Η φυλακή δεν είναι λύση

Ανησυχία και αγανάκτηση έχουν προκαλέσει στους ανθρώπους που δίνουν τη μάχη της απεξάρτησης, τις οικογένειές τους και τους φορείς θεραπείας μια σειρά από καταδικαστικές αποφάσεις των τελευταίων μηνών. Σε αρκετές περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα η δικαιοσύνη έδειξε το σκληρό της πρόσωπο απέναντι σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρήσης αλλά και σε απεξαρτημένους.

Μέλη και απόφοιτοι των προγραμμάτων του ΚΕΘΕΑ και άλλων φορέων συνελήφθησαν, κρατήθηκαν και βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο παρατεταμένου εγκλεισμού  για αδικήματα που διέπραξαν όσο ήταν στη χρήση και πριν από την ένταξή τους στο πρόγραμμα, χωρίς να αναγνωρίζεται η προσπάθειά τους για αλλαγή τρόπου ζωής και επανένταξη στην κοινωνία.  Σε ανάλογη θέση βρίσκεται από τις αρχές της εβδομάδας και ο Παρασκευάς Φωκιανός, που συμμετέχει στην τελική φάση του προγράμματος απεξάρτησης 18ΑΝΩ. Με αποφάσεις όπως αυτή ναρκοθετείται η προσπάθεια των νέων ανθρώπων που παλεύουν να βγουν νικητές στη μάχη κατά των ναρκωτικών, καταπατείται το δικαίωμά τους για θεραπεία και επιστροφή στη ζωή και στέλνεται ένα άκρως αποθαρρυντικό μήνυμα στους ανθρώπους που δίνουν τη μάχη της απεξάρτησης, μεγάλο ποσοστό των οποίων έχει εμπλοκές με το νόμο.

Όσον αφορά τους εξαρτημένους χρήστες είναι πολύ πρόσφατο το παράδειγμα της ισόβιας καταδίκης της 45χρονης χρήστριας Μαριάνθης Πατσελή για εμπορία 12 γραμμαρίων ηρωίνης, επειδή το δικαστήριο αυθαίρετα έκρινε ότι δεν ήταν εξαρτημένη, παραβλέποντας το πόρισμα της ιατροδικαστικής έκθεσης, παλαιότερες δικαστικές  αποφάσεις για το πρόσωπό της, αλλά και τη θετική παρέμβαση του Εισαγγελέα της έδρας, ο οποίος είχε τονίσει ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την εξάρτηση της κρατούμενης.  Πρόκειται για μια χαρακτηριστική και ακραία περίπτωση δυσαναλογίας μεταξύ της ευθύνης που αντιστοιχεί στην πράξη και της επιβαλλόμενης ποινής, δυσαναλογία που προσκρούει στο Σύνταγμα και στις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δεσμεύουν τη χώρα.  Επιπλέον, όπως έχει επισημάνει και ο ΟΗΕ (INCB, 2004), μια αποτελεσματική πολιτική μείωσης της προσφοράς προϋποθέτει «τη λήψη μέτρων κατά των μεγαλοδιακινητών, οι οποίοι είναι σχετικά λίγοι, και όχι συλλήψεις στον πληθυσμό των εξαρτημένων».

Το ΚΕΘΕΑ έχει επισημάνει και στο παρελθόν την ανάγκη να αντιμετωπίζονται οι εξαρτημένοι ως άτομα που χρειάζονται ειδική φροντίδα και υποστήριξη και όχι ως εγκληματίες. Είναι γνωστό ότι η φυλάκιση επιδεινώνει την ψυχοκοινωνική κατάσταση των εξαρτημένων, ενώ  η απεξάρτηση όχι μόνο θεραπεύει, αλλά και απομακρύνει από το κόσμο του εγκλήματος. Η λύση του προβλήματος της εξάρτησης δεν βρίσκεται στην τιμωρία και στον εγκλεισμό αλλά στα εναλλακτικά της φυλάκισης μέτρα, στη διασφάλιση του δικαιώματος πρόσβασης σε υψηλής ποιότητας υποστηρικτικές και θεραπευτικές υπηρεσίες για όλους τους χρήστες, είτε  βρίσκονται στην κοινωνία είτε στη φυλακή,  στην εφαρμογή και επέκταση των ευνοϊκών ρυθμίσεων για του εξαρτημένους και στην υποστήριξη της προσπάθεια θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης όσων βρίσκονται σε διαδικασία απεξάρτησης.

Το ΚΕΘΕΑ ζητά από την Πολιτεία αφενός να εξαντληθούν οι δυνατότητες προσβολής με ένδικα μέσα των παραπάνω περιπτώσεων και αφετέρου να επανεξεταστεί το φάσμα των σχετικών ποινών, οι οποίες στην Ελλάδα είναι πολύ αυστηρότερες από αυτές που ισχύουν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


www.kethea.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s