Τι είδαμε στο συλλαλητήριο

Τι είδαμε στο συλλαλητήριο

του Γιώργου Σαρρή

Αν πούμε πως ήταν ένα τεράστιο συγκλονιστικό συλλαλητήριο δεν θα προσθέσουμε τίποτα σε αυτό που περιμέναμε. Αν ασχοληθούμε με το αν είχε λίγο κόσμο παραπάνω η παρακάτω από τις 5 Μάη η τις 15 Δεκέμβρη, μπορεί να χάσουμε την ουσία παλεύοντας με ψυχρούς αριθμούς που δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Βέβαια και μόνο η εκτίμηση του Ρώυτερς που μίλησε για 100.000 κόσμο λέει πολλά αφού ως γνωστό αυτά τα πρακτορεία δεν τρελαίνονται από τη χαρά τους όταν βλέπουν τέτοιες μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Για την ιστορία πάντως θα πω πως η γνώμη μου είναι ότι το σημερινό συλλαλητήριο αριθμητικά, ήταν ανώτερο από του Δεκέμβρη και ίσο ή λίγο κατώτερο από του περσινού Μάη. Ποιοτικά όμως είχε μεγάλη διαφορά από όλα τα άλλα.

Θα πω λοιπόν τι είδα σήμερα στο δρόμο. Πρώτα απ’ όλα είδα πολύ μεγάλη σοβαρότητα. Όλα τα μπλοκ παρά τις αδυναμίες τους προσπάθησαν να περιφρουρήσουν την πορεία. Βέβαια όταν απέναντι έχεις να κάνεις με στοιχεία επικίνδυνα που δεν διστάζουν να επιτεθούν ψυχρά στους διαδηλωτές χτυπώντας και βρίζοντας καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι ένα ζήτημα απλό. Ένας από τους διαδηλωτές που κρατούσαν τις ντουντούκες της ΟΛΜΕ, μου έλεγε πως κουκουλοφόροι του όρμηξαν πισώπλατα αρπάζοντας την ντουντούκα και κάνοντας την κομμάτια, ενώ αυτόν τον απειλούσαν με τρόπο που μόνο συμπεριφορά παρακρατικών δείχνει. Παμε όμως πιο κάτω.

Είδα τον κόσμο να κατεβαίνει πια με μεγάλη ευκολία στο δρόμο, γνωρίζοντας την επικινδυνότητα του συλλαλητηρίου, και μάλιστα όλο και πιο οργανωμένος και αποφασισμένος. Βέβαια έχουμε δρόμο ακόμα να κάνουμε αλλά αυτή τη φορά, ο κόσμος δεν έφευγε με ευκολία όπως άλλες φορές στα πρώτα δακρυγόνα, κάνοντας προσπάθειες ξανά και ξανά να προσεγγίσει την πλατεία και να φτάσει στη Βουλή, παρά τον κανονικό βομβαρδισμό και πάλι με χημικά και τις εφόδους των Δελτάδων. Αν μάλιστα υπήρχε κάποιο σχέδιο για το τι κάνουμε και που πάμε όταν υποχωρούμε, είναι σίγουρο ότι θα είχαμε άλλο αποτέλεσμα.

Ανεβαίνοντας τη Σταδίου και ενώ τα δακρυγόνα έπεφταν βροχή στην πλατεία είδα την τεράστια πορεία με υπομονή να στέκεται οργανωμένα και να περιμένει την στιγμή να ξεκινήσει ξανά, ενώ οι ντουντούκες εκτός από τα συνθήματα καλούσαν να μείνουν όλοι εκεί με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα.

Τελικά μετά τις 2, χιλιάδες κόσμου εγκαταστάθηκε μπροστά στη Βουλή για ώρες, και αν ξέραμε κι εκεί τι ακριβώς έπρεπε να γίνει, η πίεση που θα είχε ασκηθεί θα ήταν πολύ μεγάλη. Βέβαια λόγω έλλειψης οργάνωσης αφού κανείς ουσιαστικά δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, ο πιο πολύς κόσμος υποχωρώντας στα γύρω στενά τελικά μετά από κάποιο διάστημα επέλεγε να φύγει. Δεν πειράζει όμως, την επόμενη φορά που απ ότι φαίνεται δεν θα είναι μακριά.

Το πιο σημαντικό όμως για μένα, είναι το ότι ο πολύς κόσμος αισθάνεται πως δεν εκπροσωπείται από κάποια από τις υπάρχουσες πολιτικές ή συνδικαλιστικές οργανώσεις και σχεδόν συμβατικά επιλέγει να βρεθεί στο ένα η το άλλο μπλοκ. Η απίστευτη κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος, η απαξίωση αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο των πολιτικών φορέων, αλλά και η αντιπαλότητα των κομμάτων της Αριστεράς δημιουργεί στον κόσμο μια πολύ δυσάρεστη εικόνα. Έτσι όμως αποκτάει πολύ μεγαλύτερη αξία η απίστευτη μαζικότητα και ο δυναμισμός των συλλαλητηρίων. Είναι σίγουρο πως η στιγμή που θα βρεθεί μια κοινή πλατφόρμα συνεννόησης και ένας πυρήνας κοινής δράσης που θα τραβήξει πίσω του θέλοντας και μη τους πάντες, θα είναι η στιγμή που θα ξεκινήσει μια πολύ σύντομη αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση και τα σχέδια ΕΕ και ΔΝΤ. Αυτό ακριβώς είναι που ψάχνει με επιμονή όλος αυτός ο κόσμος που κατεβαίνει στις πορείες.

Πιο πολύ απ όλα τα άλλα λοιπόν σήμερα είδαμε ένα τεράστιο πλήθος να αναζητά και να απαιτεί από όλους μια λύση.

Είναι για μένα φανερό ότι η χυδαία επίθεση που γίνεται ενάντια στη ζωή του απλού λαού και των μικροεπιχειρηματιών- επαγγελματιών δημιουργεί την απόλυτη κι αξεπέραστη ανάγκη να δοθεί ικανοποιητική λύση. Είναι πλέον δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες οι άνθρωποι που προσπαθούν να ανακαλύψουν νέους τρόπους πολιτικής έκφρασης που να δώσει κάποια διέξοδο που είναι αναγκαία. Χιλιάδες άνθρωποι που η ανάγκη τους κάνει να αναζητούν μια πλατφόρμα κοινής δράσης, ένα κίνημα με απλούς, κατανοητούς και αναμφισβήτητους στόχους από τους πολλούς. Ένα κίνημα ανατροπής της φρικτής αυτής κατάστασης που θα δίνει ελπίδα, ανάσα και διέξοδο στο λαό που νοιώθει ασφυξία, και που θα υπόσχεται να εκπληρωθεί σε ένα διάστημα ορατό και σύντομο κι όχι στο μακρινό απώτερο μέλλον. Μακροπρόθεσμα σύντροφοι θα είμαστε όλοι νεκροί.

Γι αυτό λοιπόν είναι σίγουρο, ότι βρισκόμαστε πριν από μια γέννα που θα είναι τρομερά σημαντική, ανατρεπτική και ουσιαστική για όλους, αφού «όποιος ψάχνει βρίσκει». Βρισκόμαστε ακριβώς πριν από τη γέννηση μιας διαδικασίας νέας και πρωτόγνωρης, που θα φέρει το λαό πραγματικά από το περιθώριο στο προσκήνιο, στο κεντρικό γήπεδο που παίζεται το παιχνίδι της ζωής μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s