρομικών εταιριών, με επιτόκιο 5,75%.

6) 1890-91 – Δάνειο ύψους 89 εκατ. φράγκων, για τη κατασκευή του σιδηροδρόμου Πειραιά – Λάρισας με επιτόκιο 5,7%.

Από τα σχεδόν 660 εκατ. φράγκα στην Ελλάδα θα φτάσουν μόνο τα 463 εκατ. χρυσά φράγκα!

1893

“ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ!” – 30 Οκτωβρίου : Ο Τρικούπης εμφανιζόμενος στη Βουλή δεν θα διστάσει να καταθέσει την αλήθεια με την ιστορική φράση “Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν”.

1893

Επί Σωτηρόπουλου-Ράλλη : Παρά την “νωπή” ακόμα πτώχευση, ακόμα ένα δάνειο ύψους 9.739.000 γαλλικών φράγκων!

1897

Ο διάδοχος του Χαρίλαου Τρικούπη, Δηλιγιάννης, θα οδηγήσει τη χώρα, το 1897, στον ατιμωτικό πόλεμο κατά της Τουρκίας.

1898

Μετά την ήττα, η Ελλάδα θα τεθεί υπό τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και ταυτόχρονα θα της παραχωρηθεί δάνειο 150 εκ. φράγκων. Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος θα εισπράττει για λογαριασμό των δανειστών τους φόρους των ειδών μονοπωλίου αλάτι, σπίρτα, πετρέλαιο, παιγνιόχαρτα, σιγαρόχαρτο και σμύριδα.. Ο ΔΟΕ θα καταργηθεί ύστερα από 80 χρόνια, το 1978!

1902-1914

Την περίοδο αυτή συνομολογήθηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια, συνολικά 521 εκ. φράγκων.

1-2)Τα δύο πρώτα μέχρι το 1910 συνολικού ύψους 76 εκατ. φράγκων.

3)1912 – Δάνειο ύψους 110 εκατ. φράγκων.

4)1914 – Δάνειο ύψους 335 εκατ φράγκων!!!

Τα παραπάνω δάνεια χρησιμοποιήθηκαν

– Υπέρ της εξυπηρέτησης των ήδη υπαρχόντων εξωτερικών δανείων.

– Υπέρ της διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων.

– Στην ενσωμάτωση των νέων περιοχών που προέκυψαν μετά τους Βαλκανικούς.

Με απλά λόγια τα νέα δάνεια ξεπλήρωναν τα παλιά…

1915

Επί κυβέρνησης Σκουλούδη – Γερμανικό δάνεια ύψους 40εκατ. μάρκων

1916

Επί κυβέρνησης Σκουλούδη – Γερμανικό δάνεια ύψους 40εκατ. μάρκων (πάλι!!)

Τα δάνεια αυτά κρατήθηκαν εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή και ουδαμού αναγραφόμενα. Η μυστικότητα αυτή θα αποτελέσει θέμα της ποινικής δικαιοσύνης το 1918. Στο ειδικό δικαστήριο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκλειφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας…

Τέλος θα υπάρξει ακόμα ένα μικρό Καναδικό δάνειο ύψους 8εκατ. δολαρίων καθώς και ένα για την εξαγορά, από τη Γαλλία, της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσ/κης-Κων/λης, την οποία είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός το 1913.

1924-1932 (Μεσοπόλεμος)

Από το 1924 έως το 1928 ο κοινοβουλευτισμός θα βρεθεί σε οξύτατη κρίση, με 12 κυβερνήσεις, δηλαδή κάθε 4,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση. Το 1928 αναλαμβάνει την κυβέρνηση ο Ελ. Βενιζέλος. Την περίοδο 1924-1931 συνομολογήθηκαν εννιά εξωτερικά δάνεια, συνολικά 992 εκ. φρ. ή 14,9 δισ. δρχ.

Τα δάνεια αυτά προήλθαν από την Αγγλία κατά 48%, τις ΗΠΑ κατά 31% και τα υπόλοιπα σε μονοψήφια ποσοστά από Βέλγιο, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία, Ελβετία, Αίγυπτο και Ιταλία.

Τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν:

– για την αποκατάσταση των προσφύγων

– την εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού

– τη σταθεροποίηση της δραχμής και παραγωγικά.

Συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρυσά φράγκα. Μέχρι το 1932 είχαμε αποσβέσει 2,38 δισ. χρ. φράγκων απ’ όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούσαμε 2 δισ. χρυσά φράγκα!!!

1932

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΛΙ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ!!!!

1932-1945

Μέχρι τότε δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης, η εξυπηρέτηση των παλαιών.

Ωστόσο:

14 Μαρτίου 1942: Το Γ’ Ράιχ θα αρπάξει από την Ελλάδα “δάνειο” 3,5 δις δολαρίων το οποίο δεν θα επιστρέψει ποτέ! Οι καταστροφές που αφήνουν πίσω τους οι ΝΑΖΙ ανέρχονται σε 7,2 δις δολάρια! Πίσω τους επίσης αφήνουν 600.000 νεκρούς! Τέλος παίρνουν μαζί τους άγνωστη ποσότητα Χρυσού, 1,5 τόνο Ασήμι και 3,5 τόνους νικέλιο από το λιώσιμο των κερμάτων! Με τη Συνθήκη των Παρισίων αποζημιώνονται ΟΛΕΣ οι χώρες ΕΚΤΟΣ της ΕΛΛΑΔΑΣ γιατί ΟΛΕΣ οι μεταπολεμικές ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΑΝ!!!

1946-1966

Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει μόνο τρια εξωτερικά δάνεια, συνολικά 145 εκ. δολάρια.

1960

Η Ελληνική Κυβέρνηση αποδέχεται την αποφυλάκιση του εγκληματία πολέμου Μέρτεν έναντι 110 εκατ. μάρκων και υπογράφει ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ από ΚΑΘΕ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ !!!

Μέχρι το 1966 Στη συνέχεια άλλα 28 εξωτερικά, συνολικά 406,4 εκ. δολ. Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, κατά 19% από τη Δυτ. Γερμανία και κατά 14,36% από την Αγγλία. Τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς.

1975-1981

Συνολικά έχουμε 24 εξωτερικά δάνεια. Τρια από την γαλλική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα απο διεθνείς οργανισμούς και τράπεζες. Κυριαρχία του δολαρίου και απουσία της αγγλικής λίρας.

1981-1989

Μέχρι το 1987 οι εργαζόμενοι στην κεντρική διοίκηση – ΔΕΚΟ από 300.000 θα αυξηθούν σε 460.000. Μαζί δε με τις δημόσιες τράπεζες, προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις θα φθάσουν τις 640.000.

Το διάστημα 1982-89, κατά μέσο όρο, η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. κάλυψε το 33,61% των τακτικών εσόδων της ίδιας περιόδου. Μέχρι το 1987 συνομολογήθηκαν 18,4 δισ. δολ. εξωτερικών δανείων, εκ των οποίων το 81% διετέθει για την εξυπηρέτηση των δανείων διαπράττωντας την κατά τον υπ. Σημίτη “ανακύκλωση των δανείων”

1990

Δημόσιο Χρέος: 2.452,4 δισ. δρχ. (80,7% του ΑΕΠ)

1993

Δημόσιο Χρέος: 5.236,8 δισ. δρχ. (111,6% του ΑΕΠ), ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης με τα παιδιά του νεοφιλελευθερισμού Μάνο, Ανδριανόπουλο και σια να παραδίδουν μαθήματα υπερχρέωσης.

2004

Δημόσιο Χρέος: 2.503 εκ. ευρώ (108,5% του ΑΕΠ) με τη γνωστή χορηγεία των swaps..

2009

Δημόσιο Χρέος : 3 δισ. ΕΥΡΩ! Δηλαδή 3.000 εκ. ευρώ (125% του ΑΕΠ)

Πηγές: Απολογισμοί ελληνικού κράτους, Στατιστικά Δελτία Τράπεζας της Ελλάδος

Κατάσχεση ακόμα και της πενιχρής σύνταξης των ψυχικά πασχόντων επιβάλλει ο Λοβέρδος…

Από την Πανελλήνια Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση:

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αυγής, 25 Μαίου 2011: «Θα πληρώνουν για την περίθαλψή τους οι χρονίως πάσχοντες!» «Κλιμακωτό ποσοστό επί της πενιχρής σύνταξης που λαμβάνουν θα κληθούν να καταβάλλουν στο εξής οι χρονίως πάσχοντες οι οποίοι περιθάλπονται σε κάθε είδους νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου θεραπευτήρια χρονίων παθήσεων, αλλά και οι ψυχικώς πάσχοντες οι οποίοι φιλοξενούνται σε ξενώνες, οικοτροφεία και προστατευόμενα διαμερίσματα αποασυλοποίησης, που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου! Τροπολογίες κατέθεσε αιφνιδίως χθες στη Βουλή ο Αν. Λοβέρδος: Τα παραπάνω θα ισχύσουν άμεσα, εάν εγκριθούν τελικά από τη Βουλή οι δύο σχετικές προσθήκες – τροπολογίες τις οποίες κατέθεσε χθες αιφνιδιαστικά ο υπουργός Υγείας Αν. Λοβέρδος στο νομοσχέδιο για τις μεταμοσχεύσεις, το οποίο συζητείται στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής. Το ύψος του κλιμακωτού ποσοστού επί της σύνταξης των πασχόντων θα προσδιορισθεί αργότερα με απόφαση του υπουργού Υγείας. Τέλος, με άλλη προσθήκη την οποία κατέθεσε επίσης χθες ο Αν. Λοβέρδος στο ίδιο νομοσχέδιο, παρέχεται η δυνατότητα στις διοικήσεις των νοσοκομείων του ΕΣΥ να συνάπτουν συμβάσεις με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες για την κάλυψη των παρεχομένων στους ασφαλισμένους τους ιατρικών και νοσηλευτικών υπηρεσιών κατά την ολοήμερη λειτουργία των ιδρυμάτων, δηλαδή για το χρονικό διάστημα πέραν του τακτικού ωραρίου λειτουργίας των νοσοκομείων. Β.Β. »

Σχόλιο από psyspirosi.gr : Ισως δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατακρεούργηση των γλίσχρων εισοδημάτων των ψυχικά πασχόντων εισάγεται μέσω του νομοσχεδίου για τις μεταμοσχεύσεις. Ο Λοβέρδος, ως τυφλό εκτελεστικό όργανο της κρεατομηχανής του ΔΝΤ, ως άλλος «έμπορος οργάνων», θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να μεταμοσχεύσει βίαια ακόμα και τα πιο στοιχειώδη υλικά μέσα επιβίωσης των πιο αποκλεισμένων ατόμων αυτής της κοινωνίας πάνω στο ημιθανές σώμα του χρεοκοπημένου συστήματος που υπηρετεί. Η φύση αυτής της οικονομικής πολιτικής ( των «νεοφιλελεύθερων παιδιών» του Μίλτον Φρίντμαν), συνυφασμένης με τις επιταγές της τρόικας για την συστηματική κατεδάφιση του Κράτους Πρόνοιας, συνεπάγεται μιαν ορισμένη πολιτική, αλλά και ηθική: αυτήν την εξόντωσης των πιο αδύναμων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας. Ποτέ αυτές οι λέξεις και αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν είχαν πιο συγκεκριμένο υλικό αντίκρισμα, δεν έκφραζαν πιο πιστά και δεν ενσάρκωναν κυριολεκτικά την φύση του πραγματικού, όσο σ΄ αυτήν ακριβώς τη συγκυρία.

Και προφανώς το Λοβέρδο και το επιτελείο του (πραγματικά «τρωγόμαστε» από την περιέργεια να μάθουμε ποιός ήταν αυτός, ο τόσο γνώστης των «λεπτομερειών», που του έκανε αυτή την τόσο «ειδική» πρόταση/υπόδειξη…. ήταν άραγε από το «χώρο»;) δεν τους νοιάζει καθόλου, ούτε καν σκέφτονται, ότι παρανομούν μ΄ ένα τέτοιο μέτρο, αφού το κάθε ταμείο (και το κράτος γι΄ αυτούς που παίρνουν το επίδομα της πρόνοιας) ήδη πληρώνει νοσήλιο, ή ειδικό νοσήλιο, για την παραμονή (νοσηλεία, φιλοξενία κοκ) του όποιου «ωφελούμενου» στο όποιο ίδρυμα. Πρόκειται, δηλαδή, για κανονική κατάσχεση, με το ζόρι, προσωπικού εισοδήματος (που, συνήθως, ανέρχεται γύρω στα 10 ευρώ την ημέρα).

Σύμφωνα με αυτή την διάταξη, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όποιος αρνηθεί, θα κινδυνεύει να εκδιωχθεί…. Η ιδιωτικοποίηση (που φτάνει μέχρι και στον «αέρα που αναπνέουμε») σε όλο της το άθλιο και κτηνώδες «μεγαλείο». Γνωρίζοντας, μάλιστα, τις συνθήκες νοσηλείας στα δημόσια ιδρύματα, ψυχιατρεία και άλλα, το ότι θα φτάναμε στο σημείο να πληρώνει κάποιος από την σύνταξή του για τον κρατούν δεμένο στο κρεβάτι, στον πάγκο ή μέσα σ’ ένα κλουβί, μόνο από ένα «Λοβέρδο» θα μπορούσαμε να το περιμένουμε. Βέβαια, η πρωτοτυπία αφορά μόνο στην εφαρμογή του μέτρου στο Δημόσιο, γιατί οι ιδιωτικές κλινικές πάντα έτσι δούλευαν: εισπράττουν το νοσήλιο και συμφωνούν με τους συγγενείς να τους καταβάλλεται και η σύνταξη (ενίοτε και «κάτι «παραπάνω») για να κρατούν το άτομο εν ζωή στα βάθη της αβύσσου, «εν ζωή» μόνο ως «αντικειμένου» που δικαιολογεί την συνέχιση της καταβολής του νοσήλιου και της σύνταξης.

Εσπευσαν, λοιπόν, στο ΨΝΑ και αλλού, να μοιράσουν «αθώα» ερωτηματολόγια, με υποχρεωτική και ταχεία συμπλήρωση και επιστροφή, που είναι κομμένα και ραμμένα (όπως καθαρά φαίνεται εκ των υστέρων) στη συλλογή στοιχείων με στόχο τις περικοπές, τη μείωση κλινών και δομών, την κατακράτηση συντάξεων ασθενών κοκ. Ποτέ στο παρελθόν η στατιστική καταγραφή δεν ήταν τόσο στενά συνυφασμένη, τόσο συγχρονική, με την πρακτική της κατεδάφισης και της εξόντωσης (παρά μόνο, ίσως, στη ναζιστική εποχή).

Βέβαια, το μέτρο της «κατάσχεσης» των συντάξεων αυτού του τύπου είχε ήδη εισαχθεί, ανεπίσημα, στις στεγαστικές δομές του «Ψυχαργώς», πχ, από κάποιες ΜΚΟ, που δεν δέχονται φιλοξενούμενους οι οποίοι δεν έχουν ένα μίνιμουμ εισόδημα μέσω σύνταξης, ή που τα ταμεία τους δεν έχουν κάνει την προγραμματική συμφωνία με το Υπουργείο Υγείας για την καταβολή του ειδικού νοσηλείου (πχ, δεν δέχονται ασφαλισμένους του δημοσίου, αλλά, ενίοτε και πρόνοιας κοκ). Σε κάποιες ΜΚΟ είχε αποκαλυφθεί πλήρης και απροκάλυπτος σφετερισμός των συντάξεων προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστούν τα όποια προβλήματα λειτουργίας της δομής, ιδιαίτερα όταν καθυστερούσαν ή μειώνονταν οι κρατικές επιχορηγήσεις (οι σχετικές καταγγελίες που έγιναν δημόσια και προς την Δικαιοσύνη φαίνεται να έχουν χαθεί βαθιά στο τούνελ της άνωθεν συγκάλυψης και της ατιμωρησίας). Αλλά και στις δομές του Δημοσίου οι συντάξεις είναι πάντα ένας «πειρασμός» για την αντιμετώπιση της υποχρηματοδότησης των δομών, συνήθως μέσω του «καλέσματος» προς τους ενοίκους να συνεισφέρουν για αντικείμενα και υπηρεσίες που κανονικά θα ήταν υποχρέωση του φορέα να τα παρέχει και να τις καλύπτει.

Για την ΕΕ και το ΔΝΤ, για τον Λοβέρδο, τους επιτελείς και τους ψυχο-συμβουλάτορές του, οι ψυχικά ασθενείς είναι, για μιαν ακόμη φορά στην ιστορία (η προηγούμενη θυμόμαστε όλοι πότε ήταν, πώς ξεκίνησε και πού κατέληξε), «ζωές ανάξιες να ζουν». Χρέος όλων μας είναι να μην αφήσουμε να περάσει αυτή η πολιτική.

Η αντίσταση, με κάθε μέσο, σ΄ αυτή την τροπολογία και το μποϋκοτάρισμα αυτού του μέτρου, με κάθε δυνατό τρόπο, είναι μια ευκαιρία για κοινό αγώνα θεραπευτών (που βλέπουν να καταληστεύονται οι αποδοχές τους και η θέση εργασίας τους να γίνεται επισφαλής) με τους θεραπευόμενους (που στερούνται και τα τελευταία δικαιώματα και απολαβές τους) και μαζί με όλη την κοινωνία που αντιστέκεται σ΄ αυτό το οικονομικό και κοινωνικό ηλεκτροσόκ της τρόικας.

Γ. Δραγασάκης: Η Αργεντινοποίηση είναι παιχνίδι με τη φωτιά

Ο κόσμος που τρομάζει σηκώνει τις καταθέσεις του, διακρατεί τους φόρους και αποφεύγει την κατανάλωση, με αποτέλεσμα την ένταση της ύφεσης. Αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την «αργεντινοποίηση» και τη χρεοκοπία

Να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους όσοι τρομοκρατούν την κοινωνία, τονίζει ο οικονομολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Δραγασάκης, λέγοντας ότι απόψεις όπως «δεν φτάνουν τα λεφτά για συντάξεις και μισθούς» είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Ο κ. Δραγασάκης και σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο να διεξαχθεί δημοψήφισμα -συμμετοχή ή όχι στο ευρώ- λέει ότι δυναμιτίζει την οικονομία, ενώ θεωρεί «ύποπτα και επικίνδυνα παιχνίδια» απόψεις που υποστηρίζουν ως ύστατη λύση την επιστροφή στη δραχμή.

Θεωρείτε ότι η αναδιάρθρωση μπορεί να αποτελέσει διέξοδο στη δημοσιονομική κρίση; Δεν θα προκαλέσει κατάρρευση των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων;

Ο κίνδυνος για τις τράπεζες και τα ταμεία υπάρχει ούτως ή άλλως. Και τροφοδοτείται από την ύφεση, την αύξηση της ανεργίας, τη διαρροή καταθέσεων, τη γενικευμένη αβεβαιότητα. Μια στοχευμένη και καλά προετοιμασμένη αναδιαπραγμάτευση λοιπόν του συσσωρευμένου χρέους, στη βάση μιας δίκαιης και βιώσιμης, κοινής, ει δυνατόν, ευρωπαϊκής λύσης, θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, να περιορίσει έστω τους κινδύνους. Βεβαίως, ακόμη και η πιο γενναιόδωρη αναδιάρθρωση, από μόνη της, δεν θα είναι βιώσιμη λύση αν δεν είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου ανασυγκρότησης της οικονομίας, αναδιανομής του πλούτου, μετασχηματισμού του κράτους και ανατροπής τελικά του συστήματος και της πολιτικής που μας έφεραν έως εδώ.

Κίνδυνος υπάρχει και για τα ασφαλιστικά ταμεία…

Τα κρατικά ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους πρέπει να ανταλλαγούν άμεσα στην ονομαστική τους αξία, είτε με χρήμα είτε με αξιοποιήσιμη περιουσία του Δημοσίου και μετοχές κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, όπως ΟΠΑΠ, ΔΕΗ κ.λπ., έτσι ώστε να μην έχουν πρόβλημα ό,τι κι αν συμβεί.

Εχουμε ωστόσο και τη διαρροή των καταθέσεων. Τι μπορεί να γίνει;

Η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, σε ένα περιβάλλον άνισων ρυθμιστικών και φορολογικών καθεστώτων και συνθηκών αβεβαιότητας, έχει συνέπειες που μπορούν να γίνουν καταστροφικές. Αρα πρέπει να υπάρξουν μηχανισμοί αντιμετώπισης των συνεπειών. Τέτοιοι μηχανισμοί μπορεί να είναι ένα πανευρωπαϊκό σύστημα εγγύησης των καταθέσεων και ανακύκλωσης της ρευστότητας. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει θέσει ήδη το σχετικό αίτημα. Και αν δεν υπάρξει ανταπόκριση, να προχωρήσει σε μέτρα περιορισμού της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων, μέχρι να δημιουργηθούν τέτοιοι μηχανισμοί. Τέτοια μέτρα αναγνωρίζονται πλέον ως αναγκαία ακόμη και από θεσμούς όπως ο ΟΟΣΑ ή το ΔΝΤ.

Το μνημόνιο θεωρείται μονόδρομος για την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας. Υπάρχει άλλη ρεαλιστική πρόταση εκτός μνημονίου;

Το μνημόνιο δεν συνιστά μια ρεαλιστική πολιτική, αλλά μια πολιτική επικίνδυνη και αποτυχημένη που οδηγεί σε στρατιές ανέργων, σε διοικητική παράλυση, παραγωγική αποδιάρθρωση και κοινωνική διάλυση. Οπως έχει αποδειχθεί παλιότερα στη Λατινική Αμερική και αλλού, η αντιμετώπιση της κρίσης με ύφεση και λιτότητα είναι δρόμος προς την καταστροφή. Οι εγχώριοι και ξένοι εμπνευστές αυτής της πολιτικής δεν ενδιαφέρονται για την αντιμετώπιση του χρέους, αλλά, με μοχλό αυτό, θέλουν το ξεπούλημα των πάντων και την επιβολή ενός τριτοκοσμικού θατσερισμού. Επομένως η αποδέσμευση από το μνημόνιο είναι προϋπόθεση για έναν συνολικό επανασχεδιασμό της πολιτικής.

Συμφωνείτε με τη θέση ότι μέχρι τον Ιούλιο φτάνουν τα λεφτά για συντάξεις και μισθούς;

Οι μισθοί και οι συντάξεις δεν πληρώνονται από τα δάνεια της τρόικας αλλά από τα φορολογικά έσοδα και τις ασφαλιστικές εισφορές. Πρόκειται λοιπόν για μια κινδυνολογία που σκοπό έχει να τρομοκρατήσει τον κόσμο για να μη σηκώσει κεφάλι. Ομως αυτά είναι παιχνίδια με τη φωτιά. Διότι ο κόσμος που τρομάζει, σηκώνει τις καταθέσεις του από τις τράπεζες, πράγμα που αν συνεχισθεί θα οδηγήσει σε κατάρρευσή τους. Επίσης διακρατεί τους φόρους, με αποτέλεσμα την υστέρηση των εσόδων. Τέλος, αποφεύγει την κατανάλωση, με αποτέλεσμα την ένταση της ύφεσης. Αυτός ακριβώς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την «αργεντινοποίηση» και τη χρεοκοπία. Οσοι λοιπόν τρομοκρατούν την κοινωνία πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεών τους.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν υπάρχει περιθώριο μείωσης του φορολογικού βάρους. Αντίθετα η ΝΔ προτείνει τη μείωση των φορολογικών συντελεστών…

Η ΝΔ εκτίθεται με αυτές τις προτάσεις της. Πρέπει να απολογηθεί στον ελληνικό λαό για τα αποτελέσματα που είχε η μείωση των φορολογικών συντελεστών από τον κ. Αλογοσκούφη. Πόσα από τα κέρδη, που εξοικονομήθηκαν με τον τρόπο αυτό σε βάρος του κράτους, έγιναν επενδύσεις και πόσα διέφυγαν στην Ελβετία; Η δε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που κι αυτή έχει τεράστιες ευθύνες, πρέπει άμεσα να καταστήσει υποχρεωτική την αναγραφή στη φορολογική δήλωση όλων των περιουσιακών στοιχείων, ακίνητων και κινητών αξιών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης. Και με μια άμεση συμπληρωματική δήλωση των φορολογουμένων να προχωρήσει εντός τακτού χρόνου στην κατάρτιση ενός πλήρους και καθολικού περιουσιολόγιου. Οσοι αποκρύψουν περιουσιακά στοιχεία, θα υποστούν τις συνέπειες. Χωρίς ένα τέτοιο καθολικό περιουσιολόγιο και μια αντίστοιχη φορολογική πολιτική, οι φτωχοί και η οικονομία θα πνιγούν από τους άδικους και ισοπεδωτικούς έμμεσους φόρους και τις έκτακτες εισφορές.

Υπάρχουν απόψεις που θεωρούν ως ύστατη λύση την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή…

Πρόκειται για επικίνδυνα και ύποπτα σενάρια. Προσωπικά ήμουν αντίθετος στην ένταξή μας στο ευρώ με τους όρους και τον τρόπο που έγινε. Ομως, με τα σημερινά δεδομένα, μια έξοδος από το ευρώ θα έχει ως στόχο τον ακόμη μεγαλύτερο σφαγιασμό των μισθών και των συντάξεων και την ευτελιστική υποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων, ώστε αυτά να αρπαχθούν μισοτιμής από εγχώρια και ξένα κερδοσκοπικά γεράκια. Το άλλο παιχνίδι που παίζεται είναι να τεθεί σε δημοψήφισμα όχι η πολιτική του μνημονίου αλλά η συμμετοχή ή όχι στο ευρώ. Πρόκειται για βαθιά αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, που ευτελίζουν τη δημοκρατία και δυναμιτίζουν την οικονομία και την κοινωνία. Διότι η ασάφεια ως προς το νόμισμα, η επί εβδομάδες ή μήνες απροσδιοριστία ως προς τις προοπτικές θα δημιουργούσαν συνθήκες εξαιρετικά επικίνδυνες για την κοινωνία.

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Τσούτσια (ptsoutsias@pegasus.gr) για το Έθνος της 31/5/2011

πηγή

Δανειακή Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης

Μια σημαντικότατη διάσταση της δανειοδότησης η οποία έχει παραμείνει στο παρασκήνιο μέχρι πρόσφατα.

Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασσιμάτης (πρώην πρόεδρος  Ελλήνων συνταγματολόγων και νομικός σύμβουλος του Α. Παπανδρέου) αναλύει παράγραφο προς παράγραφο τη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Ελλάδα πέρυσι τον Μάιο και τη δένει χειροπόδαρα…

Υπογράψαμε σύμβαση που παραβιάζει όλες τις αρχές διεθνούς δικαίου – παράνομη για την ίδια την ΕΕ – την οποία συνέταξε δικηγορικό γραφείο στην Αγγλία – το ίδιο που συνέταξε το σχέδιο Ανάν – και το οποίο πλήρωσε η Ελλάδα – γεμάτη ακυρότητες, πιστεύοντας ότι η Ελλάδα θα έχει κυβερνήσεις που δεν θα πάνε ποτέ στο δικαστήριο, αλλά θα υποκύπτουν στις πιέσεις.

Εφαρμοστέο δίκαιο της σύμβασης; Το Αγγλικό δίκαιο – όχι το Ελληνικό ούτε το Γερμανικό ούτε κανενός από τους συμβαλλόμενους – γιατί το Αγγλικό δίκαιο είναι ένα δίκαιο που διαφέρει από το ηπειρωτικό και στηρίζεται σε μια παράδοση των “πειρατικών” στόλων, έχει πάρα πολλά παράθυρα παρανομιών. Το Αγγλικό δίκαιο είναι το καλύτερο δίκαιο υπέρ του δανειστή.

Μεταξύ άλλων σε αυτήν την συνέντευξή στο Radio9.gr λέει ο κος Κασιμάτης:

Λίγες μέρες μετά την υπογραφή του “Μνημονίου” που πέρασε από την Βουλή, δημοσιεύτηκε ένας νέος νόμος, ο 3547, ο οποίος έδωσε την εξουσιοδότηση στον υπουργό οικονομικών να υπογράφει για την Ελλάδα. Αυτό επικρίθηκε σε μεγάλη έκταση αλλά δεν ανέφερε κανείς ότι είχε και μια άλλη διάταξη η οποία παραβίαζε το πολίτευμα της Ελλάδος: ορίζει ο 3547 ότι δεν απαιτείται κύρωση των συμβάσεων από την Βουλή.

Ήρθε δηλαδή ένας απλός νόμος να καταργήσει το σύνταγμα. Αυτό είναι αντισυνταγματικό αυτό βέβαια και παράβαση του διεθνές δίκαιο.

Αυτό είναι σε συνεννόηση της Κυβέρνησης μας με τους 16 δανειστές μας και με το ΔΝΤ να το κάνουμε έτσι που να νομίζει μεν κανείς ότι πέρασε από τη Βουλή αλλά να μην περάσει και να μην το ξέρει κανείς.

Και αυτήν τη γραμμή προφανώς την έχουν δώσει και σε όλα τα μεγάλα ΜΜΕ διότι μέχρι σήμερα κανένα μέσο δεν θέλησε να πει ούτε καν το όνομα της σύμβασης δανειοδότησης. Όλοι αναφέρουν το μνημόνιο – ότι υπάρχει αυτή η σύμβαση δεν το ξέρει ο Ελληνικός λαός.

Η Ελλάδα πλέον δεν είναι πια ανεξάρτητη με βάση αυτήν την σύμβαση – όχι μόνο στην εξωτερική πολιτική γιατί της δεσμεύεται η εθνική κυριαρχία, αλλά και στην οικονομική πολιτική λόγω της δέσμευσης της εθνικής περιουσίας.

Με αυτή τη δανειακή σύμβαση η Ελλάδα παραιτήθηκε αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που της παρείχε η εθνική της κυριαρχία.

Όταν είδα τον όρο της παραίτησης από την εθνική κυριαρχία, δεν πίστευα στα μάτια μου διότι τέτοιος όρος δεν έχει ξαναμπεί ποτέ διεθνή σύμβαση. Και έχω πει επανειλημμένως ότι ένας τέτοιος όρος δεν υπογράφεται ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο.

Έχουμε υπογράψει ολοκληρωτική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας… Αποκλείεται 3η πηγή χρηματοδότησης – δεν μπορούμε πλέον να δανειστούμε από άλλη χώρα εφόσον δεν μπορούμε πλέον να δώσουμε διασφάλιση.

Η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να προβάλει δικές της αξιώσεις απέναντι στους δανειστές της συμψηφιστικά – βλέπε κατοχικό δάνειο. Θα πρέπει να πάμε στα διεθνή δικαστήρια να τα διεκδικήσουμε. Είμαστε η μόνη χώρα που δεν έχει πάρει αποζημιώσεις από την Γερμανία για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το ποσόν; 160.000.000 ευρώ – πολύ περισσότερο από το δάνειό μας.

Όλοι οι όροι των συμβάσεων είναι υπέρ των δανειστών χωρίς να διασφαλίζει αντίστοιχα δικαιώματα στον οφειλέτη. Τούτο σημαίνει ότι είναι 100% ΛΕΟΝΤΙΟΣ η συμφωνία και για αυτό ακριβώς και είναι ανυπόστατη κάτω από το διεθνές δίκαιο.

Εφαρμόζουν πιλοτικά αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη την τακτική την οποία εφάρμοζαν και εφαρμόζουν παγίως στον “τρίτο κόσμο”. Σε όλα τα κράτη που έχει πάει το ΔΝΤ τους έδενε με παράνομους νόμους γιατί κανένας δεν πήγαινε σε κανένα διεθνές δικαστήριο να αμφισβητήσει την νομιμότητα των συμβάσεων.

Το πολυεθνικό κεφάλαιο το οποίο θέλει συνεχώς την συγκέντρωση εκπροσωπείται αυτή τη στιγμή από το ΔΝΤ, αύριο μπορεί να εκπροσωπείται από άλλους, εφαρμόζει αυτήν την τακτική.

Μα εφόσον υπάρχουν τεκμηριωμένα νομικά επιχειρήματα δεν μπορούμε να προσφύγουμε κατά αυτής της σύμβασης;

Θα έπρεπε να το κάνει και αυτό κάνω έκκληση… Εγώ πιστεύω ότι εάν έχουμε μια σθεναρή κυβέρνηση και θέσει το θέμα κύρους των συμβάσεων και των όρων θα δεχτούν αμέσως να αλλάξουνε γιατί δεν θέλουν να βγει έξω αυτό.

Ενώσεις πολιτών έχουν ήδη προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Εκκρεμεί ακόμα η απόφαση. Περιμένω με αγωνία να δω τι θα κάνει, αν το ΣτΕ είναι τουλάχιστον ισάξιο του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Λετονίας και της Πολωνίας, δύο χωρών που μπήκαν χτες στον “Ευρωπαϊκό πολιτισμό νομιμότητας”. Πάντως η εισήγηση είναι αρνητική … και αποκαρδιωτική…

Το ζήτημα είναι ότι υπάρχει μια διαρκής παραβίαση του πολιτεύματος της δημοκρατίας. Αυτή τη στιγμή η εξουσία που ασκείται στο εσωτερικό με βάση αυτές τις ανυπόστατες συμβάσεις οι οποίες δεν πέρασαν από την Βουλή των Ελλήνων σημαίνει ότι ασκείται μια πραξικοπηματική εξουσία, μια κατοχή, και ακόμη και η εξουσία της τρόικας που έρχεται και ελέγχει την Ελληνική διοίκηση και εξευτελίζει καθημερινώς την Ελλάδα, είναι παράνομη.

πηγή

Ερίκ Τουσέν: Πρόσχημα η έκρηξη του χρέους για επίθεση του κεφαλαίου κατά της εργασίας!

Πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση των Χρεών του Τρίτου Κόσμου, ο Βέλγος Ερίκ Τουσέν, μετείχε με αυτή του την ιδιότητα στην Επιτροπή Ελέγχου του χρέους στον Ισημερινό πριν από λίγα χρόνια. Θα βρεθεί στην Αθήνα για να πάρει μέρος στο διεθνές συνέδριο για το χρέος και την αριστερά που διοργανώνει το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ο Συνασπισμός, το Ινστιτούτο Πουλαντζάς και το Δίκτυο Transform. Παράλληλα, υπέγραψε την έκκληση της Πρωτοβουλίας για τη Δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου μαζί με 200 προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, η οποία παρουσιάστηκε την Πέμπτη στην ΕΣΗΕΑ.

* Το πρόβλημα του χρέους, με το οποίο σήμερα μας «πολυβολούν», είναι πράγματι τόσο σημαντικό ή χρησιμοποιείται μάλλον για ιδεολογικούς λόγους;

Πράγματι το θέμα του χρέους χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιβολή σε όλους τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και της Βορείου Αμερικής, στις ΗΠΑ, μια σειρά θυσιών που αποτελούν πλήγματα στα κοινωνικά δικαιώματα. Η έκρηξη του δημοσίου χρέους χρησιμοποιείται ως πρόσχημα από το μεγάλο κεφάλαιο για να επιτείνει την επίθεσή του κατά της εργασίας, αυξάνοντας έτσι τα χρέη του.

* Γιατί όμως το κεφάλαιο επέλεξε τη συγκεκριμένη συγκυρία όπου η παγκόσμια ανάκαμψη είναι ακόμη πολύ εύθραυστη; Δεν φοβάται ότι παίζει με τη φωτιά; Συνέχεια

Κ. Λαπαβίτσας: Υποστηρίξτε την εκστρατεία για Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους της Ευρώπης

Με άρθρο του στον Guardian, ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, Κώστας Λαπαβίτσας, καλεί τους αναγνώστες να στηρίξουν την εκστρατεία που ανακοινώθηκε προχθές, Πέμπτη 3 Μαρτίου, για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του δημόσιου χρέους.

Η μετάφραση του άρθρου έγινε από το No Budget:

Υποστηρίξτε την εκστρατεία για Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους της Ευρώπης.

Οι εργαζόμενοι έχουν επωμιστεί το βάρος του δημόσιου χρέους, αλλά δεν έχουν πληροφορίες για τη σύνθεση, τους όρους και τις πηγές του.

Το δημόσιο χρέος βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης της ευρωζώνης. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, που είναι ήδη πολύ υψηλό εδώ και χρόνια, έχει αυξηθεί εξαιρετικά από το 2009. Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος κλιμακώθηκε από τη στιγμή που προστέθηκαν σε αυτό τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών. Η Πορτογαλία και η Ισπανία κινδυνεύουν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Παρόμοιες τάσεις είναι πιθανό να εμφανιστούν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς να αποκλείεται το Ηνωμένο Βασίλειο.

Κοινά πρότυπα συχνά έχουν κοινές αιτίες. Η παγκόσμια κρίση του 2007-9 οδήγησε σε τεράστιες δαπάνες, εν μέρει εξαιτίας της διάσωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, εν μέρει λόγω της μείωσης της παραγωγής και της ανόδου της ανεργίας. Στην ευρωζώνη τα πράγματα έγιναν χειρότερα, καθώς το κοινό νόμισμα είχε εξασθενήσει περιφερειακές χώρες, οδηγώντας σε μεγάλα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών. [..]

Η αύξηση του δημόσιου χρέους οδήγησε τελικά στην υιοθέτηση πολιτικών λιτότητας από αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Κόπηκαν δημόσιες δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων αυτών για την υγεία και την εκπαίδευση· μισθοί και συντάξεις συμπιέστηκαν· αυξήθηκαν οι έμμεσοι φόροι. Το κόστος της κρίσης μεταβιβάστηκε στους ώμους των ανθρώπων που δεν είχαν καμία σχέση με το οικονομικό όργιο του 2001-7. Στην περιφέρεια της ευρωζώνης, αυτή η μεταφορά του κόστους έλαβε καταστροφικές διαστάσεις, με την κατάρρευση των εισοδημάτων και τη μαζική ανεργία. Συνέχεια