Eυρωκαταδίκη για τις συνθήκες κράτησης αιτούντων άσυλο

Ένοχη για παραβίαση άρθρων της Σύμβασης Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απαγορεύουν την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση και προασπίζουν το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια, κρίθηκε η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στο δικαστήριο προσέφυγε ο Α.Α., παλαιστινιακής καταγωγής, ο οποίος κατοικεί στα Χανιά.

Ο προσφεύγων απέδρασε από κέντρο κράτησης προσφύγων στο Λίβανο και συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές σε ελληνικά χωρικά και ενώ η βάρκα στην οποία επέβαινε βυθιζόταν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε στο δικαστήριο, κατά τη σύλληψή του κακοποιήθηκε από τις αστυνομικές αρχές ενώ κατά την τρίμηνη κράτησή του στο «κέντρο υποδοχής μεταναστών» στη Σάμο υποχρεώθηκε, μαζί με άλλους 190 κρατούμενους, να τρώει στο δάπεδο, να κοιμάται σε σωρούς σκουπιδιών, να μην έχει τη δυνατότητα να κάνει μπάνιο με ζεστό νερό, να μην του επιτρέπεται να τηλεφωνήσει, να μην έχει δικηγόρο και διερμηνέα, να ζει σε παράπηγμα όπου τα παράθυρα ήταν φραγμένα με ξύλινες σανίδες και δεν ενημερώθηκε για τη δυνατότητα προσφυγής του σε διοικητικό δικαστήριο.

Επίσης, οι ελληνικές αρχές αρνήθηκαν δύο φορές να καταχωρήσουν την αίτηση πολιτικού ασύλου, ενώ χάρη σε μία ελληνική ΜΚΟ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε αιμόπτυση, σπασμένα πλευρά, αδυναμία, πονοκέφαλοι και δερματικά προβλήματα.

Τελικά, πολιτικό άσυλο του δόθηκε τον Αύγουστο του 2008. Ωστόσο, ήδη από τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς είχε προσφύγει στο ΕΔΑΔ.

Κατά τη συζήτηση της προσφυγής, ο εκπρόσωπος της Ελλάδας υποστήριξε ότι η προσφυγή είναι παράνομη καθώς ο Α.Α. δεν είχε εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα στην Ελλάδα. Όπως όμως επισημαίνεται στην απόφαση του δικαστηρίου, ήταν αδύνατο χωρίς δικηγόρο και διερμηνέα να καταφέρει ο Α.Α. να ασκήσει ένδικα μέσα στην Ελλάδα.

Ακόμα, το ΕΔΑΔ έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση των άρθρων 3 (απαγόρευση των βασανιστηρίων) και 5 §§ 1 και 4 4 (δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια) της Σύμβασης και επιδίκασε 15.000 ευρώ στον προσφεύγοντα για ηθική βλάβη και 800 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

πηγή

Με απόφαση του εφετείου: Πάρκο, όχι πάρκινγκ

Ακύρωσε το Διοικητικό Εφετείο την πολεοδομική άδεια για το υπόγειο πάρκινγκ στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων. Τον Ιανουάριο του 2009 τα έργα για το πάρκινγκ, που περιλάμβαναν την κοπή πολλών δέντρων, είχαν ξεκινήσει καθώς η δημοτική αρχή είχε συμφωνήσει με ιδιώτη επιχειρηματία για την κατασκευή του πάρκινγκ. Η κινητοποίηση κατοίκων και φορέων της περιοχής κατάφερε να σταματήσει τα έργα.

Μιλώντας στην «Ελευθεροτυπία», ο Χρήστος Ρουμπάνης από την Κίνηση Κατοίκων 6ου Διαμερίσματος τονίζει: «Η απόφαση του Εφετείου είναι μια νίκη της συλλογικής δράσης εμάς των κατοίκων της περιοχής. Και βέβαια αποδεικνύει ότι η ενέργεια του δημάρχου -να κόψει τα δένδρα του πάρκου τον Ιανουάριο του 2009 για να κατασκευαστεί υπόγειο πάρκινγκ στον χώρο- δεν ήταν μόνο εγκληματική για το περιβάλλον, αλλά και παράνομη».

«Το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης για τον λαό της Αθήνας, που τον εμπιστεύτηκε με την ψήφο του, είναι να αποκαταστήσει το πράσινο στο παρκάκι, να ξαναγίνει ο χώρος μια όαση πρασίνου στην περιοχή μας, που στην κυριολεξία πνίγεται στο τσιμέντο. Εμείς σκοπεύουμε να απευθυνθούμε σε όλες τις δημοτικές παρατάξεις, την προεκλογική περίοδο των δημοτικών εκλογών, ζητώντας να δεσμευτούν για την αποκατάσταση του χώρου», προσθέτει.

Οι κάτοικοι περιμένουν τώρα απόφαση επί της αιτήσεώς τους στο ΣτΕ ώστε να χαρακτηριστεί το παρκάκι αποκλειστικά κοινόχρηστος χώρος πρασίνου. «Είμαστε αισιόδοξοι ότι το δικαστήριο θα μας δικαιώσει και σε αυτό το αίτημά μας, γιατί είναι το μόνο δίκαιο – δικαιούμαστε έστω και λίγο πράσινο στην Κυψέλη», λέει ο κ. Ρουμπάνης.

Την Τετάρτη, ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του ζήτησε από τον δήμο Αθηναίων να φροντίσει το πάρκο. «Έστω σήμερα που τα σχέδια για την τσιμεντοποίηση του πάρκου ακυρώθηκαν οριστικά, να αναλάβει (ο δήμος Αθηναίων) υπεύθυνα, σε συνεργασία με τους κατοίκους της περιοχής, τη φροντίδα και ενίσχυση αυτού του χώρου πρασίνου – ανάσας για τη βεβαρυμμένη περιοχή της Κυψέλης», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

πηγή

ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡAXΩΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Σήμερα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του θεσμού της φυλακής παραδέχονται την αποτυχία της φυλακής όχι απλώς να προετοιμάσει αλλά ούτε καν να επιτρέψει την κοινωνική επανένταξη των πρώην κρατουμένων.. Νομοθετικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των κρατούμενων καταστρατηγούνται, ακυρώνονται στην πράξη ή μετατρέπονται σε ευεργετήματα χορηγούμενα με ασαφή κριτήρια και με κυρίαρχο το επιχείρημα της ανάγκης να διαφυλαχθεί η τάξη και η πειθαρχία στις φυλακές και να προστατευθεί η κοινωνία από «ανέτοιμους να επανενταχθούν» εγκληματίες.

Ο θεσμός των «αδειών», που είναι ο σημαντικότερος δίαυλος επαφής με τον έξω κόσμο και συμβάλλει στην κοινωνική επανένταξη, τείνει να εκλείψει με τη δικαιολογία της «κακής χρήσης αδείας» και την αναγωγή των εξαιρέσεων σε κανόνα. Το συμβούλιο της φυλακής παίρνει το ρόλο της Πυθίας, ο χρησμός υποκαθιστά τον νόμο και οι προβλέψεις για την κακή χρήση της άδειας μετατρέπονται από ενδεχόμενο σε βεβαιότητα, έτσι ώστε να νομιμοποιείται η ουσιαστική ακύρωση των σχετικών ρυθμίσεων. Τη ρητορική του φόβου, ο οποίος προσωποποιείται στον έγκλειστο πληθυσμό, τροφοδοτούν και τα ΜΜΕ καθώς δεκάδες δημοσιεύματα έχουν εμφανιστεί στα 18 χρόνια ύπαρξης του θεσμού της άδειας, τα περισσότερα με τον τίτλο «άφαντοι οι αδειούχοι κρατούμενοι», υπονομεύοντας έτσι τον ίδιο το θεσμό των αδειών και όχι απλώς τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις για τη χορήγησή τους. Από την εφαρμογή του θεσμού προκύπτει ότι ένα μικρό μόνο ποσοστό κρατουμένων (που δεν υπερβαίνει το 4%) κάνουν κακή χρήση του συγκεκριμένου δικαιώματος, ενώ και οι ποιοτικές αναλύσεις καταλήγουν σε θετική αποτίμηση.

Πρόσφατες νομοθετικές  ρυθμίσεις, όπως ο Ν. 3772/09 που ψηφίστηκε επί υπουργίας Δένδια αυστηροποιούν την πρακτική χορήγησης αδειών σχετικοποιώντας και τα κριτήρια, με αποτέλεσμα άδειες να περικόπτονται αναίτια ή και αναιτιολόγητα ή με τυπικές αιτιολογίες. Παραμένει επίσης το πρόβλημα των καταδικασθέντων με βάση το νόμο περί ναρκωτικών, καθώς με την τροπολογία του  Ν. 3811/09 αυτοί εξακολουθούν να αποκλείονται από ευεργετικές διατάξεις όπως η χορήγηση άδειας  και η μεταγωγή  σε αγροτικά καταστήματα μετά την έκτιση του 1/5 της ποινής.


Η χορήγηση άδειας χρόνο  με τον χρόνο περιορίζεται, ενώ  ουσιαστικά αποκλείεται  και για τους αλλοδαπούς κρατούμενους καθώς στη μεγάλη πλειονότητά τους δεν έχουν τη δυνατότητα να δηλώσουν μόνιμη κατοικία (προϋπόθεση για τη χορήγηση άδειας) ενώ το ιδιαίτερο νομικό τους status συντείνει στην αντιμετώπισή τους ως εξ ορισμού επικίνδυνων.


Γι’ αυτό σας καλούμε να στηρίξουμε το δικαίωμα των κρατουμένων στην άδεια και να τους αντιμετωπίζουμε ως μέρος της κοινωνίας και όχι ως εχθρό της.

Συλλογή υπογραφών στο adeiesfylakes@gmail.com

Στέλνουμε την υπογραφή μας γράφοντας όνομα, επάγγελμα και περιοχή

πηγή

Οι ανισότητες στην υγεία

Μεταξύ Ανατολής και Δύσης τοποθετείται η Ελλάδα, αλλά μάλλον απροσδόκητα σε σχέση με τα ειωθότα: γιατί όταν λέμε Ανατολή εννοούμε τα πρώην σοσιαλιστικά ευρωπαϊκά κράτη και όταν λέμε Δύση εννοούμε την Αμερική.

Και πάλι αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι για καλό: αφενός γιατί η χώρα μας συγκρίνεται με τις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, οι οποίες αντιπροσωπεύουν σχεδόν το μισό του συνόλου των δαπανών των νοικοκυριών γι’ αυτό τον σκοπό -περίπου 45%-, όταν ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι κάτω από το μισό και φτάνει το 18%. Αφετέρου γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Ερευνας (ΕΚΕ), στις απόψεις των Ευρωπαίων πολιτών για την κοινωνική αλληλεγγύη η Ελλάδα με ποσοστό 20,5% συγκαταλέγεται στα χαμηλά ποσοστά αποδοχής συστημάτων κοινωνικής αλληλεγγύης που παρουσιάζουν πρώην σοσιαλιστικές χώρες όπως η Ρωσία (14,3%), η Ουκρανία (15,9%), η Λετονία (14,1%). Στον αντίποδα βρίσκονται χώρες με ιστορικά αναπτυγμένα συστήματα κράτους πρόνοιας, όπως είναι οι βόρειες χώρες της Ευρώπης, στις οποίες οι πολίτες συμφωνούν σε μεγαλύτερο βαθμό στην ιδέα μιας κοινωνίας πολιτών βασισμένης στην κοινωνική αλληλεγγύη, με κορυφαίους τους Γάλλους (50,4%), τους Αγγλους (48,8%) και τους Ολλανδούς (46,8%).

Αντίστοιχα είναι τα αποτελέσματα της έρευνας για τους πολίτες χωρών που δηλώνουν ότι οι συνθήκες διαβίωσης των συνταξιούχων θα είναι «εξαιρετικά δύσκολες». Ετσι για τις χώρες της ανατολικής και νότιας Ευρώπης σε ποσοστά υπερδιπλάσια των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών υπάρχει ανησυχία για τη δυσκολία διαβίωσης των συνταξιούχων, και σε αυτές περιλαμβάνεται και η Ελλάδα: εδώ τα σκήπτρα κρατούν πάλι οι Ρώσοι αλλά και οι Βούλγαροι με ποσοστά που ξεπερνούν το 30% και ακολουθούν οι Ουκρανοί (28%).

Στην επεξεργασία των δεδομένων της τελευταίας ΕΚΕ που έκανε ο καθηγητής Γιάννης Υφαντόπουλος για το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και τις κοινωνικές ανισότητες, η καταληκτική παρατήρηση δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού: «Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι από το 1983 με την ψήφιση του Νόμου 1397 «Περί Εθνικού Συστήματος Υγείας», η Ελλάδα υιοθέτησε ένα δημόσιο σύστημα Υγείας το οποίο απέβλεπε κυρίως στη διασφάλιση της ισότητας. Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Ερευνας για το 2009 δείχνουν ότι η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μια χώρα με τις υψηλότερες ανισότητες στην υποκειμενική κατάσταση της υγείας. Η υποτονική ανάπτυξη του δημόσιου τομέα σε συνδυασμό με την κακοδιοίκηση και τη διαφθορά συνέβαλαν στην αύξηση των ιδιωτικών δαπανών και παράλληλα στην αύξηση των ανισοτήτων στην υγεία στην Ελλάδα».

Τις όψεις που παίρνουν οι ανισότητες στην πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας επιχειρούμε να ανιχνεύσουμε μέσα από μια πρόσφατη μελέτη του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών και μια συζήτηση με τον αν. καθηγητή Κοινωνικής Ιατρικής Γιάννη Τούντα.

πηγή