ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Βαλαωρίτου 12, 10671, Αθήνα, τηλ. 210 3613117, φαξ. 210 3634437

email: hlhr@hlhr.gr, www.hlhr.gr


Σε συνεδρίασή του της 6ης Ιουλίου 2010, το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Το Κοινωνικό Κράτος Δικαίου, ιδίως μάλιστα στο πεδίο της κοινωνικής ασφάλισης και του εργατικού δικαίου, συλλογικού και ατομικού, δεν αποτελεί απλώς στοιχείο της ταυτότητας του Ευρωπαίου Πολίτη, όπως διαμορφώθηκε ιστορικά τα μεταπολεμικά χρόνια. Τα  κοινωνικά δικαιώματα είναι θεμελιώδη, δηλαδή ο πυρήνας τους δεν μπορεί να παραβιάζεται, ούτε από τον εθνικό νομοθέτη, ούτε από τους υπερεθνικούς οργανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ακριβώς διότι στο θεμέλιο νόμο της εθνικής αλλά και της κοινοτικής έννομης τάξης, στο κοινωνικό συμβόλαιο που συγκροτεί την πολιτεία, περιλαμβάνονται ως συστατικές οι ρυθμίσεις που διασφαλίζουν ένα ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής προστασίας.

Η ψήφιση, τον περασμένο Μάιο, του νόμου 3845/2010 «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» αποτέλεσε την αφετηρία μιας σειράς νομοθετικών πρωτοβουλιών, στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, που παραβιάζουν θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα κατοχυρωμένα στο Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο. Κατ’ επίκληση του Μνημονίου Συνεργασίας και της στρατηγικής εξόδου της οικονομίας από την κρίση, επιχειρείται η συρρίκνωση βασικών εγγυήσεων του κοινωνικού κράτους δικαίου, ενώ παράλληλα το βάρος της εξόδου από την κρίση επωμίζονται πρωτίστως οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι, οι μητέρες ανήλικων παιδιών και εκείνοι που βρίσκονται στο μεταίχμιο προς τη συνταξιοδότηση.

Πέρα, όμως, από την περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων, διαπιστώνεται η σταδιακή μεταφορά αρμοδιοτήτων από το Κοινοβούλιο προς την εκτελεστική εξουσία, με νομοθετικές εξουσιοδοτήσεις οι οποίες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει το Σύνταγμα. Αυτού του είδους η πρακτική συνιστά δείγμα μιας ευρύτερης υποχώρησης ουσιωδών χαρακτηριστικών του δημοκρατικού και κοινωνικού κράτους δικαίου.

Ειδικότερα, επισημαίνονται ενδεικτικά οι ακόλουθες παραβιάσεις:

  1. Στο άρθρο δεύτερο παρ.9 του Ν. 3845/2010 παρέχεται γενική και αόριστη εξουσιοδότηση για έκδοση προεδρικών διαταγμάτων σε θέματα που αφορούν τη διαδικασία προσφυγής στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας, την αύξηση των ορίων απολύσεων κλπ., χωρίς να καθορίζονται έστω ελλειπτικά οι κατευθύνσεις των ρυθμίσεων αυτών.
  2. Στο άρθρο δεύτερο παρ.7 του ίδιου νόμου προβλέπεται ότι οι όροι των ομοιοεπαγγελματικών και επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας μπορούν να αποκλίνουν έναντι των αντίστοιχων όρων κλαδικών συμβάσεων εργασίας, καθώς και των εθνικών γενικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ότι οι όροι των κλαδικών συμβάσεων εργασίας μπορούν να αποκλίνουν έναντι των αντίστοιχων όρων εθνικών γενικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Έτσι καταλύεται η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης και καταργούνται τα κατώτατα όρια αποδοχών.
  3. Στο σχέδιο προεδρικού διατάγματος που ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας ( και κατόπιν των γενικευμένων αντιδράσεων ενσωματώθηκε στο νομοσχέδιο για τη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης) περιλαμβάνεται ρύθμιση που στην πράξη αφαιρεί τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων, στο πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Με τον τρόπο αυτό καταστρατηγείται η συνταγματικά κατοχυρωμένη συλλογική αυτονομία, αφού η Διαιτησία συνιστά προέκταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, χωρίς την οποία ματαιώνεται κατ’ ουσίαν η δυνατότητα σύναψης συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
  4. Στο ίδιο προεδρικό διάταγμα εισάγονται αδικαιολόγητες μισθολογικές διακρίσεις εις βάρος των νέων εργαζομένων, κατά παράβαση του άρθρου 22 παρ.1 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίσης αξίας εργασία, καθώς επίσης σε αντίθεση προς τις οδηγίες 2000/43/ΕΚ και 2000/78/ΕΚ, που απαγορεύουν δυσμενή μεταχείριση λόγω ηλικίας στον τομέα της απασχόλησης.
  5. Επίσης, στο ίδιο νομοσχέδιο, οι θεσπιζόμενες αλλαγές καταλαμβάνουν και εκείνους που έχουν θεμελιώσει ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα, κατά παράβαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων αρχών του κοινωνικού κράτους δικαίου και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη δημόσια διοίκηση.
  6. Περαιτέρω, στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο προβλέπεται, κατά παράβαση των άρθρων 22 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος, η απαλλαγή του κράτους από κάθε υποχρέωση για κάλυψη τρέχοντος ή μελλοντικού ελλείμματος των επικουρικών ταμείων και κλάδων και των επαγγελματικών ταμείων, μετά την 1.1.2011.
  7. Στο ίδιο σχέδιο νόμου το επίπεδο της βασικής σύνταξης ορίζεται στο ύψος των 360 ευρώ, που κρίνεται ανεπαρκές για τη διασφάλιση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης και κατ’ επέκταση αντίθετο στις αρχές του σεβασμού της αξίας του ανθρώπου και του κοινωνικού κράτους δικαίου.
  8. Η ολοσχερής αναστολή καταβολής της σύνταξης σε περίπτωση απασχόλησης των συνταξιούχων, που προβλέπεται στο εν λόγω σχέδιο νόμου, προσκρούει σε περιουσιακά δικαιώματα των συνταξιούχων και είναι αντίθετη στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ.

Όλες οι προηγούμενες νομοθετικές πρωτοβουλίες απηχούν μία αντίληψη άνευ όρων μείωσης των κρατικών δαπανών, που δεν συνάδει με βασικές κατακτήσεις του νομικού μας πολιτισμού. Οι αναγκαίες προσαρμογές για την έξοδο της οικονομίας από την κρίση δεν είναι ανεκτό να πραγματοποιηθούν χωρίς να ληφθούν υπόψιν οι δεσμεύσεις που απορρέουν ιδίως από το Σύνταγμα, τις κυρωθείσες Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας, τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη και την ΕΣΔΑ.

Πέραν των προηγούμενων όμως, η αναίρεση ή συρρίκνωση των κεκτημένων αυτών αναπόφευκτα οδηγεί σε όξυνση της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Η αντιμετώπιση της διαμαρτυρίας αυτής από το κράτος εγκυμονεί μείζονες κινδύνους και για τα ατομικά δικαιώματα, όπως η προσωπική ελευθερία, η ιδιωτικότητα, το δικαίωμα της συνάθροισης κλπ.  Τα ατομικά είναι αδιαίρετα των κοινωνικών δικαιωμάτων: η ελληνική εμπειρία της κρίσης απλώς το ξαναθυμίζει με οδυνηρό τρόπο.

Ο Πρόεδρος                                                                          Ο Γενικός Γραμματέας

Δημήτρης Χριστόπουλος                                         Γιάννης Φ. Ιωαννίδης

Η αντίστροφη μέτρηση για το λιθοβολισμό μιας γυναίκας έχει αρχίσει

Η αντίστροφη μέτρηση για το λιθοβολισμό μιας γυναίκας έχει αρχίσει
ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΤΣΕΡΕΖΟΛΕ

Το όνομα της Ιρανής Σακίνεχ Μοχαμάντι Αστιάνι σίγουρα θα σας είναι άγνωστο. Όπως ήταν και σε μένα, μόλις πριν από λίγα 24ωρα. Ωστόσο δεν υπάρχει ούτε μια ώρα για χάσιμο καθώς η τύχη της 43χρονης μητέρας δύο παιδιών κρέμεται κυριολεκτικά από τις αντιδράσεις αυτού που αορίστως αποκαλούμε «διεθνής κοινή γνώμη», πιο συγκεκριμένα από τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης των ξένων χωρών, τις δικές μας.

Είναι θέμα ημερών λοιπόν η εκτέλεση, δια λιθοβολισμού, της Σακίνεχ Μοχαμάντι Αστιάνι, που βρίσκεται φυλακισμένη στο βορειοδυτικό Ιράν, στην πόλη Ταμπρίζ, από το 2005 για μοιχεία. Σύμφωνα με την ακτιβίστρια Σοχέιλα Βαχντάτι, η Αστιάνι καταδικάστηκε σε 99 μαστιγώσεις το 2006 για «παράνομες σχέσεις». Η ποινή εκτελέστηκε και θεωρήθηκε ότι η υπόθεση έκλεισε. Ωστόσο αργότερα οι αρχές κατηγόρησαν την Σακίνεχ Μοχαμάντι Αστιάνι για το φόνο του άνδρα της, ανοίγοντας ουσιαστικά ξανά την υπόθεση της μοιχείας για την οποία είχε ήδη κριθεί και καταδικαστεί. Τούτη τη φορά η Αστιάνι, που αρνείται τις κατηγορίες, καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού, παρά το γεγονός ότι δύο από τους πέντε δικαστές της πίστευαν στην αθωότητά της. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν υπάρχουν αμφιβολίες, το δικαστήριο δεν μπορεί να καταδικάσει σε θάνατο, παρατήρησε ο δικηγόρος της, Μοχάμεντ Μοσταφάι. Η Αστιάνι ομολόγησε τη μοιχεία κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και ενώπιον του δικαστηρίου ανακάλεσε την ομολογία της. Χωρίς να αποφύγει την ποινή του λιθοβολισμού…

Η δημοσιογράφος Αζιέχ Αμίνι, που ειδικεύεται σε υποθέσεις λιθοβολισμού, παρατηρεί εξάλλου μια εγγενή αδυναμία στις περιπτώσεις αυτές –που ισχύει και για την Αστιάνι: «σύμφωνα με τον Ισλαμικό Ποινικό Κώδικα, χρειάζονται τέσσερις αντικειμενικοί μάρτυρες που να έχουν διαπιστώσει από πρώτο χέρι την πράξη, πλήρως και από κοντά. Μια εναλλακτική απόδειξη είναι η ομολογία ενός κατηγορούμενου, την οποία πρέπει να επαναλάβει τέσσερις φορές. Πώς βρίσκουν τους τέσσερις μάρτυρες; Αν παρατηρήσουμε προσεκτικότερα, οι αποφάσεις λιθοβολισμού λαμβάνονται στη βάση μιας χαλαρής θρησκευτικής νομολογίας». Καλώς ήλθατε στον κόσμο της ιρανικής θεοκρατικής δικαιοσύνης…

Η βραβευμένη με νόμπελ Ειρήνης Σιρίν Εμπαντί, που ελέω του θεοκρατικού καθεστώτος που δεν ανεχόταν γυναίκες δικαστές, επέλεξε το επάγγελμα της δικηγόρου, έχει μεγάλη εμπειρία από τον τρόπο που λειτουργεί η ιρανική δικαιοσύνη. Και στην αυτοβιογραφία της, «Ιρανή και Ελεύθερη», περιγράφει όχι μόνο την αλλαγή της καθημερινότητάς της μετά από την ισλαμική επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 αλλά και τη λειτουργία της νέας Δικαιοσύνης που εγκαθιδρύει το θεοκρατικό καθεστώς. Μιας δικαιοσύνης σύμφωνα με την οποία η ζωή ενός άνδρα αξίζει δύο φορές εκείνη μιας γυναίκας! Περιγράφει, για παράδειγμα, την περίπτωση του βιασμού και της δολοφονίας της 11χρονης Λειλά, το καλοκαίρι του 1996, στο κουρδικό χωριό Σαναντάι, στα βορειοδυτικά του Ιράν. Το δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο τους δράστες, ζητώντας ωστόσο, στη βάση της προαναφερθείσας αρχής περί μεγαλύτερης αξίας της ζωής ενός άνδρα έναντι μιας γυναίκας, από την οικογένεια του θύματος να… πληρώσει για την εκτέλεση των δολοφόνων της κόρης τους!!! Η οικογένεια κυριολεκτικά χρεοκόπησε χωρίς να καταφέρει να εκτελέσει την απόφαση του δικαστηρίου…

Σε ό,τι αφορά την 43χρονη, της οποίας έχει απορριφθεί και το αίτημα να της δοθεί χάρη, ανά πάσα στιγμή μπορεί να λιθοβοληθεί. Δηλαδή, συγκεκριμένα, θα δεθεί και θα τοποθετηθεί σε έναν λάκκο, ως το στήθος για να λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου, με μικρές πέτρες για να επέλθει το τέλος πιο βασανιστικά…

Ο λιθοβολισμός μέχρι θανάτου είναι η ποινή που προβλέπει το άρθρο 83 του Νόμου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για το αδίκημα της μοιχείας… Να σημειωθεί ότι ο φόνος τιμωρείται με απαγχονισμό…

Στο Διαδίκτυο, όπως και στο Twitter, η κινητοποίηση για να μην εκτελεστεί η Σακίνεχ Μοχαμάντι Αστιάνι έχει ήδη αρχίσει: δεν έχει κανείς παρά να γράψει σε μια μηχανή αναζήτησης το όνομα, Sakineh Mohammadi Ashtiani, για να βρει όλα τα μέσα δράσης. Θα αφήσουμε κάποια χέρια να λιθοβολήσουν για να αποδώσουν «δικαιοσύνη»;

πηγή

Δημιουργική κι αμειβόμενη εργασία για ψυχικά πάσχοντες

Μια νέα πρόταση πολιτισμού, που αμφισβητεί την ιδρυματική ψυχιατρική και επαναδραστηριοποιεί μια βάση εισοδήματος για τους ψυχικά πάσχοντες, αποτελεί η λειτουργία του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης (ΚΟΙΣΠΕ) στο Νομό Χανίων.

Αυτή τη στιγμή ο ΚΟΙΣΠΕ λειτουργεί:

– Κυλικείο εντός των χώρων του Κέντρου Ψυχικής Υγείας, Κροκιδά 25.

– Γκαλερί Τέχνης (με κοσμήματα και πίνακες ζωγραφικής), Καλιτσουνάκη και Δημοκρατίας.

– Μαγαζάκι με είδη δώρων μέσα στην Αγορά των Χανίων.

– Πλυντήριο αυτοκινήτων στο χώρο του Θεραπευτηρίου Ψυχικών Παθήσεων Χανίων.

– Νέο πλυντήριο αυτοκινήτων (αυτόματο) στο χώρο του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων.

Σε όλες αυτές τις δομές απασχολούνται ψυχικά πάσχοντες. Οπως σημειώνει ο πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου του ΚΟΙΣΠΕ, ψυχίατρος Γιώργος Κοκκινάκος, η λειτουργία του ΚΟΙΣΠΕ βοηθά τους ψυχικά ασθενείς «να έχουν κοινωνικές συντεταγμένες, ψυχοσυναλλαγές, επανενταξιακές δυνατότητες στην κοινωνία. Διαμορφώνει και ενθαρρύνει μια ψυχιατρική άποψη της διαφορετικότητας και όχι της ομοιομορφίας. Της διαφοράς και όχι της ομοιότητας. Είναι εν τέλει μια νέα πρόταση πολιτισμού. Πέραν αυτών, δίδει θέσεις εργασίας και μισθοδοτεί ανθρώπους που μέχρι τώρα δεν είχαν ευκαιρίες δημιουργικής αμειβόμενης εργασίας. Θεωρεί την εργασία όχι ως θεραπεία αλλά ως δικαίωμα του κάθε ανθρώπου που περνά μια ψυχιατρική περιπέτεια. Λειτουργεί σε θεραπευτική και παραγωγική βάση».

Ο κ. Κοκκινάκος καλεί τους πολίτες να πάρουν μέρος στην προσπάθεια για μια κοινωνία του μοιράσματος και της αλληλεγγύης.

«Στο κυλικείο – καφενείο του ΚΟΙΣΠΕ εργαζόμαστε τρία άτομα – χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Είναι μεγάλη χαρά και ικανοποίηση να εργαζόμαστε και να λειτουργούμε αυτόν το χώρο. Ο χρόνος περνάει πολύ ευχάριστα και παράλληλα με τα χρήματα που αμειβόμαστε «βγάζουμε» τα έξοδα του μήνα», λέει ο Μιχάλης, εργαζόμενος στο καφενείο-κυλικείο του Κέντρου Ψυχικής Υγείας.

«Δούλευα για δέκα χρόνια στο κυλικείο του Ψυχιατρείου και τώρα εργάζομαι στο καινούργιο κυλικείο-καφενείο στην οδό Κροκιδά. Η μέρα μας περνάει τόσο όμορφα που προτιμούμε να βρισκόμαστε εκεί, παρά στο σπίτι. Διότι μέσα στο ψυχιατρείο περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι καλά, που ζω και εργάζομαι εδώ», ανέφερε ο Σπύρος.

«Συνεργάζομαι με το υπόλοιπο προσωπικό που λειτουργεί το πλυντήριο αυτοκινήτων και βρίσκεται στον χώρο του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων. Πρόκειται για έναν φιλόξενο κλειστό χώρο 100 τ.μ. και σε συνολικό περιβάλλοντα χώρο 300 τ.μ. Παρέχονται υπηρεσίες καθαρισμού οχημάτων, όχι μόνο σε επισκέπτες και προσωπικό αλλά και σε άτομα εκτός χώρου του νοσοκομείου. Υπάρχει η δυνατότητα πλυσίματος των αυτοκινήτων με αυτόματο μηχάνημα ή με το χέρι, σε δύο διακριτούς χώρους που έχουν προκύψει από τον σχεδιασμό της εγκατάστασης, σε πολύ προσιτή τιμή. Το πλυντήριο στελεχώνεται από πέντε χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Δεν ζητάμε κάποια ελεημοσύνη, αλλά μια ευκαιρία από τους ανθρώπους, έτσι ώστε τα άτομα αυτά να επιβιώσουν και να ενταχθούν ξανά στην αγορά εργασίας και στην κοινωνία. Το ΚΟΙΣΠΕ είναι ένα πολύ καλό βήμα εξέλιξης σε επίπεδο νομού, αλλά και για τους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες έτσι ώστε να συνεχίσουν και πάλι, κοιτάζοντας με αισιοδοξία τη ζωή τους», επισήμανε η Μαρία, εργαζόμενη στο πλυντήριο αυτοκινήτων του ΚΟΙΣΠΕ, που βρίσκεται στον χώρο του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων.

πηγή

Το ντοκυμαντέρ «Κυπραίες» στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Όσοι από εσάς δεν μπορέσατε να δείτε το ντοκιμαντέρ της Βασιλικής Κατριβάνου στο φεστιβάλ στην Ταινιοθήκη, έχετε άλλη μια ευκαιρία! Θα προβληθεί στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ την ερχόμενη Παρασκευή. Αξίζει μια βόλτα από το πάρκο Γουδή…

«Κυπραίες»
Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο πλαίσιο του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη σκηνοθέτρια Βασιλική Κατριβάνου, τη Μαρία Χατζηπαύλου, πανεπιστημιακό και ακτιβίστρια, και τη Ζεχρά Σεγκίς, καθηγήτρια και ακτιβίστρια που συμμετέχουν στην ταινία.

Άλσος Γουδί (είσοδος από Κατεχάκη)
Παρασκευή 9 Ιουλίου, 9:00μμ
http://www.womenofcyprusfilm.com
http://www.antiracistfestival.gr

πηγή

Συγκροτήθηκε η Πρωτοβουλία για το διάλογο και την κοινή δράση της Aριστεράς

Τη συγκρότηση αριστερού βήματος διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς ανακοίνωσαν, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, προσωπικότητες της πνευματικής, καλλιτεχνικής και αυτοδιοικητικής Αριστεράς. Οι οργανωτές της πρωτοβουλίας παρουσίασαν έκκληση την οποία υπογράφουν 75 προσωπικότητες για κοινή δράση όλων των κομμάτων και οργανώσεων του αριστερού χώρου με στόχο τη διαμόρφωση του ευρύτερου δυνατού ρεύματος ανατροπής του μνημονίου κυβέρνησης- ΔΝΤ- Ε.Ε.


Τη συνέντευξη Τύπου παραχώρησαν οι Γιώργος Μανιάτης, καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών, Ευτύχης Μπιτσάκης, ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Χρήστος Κορτζίδης, δήμαρχος Ελληνικού, Γρηγόρης Καλομοίρης, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός και Γιάννης Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος. Στη συνέντευξη Τύπου παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Παναγιώτης Λαφαζάνης, Δημήτρης Δεσύλλας, Νίκος Βούτσης, Κώστας Βεργόπουλος, Δήμος Τσακνιάς, Χρήστος Μπίστης, καθώς και δεκάδες συνδικαλιστές και και ακτιβιστές, με αναφορές στο σύνολο των αριστερών δυνάμεων (ΚΚΕ, ΣΥΝ- ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά).

Ο Γιώργος Μανιάτης τόνισε ότι «δεν επιδιώκεται μια μηχανιστική ενότητα της Αριστεράς, καθώς οι ιδεολογικές διαφορές είναι δεδομένες και σεβαστές. Ζητούμενο είναι η ενότητα στη δράση, προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, για την ανατροπή του μνημονίου». Ο ομιλητής καυτηρίασε το «αντικομμουνιστικό αμόκ του κ. Πάγκαλου» ως «οιωνό αυταρχικής εκτροπής».

Από την πλευρά του, ο Ευτύχης Μπιτσάκης τόνισε ότι απαιτείται η επεξεργασία συγκεριμένης, εναλλακτικής πρότασης στην κρίση, πέραν της γενικής συνθηματολογίας. «Είναι εύκολο να φτιάχνεις ιδεολογικούς κόσμους και να ζεις μέσα σ΄αυτούς μόνος σου, διακηρύσσοντας το αλάθητο», είπε. «Το δύσκολο είναι να αναμετρηθείς με τις αγωνίες, τις αναζητήσεις και τις αυταπάτες των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων».

Στη συνέχεια, ο Χρήστος Κορτζίδης αναφέρθηκε στις εμπειρίες από τη συσπείρωση της Αριστεράς και ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων στην περιοχή του και καυτηρίασε τον «Καλλικράτη» ως αντιδραστική μεταρρύθμιση, που προοιωνίζεται μαζικές απολύσεις και μεταφορά μέρου των δαπανών υγείας, καθαριότητας κλπ στους ώμους των δημοτών.

Την ανάγκη να προωθήσει η Αριστερά «ένα έκτακτο ανορθωτικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση σε αντίθεση με τη λογική των αγορών, που κυριαρχεί σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης» τόνισε ο Γρηγόρης Καλομοίρης. Ο ομιλητής υπερασπίστηκε την ανάγκη «μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας για την ανατροπή του μνημονίου» και «της κοινής δράσης μιας μεγάλης, συσπειρωμένης Αριστεράς» για τα δικαιώματα της εργασίας, τις δημοκρατικές ελευθερίες και το περιβάλλον. Τέλος, ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος σημείωσε την ανάγκη ενός «μόνιμου φόρουμ ανταλλαγής απόψεων και αλληλεγγύης», εκτιμώντας ότι «η μεγιστοποίηση υπαρκτών διαφορών είναι ένας από τους λόγους που η κοινωνική αντίδραση στα μέτρα δεν ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα των στιγμών».

Η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση αριστερού βήματος διαλόγου και κοινής δράσης θα έχει την πρώτη, ανοιχτή συνάντησή της την ερχόμενη Δευτέρα, 12 Ιουλίου, στις 7.30 μ.μ. στα γραφεία του συλλόγου Εργαζομένων Τράπεζας της Ελλάδος (Σίνα 16, πρώτος όροφος).

Ανακοινώθηκε επίσης ότι η πρωτοβουλία θα επιδιώξει συναντήσεις με τις ηγεσίες όλων των αριστερών δυνάμεων και ότι θα οργανώσει διάσκεψη με συμμετοχή Ελλήνων και ξένων διανοητών και ακτιβιστών, με αφορμή την άφιξη κλιμακίου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, στα μέσα Σεπτεμβρίου.

πηγή

«Ορφανό» από κρατική βοήθεια

ΖΑΝΝΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗΣ

Ενα από τα σπουδαιότερα Ιδρύματα εκείνης της εποχής, αφού η εκπαίδευση και η φιλοξενία που παρείχε σε ορφανά αγόρια χαρακτηριζόταν υψηλού επιπέδου.

Το Ζάννειο Ορφανοτροφείο Αρρένων αποτελούσε όαση για την περιοχή, και τα παιδιά που φιλοξενούνταν σε αυτό είχαν τη δυνατότητα να μαθαίνουν γράμματα αλλά και τέχνες, αφού στο προαύλιο του κτιρίου του Ιδρύματος λειτουργούσαν σχολές για μεταλλουργούς, ξυλουργούς, υποδηματοποιούς κ.ά.

Οι δωρεές από βιομηχάνους και επιχειρηματίες συνεχίστηκαν, το Ιδρυμα μεγάλωσε, επεκτάθηκε, και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκε ένα καινούργιο κτιριακό συγκρότημα στην Εκάλη, σε μια πευκόφυτη έκταση 32 στρεμμάτων, στο οποίο το 1984 μεταφέρθηκαν από τον Πειραιά όλες οι υπηρεσίες του Ιδρύματος.

Φιλοξενία σε παιδιά

Σήμερα το Ζάννειο Ιδρυμα Παιδικής Προστασίας και Αγωγής, όπως έχει μετανομαστεί από το 1994, φιλοξενεί 42 αγόρια σχολικής ηλικίας των οποίων οι γονείς για διάφορους λόγους (κοινωνικούς, οικονομικούς, υγείας) δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα γονεϊκά τους καθήκοντα, ενώ παράλληλα φροντίζει άλλα 22 αγόρια και κορίτσια, προσφέροντάς τους παιδαγωγική φροντίδα και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, χωρίς τα παιδιά να απομακρύνονται από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Το Ζάννειο είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, και λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο από τα έσοδα των κληροδοτημάτων του καθώς και από δωρεές-χορηγίες ιδιωτών. Εκατόν τριάντα τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη «γέννησή» του και σήμερα αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες στη διατήρηση αλλά και στην ανάπτυξη του έργου του, λόγω νομικών αγκυλώσεων και οικονομικών δυσχερειών.

Ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Γιώργος Γαβριήλ μίλησε για όλα αυτά στην «Ε» σε μια προσπάθεια, όπως τόνισε, «να διασωθεί το διαχρονικό έργο του Ζαννείου, το οποίο δυστυχώς απαξιώνεται από την Πολιτεία».

«Τα τελευταία χρόνια από τη μια καταφέραμε και ανεβάσαμε την ποιότητα παροχής υπηρεσιών του Ιδρύματος, αλλά από την άλλη έχει σημειωθεί καταποντισμός εσόδων. Οι δωρεές -λόγω της οικονομικής κρίσης- έχουν ελαττωθεί στο ελάχιστο. Και βεβαίως, δεν έχουμε την υποστήριξη του κράτους. Χρόνια τώρα μας τιμωρεί, αφού συνεχώς απομυζεί πόρους του Ιδρύματος. Ενός φιλανθρωπικού οργανισμού που προσφέρει τεράστιο κοινωνικό έργο, βοηθώντας μέσα από αυτό την κοινωνική πολιτική του. Παρ’ όλα αυτά, το Ιδρυμα το 2009 πλήρωσε περίπου 200.00 ευρώ φόρους» υποστηρίζει ο κ. Γαβριήλ και προσθέτει: «Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η Πολιτεία δεν έδωσε ποτέ για το Ιδρυμα ούτε ένα ευρώ. Αντίθετα έρχεται φέτος και μας ζητά να κάνουμε μείωση κατά 20% των ενοικίων στα ακίνητα που ενοικιάζει από το Ιδρυμα. Κάτι που σημαίνει μείωση των εσόδων περίπου 120 χλιάδες ευρώ το χρόνο. Και να σκεφτείτε ότι υπάρχουν ενοικιοστάσια, που αφορούν σχολεία, τα οποία ύστερα από 25 χρόνια είναι σε επίπεδα πείνας».

Το μεγάλο πρόβλημα, που αποτελεί και τροχοπέδη στην εξέλιξη του Ζαννείου αλλά και άλλων Ιδρυμάτων, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Δ.Σ., είναι ο νόμος περί κληροδοτημάτων 2039/39. «Ο νομοθέτης νομοθέτησε το 1939 έχοντας υπόψη του μια εντελώς διαφορετική δομή της ελληνικής κοινωνίας αλλά και λειτουργίας των Ιδρυμάτων» αναφέρει ο κ. Γαβριήλ και συμπληρώνει: «Δεν μπορούμε να εκμεταλλευτούμε την περιουσία του Ζαννείου, λόγω αυτού του νόμου. Αν θέλουμε να πουλήσουμε ακίνητα είμαστε υποχρεωμένοι να υποβάλουμε αίτηση στο τμήμα κληροδοτημάτων, το οποίο ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών, αλλά είναι ακέφαλο. Δηλαδή και να έχει κάποιος αιτήματα πώς να διεκπεραιωθούν από ένα τμήμα που δεν λειτουργεί; Από τη μια λοιπόν δεν έχουμε τη δυνατότητα να πουλήσουμε ακίνητα, τα κρατάμε, ας είναι και άχρηστα, και από την άλλη έρχεται το κράτος και μας λέει: «Εχεις μεγάλη περιουσία, θα σε φορολογήσω και ας μην έχεις κανένα εισόδημα από αυτή την περιουσία»».

Κληροδοτήματα

Τι θα μπορούσε να γίνει; Κατά τον κ. Γαβριήλ εφόσον το κράτος θεωρεί ότι τα κληροδοτήματα είναι χρήσιμα και καλύπτουν ένα κομμάτι της κοινωνικής πολιτικής του, θα πρέπει να τους δοθεί η δυνατότητα να συνεχίσουν να κάνουν το έργο τους χωρίς προβλήματα. Και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να υπάρχει ένα ξεχωριστό καθεστώς που θα διέπει τη συνεργασία του κράτους και τη λειτουργία των κληροδοτημάτων.

Τι μέλλει γενέσθαι; «Οσο υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα βάζουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, δεν θα υπάρξει πρόβλημα» σημειώνει ο κ. Γαβριήλ. «Δεν φτάνει όμως μόνο η φιλανθρωπία. Χρειαζόμαστε πόρους για να διατηρήσουμε την ποιότητα του κοινωνικού έργου μας αλλά και για να προχωρήσουμε και σε άλλα σημαντικά βήματα. Και για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, έχουμε ανάγκη την υποστήριξη της Πολιτείας».

πηγή