Μήπως είναι πια καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας;

αναδημοσίευση της σημερινής προκήρυξης της Πολιτικής ομάδας για την Αυτονομία

οι φωτογραφίες ανήκουν στο καταπληκτικό φωτορεπορτάζ της Συσπείρωσης αριστερών μηχανικών

 

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς οικονομικό

Τον τελευταίο καιρό βιώνουμε μια επιταχυνόμενη διαδικασία γενικής αναδιάρθρωσης των κοινωνιών. Εκμεταλλευόμενες το φόβο της κρίσης και την απουσίας σοβαρών κοινωνικών κινημάτων και αντιστάσεων, οι πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες εξαπολύουν πρωτοφανή επίθεση ενάντια σε κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα. Με το Μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα τεμαχίζουν τον όποιον κοινωνικό ιστό έχει απομείνει και εντείνουν το κλίμα ατομικοποίησης, το φόβο, την έλλειψη προοπτικής και την απουσία ουσιαστικού περιεχομένου στη ζωή μας. Δημιουργούν μια κοινωνία-ζούγκλα, όπου ο καθένας ασχολείται μόνο με το στενό του περίγυρο και όπου κάθε κοινωνική ομάδα στρέφεται ενάντια στις άλλες.

Η επίθεση αυτή, που στις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και 30 χρόνια, πατάει στη βαθιά ανθρωπολογική αποσύνθεση των κοινωνιών μας, η οποία τείνει να αφαιρέσει σχεδόν κάθε νόημα από τη ζωή μας, κάνοντάς μας να ασχολούμαστε μόνο με τη δουλειά (αν έχουμε) και την προσπάθεια να βελτιώσουμε την κοινωνική μας θέση μέσω της κατανάλωσης. Η ατομική καλοπέραση και η αδιαφορία για τα κοινά -υπέρτατες αξίες του σύγχρονου λάιφσταϊλ- αφήνουν ελεύθερο το πεδίο σε όσους βρίσκονται στην εξουσία για να πάρουν πίσω πολλά από τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν στο παρελθόν μετά από αγώνες.


Η δημοκρατία ενάντια στον κοινοβουλευτισμό

Η απόλυτα δικαιολογημένη διάδοση ενός αντικοινοβουλευτικού αισθήματος, όμως, δεν αρκεί. Χρειάζεται να ξέρουμε για ποιο λόγο είμαστε ενάντια στο υπάρχον σύστημα και τους εκπροσώπους του. Χρειάζεται μια ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση, ειδάλλως εύκολα οδηγούμαστε στη στείρα απόρριψη των πάντων, η οποία δεν ξεφεύγει σε καμία περίπτωση από την κυρίαρχη ιδεολογία που μας θέλει αδιάφορους για τα κοινά, παθητικούς καταναλωτές, πειθήνιους εργαζόμενους (όταν υπάρχει δουλειά), ενσωματωμένους «διανοούμενους», καριερίστες ή καλοπερασάκηδες φοιτητές. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος που δεν ξεπερνά την απλή συναισθηματική αγανάκτηση μπορεί εύκολα να αφομοιωθεί και να πάρει τη μορφή ενός πολιτικού μηδενισμού, ο οποίος πιο συχνά οδηγεί στον καναπέ παρά στην πολιτική κινητοποίηση.

Αυτό που είναι βρώμικο και διεφθαρμένο, δεν είναι η πολιτική γενικώς αλλά η ολιγαρχική μορφή που παίρνει μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού και της οικονομικής ανισότητας. Αντίθετα υπάρχει και μια άλλη μορφή πολιτικής, ο αγώνας των πολιτών ενάντια σε αυτές τις ολιγαρχικές δομές υπέρ της ισότητας και της πραγματικής δημοκρατίας. Αυτήν πρέπει να αντιτάξουμε στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία.

Τα σκάνδαλα, η διαφθορά, η οικονομική κακοδιαχείριση και η ανισότητα δεν είναι συγκυριακές παρεκκλίσεις του συστήματος, αλλά αποτελούν δομικό στοιχείο του σημερινού καπιταλισμού και των «αξιών» του (ανευθυνότητα, κυνήγι του κέρδους και της κοινωνικής ανόδου, κατασίγαση των πολιτικών παθών κ.λπ.). Η γκρίνια γύρω από την κοροϊδία των κομμάτων δεν οδηγεί πουθενά, αν δε συνοδευτεί από μια πιο βαθιά κριτική του κοινοβουλευτισμού. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στην αυταπάτη μιας δήθεν αποτελεσματικότητας που προϋποθέτει την ανάθεση της διαχείρισης των κοινών στους «ειδικούς» και στους «επαγγελματίες».

Για μια πραγματική δημοκρατία

Αν κάπου έχουμε βασική ευθύνη εμείς οι πολίτες, είναι στη διαιώνιση αυτού του συστήματος, το οποίο ανεχόμαστε δίχως να προσπαθούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας πάνω σε μια νέα βάση ανεξάρτητα και ενάντια σε όλους αυτούς που θέλουν δήθεν να κυβερνούν για εμάς, αλλά στην πραγματικότητα κυβερνούν για τον εαυτό τους. Η δημοκρατία, η πραγματική και γνήσια δημοκρατία κι όχι αυτή η επαίσχυντη ολιγαρχία που χρησιμοποιεί καταχρηστικά αυτό το όνομα, είναι το πολιτικό καθεστώς όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στην άσκηση της εξουσίας. Είναι το πολιτικό σύστημα όπου δεν υπάρχουν πολιτευτές και ψηφοφόροι, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από κυρίαρχες συνελεύσεις με την άμεση συμμετοχή όλων των πολιτών και όπου τα αξιώματα και οι υπεύθυνες θέσεις ανατίθενται βάσει της αρχής της κυκλικότητας, ενώ οι κάτοχοί τους μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανακληθούν, αν δούμε ότι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Πρόκειται για ό,τι λανθασμένα αποκαλείται άμεση δημοκρατία: λανθασμένα, διότι η δημοκρατία είναι από τη φύση της άμεση.

Για τη δημοκρατική οργάνωση των αγώνων

Η αρχή όμως της (άμεσης) δημοκρατίας δεν έχει μόνο το νόημα μιας γενικής ιδέας βάσει της οποίας ασκούμε κριτική στην υπάρχουσα κοινοβουλευτική ολιγαρχία ούτε συνιστά απλώς κάποια ιδεώδη μορφή πολιτεύματος που θα μπορούσε κάποτε, στο μακρινό μέλλον, να υπάρξει. Συνιστά και ένα οργανωτικό μοντέλο που μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί στα πλαίσια της οργάνωσης των καθημερινών μας αγώνων ενάντια στις συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών.

Στη σημερινή συγκυρία το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε στα χέρια άλλων. Η γραφειοκρατική λειτουργία των συνδικάτων και οι από πριν δρομολογημένες και κατευθυνόμενες κινητοποιήσεις είναι αδιέξοδες και χειραγωγούν τις συνειδήσεις. Έχει έρθει ο καιρός για πρωτοβουλίες από τα κάτω, για αυτόνομες και ακηδεμόνευτες από τα κόμματα δράσεις, για την ενεργή συμμετοχή του κόσμου στα κοινά, για την πραγματική πολιτική. Για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε πράγματα, πρέπει να προσπαθήσουμε να αυτοοργανωθούμε συλλογικά, να προτάξουμε την εφευρετικότητα και την αξία της αλληλεγγύης. Αυθόρμητα κινήματα ανυπακοής όπως το «Δεν Πληρώνω» μπορούν να δείξουν το δρόμο. Πολύ σημαντική είναι και η ενεργή στήριξη των πρωτοβάθμιων σωματείων που προσπαθούν να κάνουν δουλειά σε καθημερινή βάση. Οι τοπικές κινήσεις πολιτών και οι συνελεύσεις γειτονιάς που έχουν δημιουργηθεί μπορούν να παίξουν βασικό ρόλο στη συνειδητοποίηση της σημασίας της αυτόνομης συλλογικής δράσης της κοινωνίας (όπως βλέπουμε να συμβαίνει στην Κερατέα, όπου, μέσα απ’ τον αγώνα, οι κάτοικοι συνειδητοποιούν τη δύναμή τους). Χρειάζεται να δοθεί μια προοπτική ελπίδας προς κάτι καινούριο, προς μια καινούρια θέσμιση της καθημερινής ζωής.

Εδώ είναι όμως που λάμπει δια της απουσίας του ένα συγκροτημένο πολιτικό κίνημα, που ξέρει να διεκδικεί και να δρα αυτόνομα. Ζούμε δυστυχώς σε μια κοινωνία παθητικότητας και ανάθεσης, όπου η πρωτοβουλία πρέπει να ανήκει στα γραφειοκρατικά συνδικάτα και στα κόμματα. Η έλλειψη δυναμικής από τα κάτω οδηγεί σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια στον εκφυλισμό των όποιων προσπαθειών αντίστασης. Οι σποραδικές γενικές απεργίες -όσο σημαντικές κι αν είναι- δεν μπορούν από μόνες τους να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό πεδίο αγώνα. Για αυτό και καταλήγουν να λειτουργούν θεσμικά, αδρανοποιώντας τον αυθορμητισμό και το πολιτικό πάθος. Αν κατεβαίνουμε στο δρόμο μία μέρα και τις υπόλοιπες επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, τότε όχι μόνο παραδίδουμε τα όπλα, αλλά παραλύουμε και τη διάθεση που έχουμε να αγωνιστούμε. Το θέμα είναι να αλλάξουμε την ίδια μας την καθημερινότητα και να βρούμε τρόπους και δομές που θα συστηματικοποιούν τη δράση μας, μετατρέποντας τους δημόσιους χώρους σε δημόσιο χώρο.

Ο εθνικισμός δεν είναι λύση, αλλά δείγμα της αδυναμίας μας να αγωνιστούμε

Είναι της μόδας τελευταία μια θεωρία σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες αποτελούμε ένα ιδιαίτερο και ανάδελφο έθνος που το επιβουλεύονται οι Μεγάλες Δυνάμεις και οι δυνατοί του κόσμου. Άρα, ο μόνος τρόπος αντίστασης στις επιβαλλόμενες πολιτικές είναι -λέει- η υπεράσπιση της Πατρίδας και των εθνικών μας ιδεωδών. Είναι όμως σαφές πως στην πραγματικότητα δεν πλήττεται η «Ελλάδα» γενικώς από τα μέτρα και τις μνημονιακές πολιτικές. Ορισμένοι από τους Έλληνες πλήττονται από αυτά, ορισμένοι όμως κερδίζουν. Η ελαστικοποίηση, π.χ., των εργασιακών σχέσεων αποτελεί το καλύτερο δώρο για τη ντόπια, καθαρά ελληνική εργοδοσία. Αυτό σημαίνει ότι το ζήτημα δεν είναι εθνικό αλλά κοινωνικό και ταξικό: τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση ωφελούν ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες και πλήττουν κάποιες άλλες. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, κάθε αναφορά στην εθνική ενότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κάλεσμα για την υποταγή μας σε αυτούς που ωφελούνται από τα μέτρα (ανώτερα στρώματα, πολιτική τάξη, μεγαλοδημοσιογράφοι, εργοδότες κ.λπ.).

Αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Εχθρός μας δεν είναι οι απελπισμένοι μετανάστες που εγκαταλείπουν, πιεζόμενοι από τις συνθήκες, τις πατρίδες τους για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη, αλλά, εξαιτίας της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ελληνικού κράτους, αναγκάζονται, δίχως τη θέλησή τους, να στοιβάζονται υπό άθλιες συνθήκες στα γκέτο και τις παραγκουπόλεις της Αθήνας ή της Πάτρας. Εχθρός μας είναι όσοι μέσα στην ίδια τη χώρα επωφελούνται από τα μέτρα και έχουν συμφέρον να τα υποστηρίζουν: με άλλα λόγια οι εργοδότες, που καταφέρνουν μέσα σε ένα χρόνο να καταργήσουν κατακτήσεις δεκαετιών ολόκληρων. Όταν απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση εμείς καθόμαστε και χάφτουμε την ξενοφοβία που μας ταΐζουν λαϊκιστές πολιτικοί και μεγαλοδημοσιογράφοι, απλώς κάνουμε τα αφεντικά και τους μαφιόζους των ΜΜΕ να τρίβουν τα χέρια τους από ευχαρίστηση: αντί να στρεφόμαστε ενάντια σε αυτούς, προτιμάμε να στρεφόμαστε ενάντια στους εξαθλιωμένους μετανάστες που δε μας φταίνε σε τίποτε. Καλύτερα θα ήταν να κοιτούσαμε να διδαχθούμε από το θάρρος και την αγωνιστικότητα αυτών των ανθρώπων που, όπως οι 300 απεργοί πείνας, δε διστάζουν να βάλουν ακόμα και την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο προκειμένου να υπερασπιστούν το δίκιο τους.

…εδώ πότε θα γίνει της Αιγύπτου;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s