Δρομοκαϊτειο: Επιστροφή στο 19ο αιώνα

Η πρόσφατη κινητοποίηση των (πρώην και νυν) νοσηλευομένων του Δρομοκαϊτείου Ψυχιατρικού Νοσοκομείου, οι οποίοι εργάζονται με στόχο την κοινωνική επανένταξή τους, έφερε στην επιφάνεια μια σειρά από διοικητικές αποφάσεις, μέσω των οποίων φαίνεται ότι επιχειρείται η “επανίδρυση” του ψυχιατρείου …του 19ου αιώνα!


Ψυχολόγοι που εργάζονται στο Δρομοκαϊτειο καταγγέλλουν τον Πρόεδρο και το Δ.Σ. του ψυχιατρείου για τις αποφάσεις τους, οι οποίες διαχωρίζουν τους άπορους ανθρώπους με προβλήματα ψυχικής υγείας, καταργούν το δικαίωμά τους για αξιοπρεπή περίθαλψη, κλείνουν κοινοτικές (στεγαστικές και επαγγελματικές) δομές και ξαναγεμίζουν τα τμήματα χρονίων ασθενών, με την ίδια λογική που δημιουργήθηκε το “κολαστήριο της Λέρου” πριν από μερικές δεκαετίες.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, η λογική του ασύλου που διέπει τις αυθαίρετες αποφάσεις της Διοίκησης του Δρομοκαϊτείου, με το άλλοθι της οικονομικής κρίσης, έχει ήδη ανοίξει το δρόμο προς το …παρελθόν. Ενδεικτικά, κάποια από τα σημεία που αναφέρονται είναι:

– η μείωση  των μηνιαίων αποδοχών των νοσηλευομένων που εργάζονται κατά 60% !
– η κατασταλτική αντιμετώπιση της κινητοποίησης των νοσηλευομένων – εργαζομένων στα κυλικεία του Ψυχιατρείου
– οι αυθαίρετες και βίαιες μετακινήσεις θεραπευτών που αντέδρασαν στις επιλογές της Διοίκησης
– η κατάργηση και συγχώνευση στεγαστικών και επαγγελματικών δομών, χωρίς κανένα θεραπευτικό κριτήριο
– η υποβάθμιση των δραστηριοτήτων αποκατάστασης και επανένταξης, η μείωση πόρων προς τις εξωνοσοκομειακές δομές (ξενώνες) καθώς και η διακοπή κάθε προσπάθειας για την αποασυλοποίηση
– η μείωση πόρων για την κάλυψη βασικών αναγκών των νοσηλευομένων (ένδυση, υπόδηση, καθαριότητα, πετρέλαιο, διατροφή κα)
– η μεταφορά των Εξωτερικών Ιατρείων, τα οποία λειτουργούσαν στην κοινότητα, μέσα στο ψυχιατρείο
– η μεταφορά δεκάδων ασθενών στα εναπομείναντα τμήματα χρονίων, με καθαρά οικονομικά κριτήρια και χωρίς επιστημονική αιτιολόγηση. Φαίνεται πως τα χειρότερα τμήματα του ιδρύματος θα γεμίσουν με τους άπορους, τους “αζήτητους” και τα“δύσκολα περιστατικά”, ακριβώς όπως γινόταν πριν από δεκαετίες.
– η “ορθολογικότερη συνταγογράφηση” των χορηγούμενων φαρμάκων κυρίως σε άπορους και εξωτερικούς ασθενείς (δηλαδή, ακόμα και στη συνταγογράφηση των φαρμάκων οι άποροι διαφοροποιούνται από τους υπόλοιπους ασθενείς).

Αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν το 2010 στο Δρομοκαϊτειο, με τη σιωπηρή ανοχή (ή την πλήρη αδιαφορία;) του Υπουργείου Υγείας. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο κείμενο που ακολουθεί, το οποίο αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα: http://www.psyspirosi.gr

ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ 19ο ΑΙΩΝΑ

( « Συνθήκες και Αρχές Ασυλοποίησης…» (1880-2010)* )

*Λίγο πριν την ίδρυση και λίγο πριν την επανίδρυση του Δρομοκαϊτείου.

Είναι άραγε οι περικοπές που επιβάλει το Υπουργείο Υγείας, που με τόση προθυμία υλοποιεί το Δ.Σ. του Δρομοκαϊτείου, και η απαξίωση των φτωχών ανθρώπων με προβλήματα ψυχικής υγείας, χρηστή και ηθική διαχείριση; Είναι άραγε η οικονομική κρίση η μόνη αιτία;

Γιατί η Διοίκηση, με τόση θέρμη, αναρτά αναθηματικές στήλες για να τιμήσει, ανάμεσα σε άλλους, τον Δ. Βικέλα; «Δάσος και ελαιώνας Δ. Βικέλα – Πολύτιμου Συμβούλου των ιδρυτών» αναγράφεται σε τσιμεντένια αναθηματική στήλη που ξεφύτρωσε ένα πρωί, στη μέση του πουθενά, στον περιβάλλοντα χώρο του Δρομοκαϊτείου… [1] Είναι γιατί το όραμα του και τις αρχές της εποχής του (1835-1908) για την Ψυχική Υγεία, «ξέθαψε» και εφαρμόζει εν μέσω οικονομικής κρίσης, η τωρινή Διοίκηση, με θερμότερο οπαδό όλων, τον Πρόεδρο του Ψυχιατρείου.

Εδώ και αρκετό καιρό (περίπου 1 χρόνο) το Δρομοκαϊτειο διέρχεται μια περίοδο σοβαρής κρίσης στην λειτουργία των θεσμών της Διοίκησης με σοβαρές επιπτώσεις σε όλο το φάσμα των Υπηρεσιών και δομών ψυχικής υγείας που έχει αναπτύξει το Ψυχιατρείο.

Σε σχέση με το Δρομοκαϊτειο, ειδικότερα, το έναυσμα για την εκτύλιξη γεγονότων τα οποία ανέδειξαν την πραγματική κρίση την οποία διέρχονται οι δομές αποκατάστασης, δόθηκε όταν οι «ασθενείς» εργαζόμενοι στα κυλικεία του Δρομοκαϊτείου και σε άλλες Θεραπευτικές Συνεργατικές Μονάδες, εξήγγειλαν κινητοποιήσεις με το Σωματείο τους «Αυτονομία» μετά από σοβαρές περικοπές που υπέστησαν στις μηνιαίες αποδοχές τους.

Η κινητοποίηση των εργαζόμενων «ασθενών» στα κυλικεία του Ψυχιατρείου (στάσεις εργασίας και κλείσιμο των κυλικείων για 2 μέρες) και η κατασταλτική αντιμετώπιση της, τόσο κατά των ίδιων των κινητοποιούμενων ασθενών, όσο και κατά του θεραπευτικού προσωπικού που τους στήριξε στη δημιουργία Σωματείου και στις κινητοποιήσεις τους, αποτελεί δείγμα γραφής της εποχής κρίσης την οποία διανύει το Δρομοκαϊτειο και το Σύστημα Ψυχικής Υγείας γενικότερα.

Αντί για αναγνώριση του δικαιώματος των ασθενών να οργανώνονται σε συλλόγους και σωματεία για ανάληψη της ευθύνης της ζωής τους, οι ασθενείς που κινητοποιήθηκαν εισέπραξαν απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και απειλητικές πρακτικές εκτός της άμεσης οικονομικής απώλειας. Οι θεραπευτές που τους υποστήριξαν σε όλη αυτή τη διαδικασία υπέστησαν αυθαίρετες και βίαιες μετακινήσεις από τα θεραπευτικά πλαίσια στα οποία εργάζονταν και ακόμη υπόκεινται σε εκβιασμούς και πιέσεις γιατί εξέφρασαν την αντίθεση τους σε αυτές τις επιλογές της Διοίκησης.

Γιατί όλα αυτά; Γιατί περισσότερο από όλους τους άλλους οι 15 «ασθενείς» εργαζόμενοι στα κυλικεία του Ψυχιατρείου διεκδίκησαν να μην τους μειώσουν τις μηνιαίες αποδοχές τους από 400 σε 179 ευρώ (δηλαδή, μείωση κατά 60%!).

Αυτός ο «πόλεμος», σύμφωνα με τα λόγια του Προέδρου του Δ.Σ. που κηρύχθηκε από τον ίδιο και εντάθηκε από την Διοίκηση, με αφορμή την οικονομική κρίση, τον τελευταίο χρόνο, είχε πολλές μάχες. Τρείς φορές αναπροσαρμόστηκαν, μέσα σε ένα χρόνο, οι αμοιβές των εργαζόμενων «ασθενών» στα κυλικεία με τελικό αποτέλεσμα το σημερινό 117-179 ευρώ μηνιαίως για 5 ώρες σκληρής εργασίας την ημέρα (και Σαββατοκύριακα), χωρίς κανένα άλλο δικαίωμα!

Ο «πόλεμος» αυτός όμως έχει και πολλές άλλες πτυχές και μέτωπα.

Μέτωπα χωρίς τέλος…

Υποβαθμίζεται πλήρως κάθε δραστηριότητα αποκατάστασης και επανένταξης, περικόπτονται ψυχαγωγικές δραστηριότητες και είδη ένδυσης και πρώτης ανάγκης, υποβαθμίζονται προγράμματα αμειβόμενης απασχόλησης, μειώνονται τα ποσά που παίρνουν οι ξενώνες για την διατροφή των φιλοξενούμενων σ’ αυτούς και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Περικοπές στην ένδυση, υπόδηση, καθαριότητα, πετρέλαιο, διατροφή σε όλο το ψυχιατρείο. Οι περικοπές αυτές θα έχουν άμεσες επιπτώσεις στις ζωές των νοσηλευόμενων καθώς, στην καλύτερη περίπτωση, τους στερούν το δικαίωμα για αξιοπρεπή διαβίωση και στη χειρότερη τους αποδιοργανώνουν πλήρως και τους στερούν το βασικό αίσθημα της ασφάλειας που πρέπει να έχουν ώστε να μην «αρρωστήσουν» από τις συνθήκες νοσηλείας και φιλοξενίας.

Διακόπηκε απότομα εδώ και ένα χρόνο περίπου κάθε σχέδιο για αποασυλοποίηση (στην εκφορά και μόνο της λέξης σε λίγο θα μπαίνει τριπλό πρόστιμο από το Υπουργείο, τη Διοίκηση και τις Οικονομικές υπηρεσίες) και οι δομές αποκατάστασης έχουν να δώσουν μεγάλη μάχη για επιβίωση, καθώς θεωρούνται πλέον πολυτέλεια.[2] Αναβιώνουν πανηγυρικά τα πιο αντιδραστικά στερεότυπα για την ψυχική νόσο.

Είναι αυτές οι πρώτες σοβαρές επιπτώσεις στο Δρομοκαϊτειο της πολιτικής περικοπών που ακολουθείται με αφορμή την οικονομική κρίση, πολύ πιο άμεσες και σοβαρές από αυτές που περιγράφονται τον τελευταίο καιρό ως «κατακόρυφη αύξηση (50%!) των αιτημάτων-προσελεύσεων στα «Επείγοντα» εξαιτίας της οικονομικής κρίσης». «Νομιμοποιείται» έτσι η δραματική υποβάθμιση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας ως μία «κατάσταση κρίσης» σαν αυτές που συμβαίνουν σε μία «μαζική καταστροφή», όπου τα πάντα βυθίζονται στο χάος και την αβεβαιότητα.

Η αύξηση των αιτημάτων είναι μία πραγματικότητα που σταδιακά θα αυξάνει εξαιτίας των διαρκώς επιδεινούμενων οικονομικών συνθηκών, καθώς θα αυξάνεται και η τάση για ψυχιατρικοποίηση / ψυχολογικοποίηση (η περιγραφή, δηλαδή, με ψυχολογικούς / ψυχοπαθολογικούς όρους και η απόδοση σε ψυχοπαθολογικά αίτια) της δικαιολογημένης δυσφορίας που νιώθουν οι άνθρωποι υπό την πίεση των πραγματικών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.

Μία τέτοια αποκλειστική προσέγγιση, όμως, των προβλημάτων στο χώρο της Ψυχικής Υγείας γενικότερα και στο Δρομοκαϊτειο ειδικότερα, δεν είναι αρκετή για την ανάγνωση και κατανόηση της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν όσοι έχουν ανάγκη τις, ήδη, ανεπαρκέστατες, ποσοτικά και ποιοτικά, Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας.

Τα αιτήματα αυξάνουν, αναλογικά, στον ίδιο βαθμό που οι σωστές Υπηρεσίες εκλείπουν. Αυτή είναι η απτή και άμεση πραγματικότητα της διάλυσης δομών παροχής υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (το ίδιο συμβαίνει γενικότερα στο χώρο της Πρόνοιας και της Υγείας) . Η υποβάθμιση αυτή έχει πραγματικούς υπεύθυνους και στο Υπουργείο και στις Διοικήσεις (σε αυτή την περίπτωση του Δρομοκαϊτείου).

Η υποβάθμιση αυτή , που η Διοίκηση στηρίζει με τις επιλογές της, αφορούν σε όλο το φάσμα των Υπηρεσιών.

Τα εξωτερικά Ιατρεία που λειτουργούσαν για πολλά χρόνια στην κοινότητα (στο κέντρο της Αθήνας) μεταφέρθηκαν από τις 7 Ιουνίου μέσα στο Ψυχιατρείο.

Το Άσυλο αναβιώνει με τις αρχές της Ψυχιατρικής του 19ου αιώνα και κανείς προς το παρόν δεν μπορεί να ανακόψει αυτή την οπισθοδρόμηση παρ’ όλες τις αντίθετες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις .

Η αρχή έγινε με γραπτές πιέσεις του προέδρου του Ψυχιατρείου για πλήρωση/ μεταφορά δεκάδων ασθενών από τμήματα οξέων στα εναπομείναντα τμήματα χρονίων, χωρίς καμία διαβούλευση και σεβασμό στα συλλογικά επιστημονικά όργανα του Ψυχιατρείου. Ακολούθησε απόφαση του Δ.Σ που οριστικοποιεί και αιτιολογεί με καθαρά οικονομικά κριτήρια την αθρόα μεταφορά ασθενών στα τμήματα χρονίων .[3]

Στην απόφαση αναγράφεται «Εγκρίνει (ενν. το Δ.Σ) την άμεση και διαρκή αξιοποίηση των κενών κλινών του Νοσοκομείου με μεταφορά των χρονίων ασθενών των Τμημάτων Βραχείας Νοσηλείας στα Τμήματα Χρονίων, στο Νοσηλευτικό Τμήμα «Σύγγρειο» των δικαιούμενων θέσης και στις δομές με σκοπό την μεγιστοποίηση των εσόδων από νοσήλια…» Σε όλα τα προαναφερθέντα έγγραφα και στις αποφάσεις υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των τμημάτων και με οικονομικά κριτήρια … Οι δικαιούμενοι βελτιωμένη θέση στο πιο ‘καλά’ τμήματα, όπως «Σύγγρειο» ή σε δομές αποκατάστασης, οι μη δικαιούμενοι, δηλαδή οι άποροι, στα άθλια τμήματα «Βελέντζειο» και «Βελισσάριο» [4]. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα γίνεται διπλή επιλογή, δηλαδή και με οικονομικά κριτήρια και με κριτήρια λειτουργικότητας.

Ο όρος «κοινωνικός δαρβινισμός» θα απέδιδε ίσως καλύτερα αυτή όλη την τάση καθώς, ως γνωστόν, δικαιολογεί ηθικά και είναι συνυφασμένος με τον εξοστρακισμό και την εξόντωση των πιο αδύναμων.

Η διαδικασία επιλογής των ασθενών που θα συμπληρώσουν τα κενά στα τμήματα χρονίων, η οποία είναι ήδη σε εξέλιξη, γίνεται με κριτήρια όπως, η απουσία υποστηρικτικού πλαισίου οικογενειακού ή άλλου, η χαμηλή λειτουργικότητα και η «δυσκολία διαχείρισης» των περιστατικών, καταστάσεις δηλαδή, που κατασκευάζουν χρονιότητα. Τα κριτήρια αυτά προσομοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τα κριτήρια με τα οποία, μερικές δεκαετίες πριν, κατασκευάστηκε η «ντροπή της Λέρου», των «αζήτητων» και του «16ου περιπτέρου των γυμνών» της Λέρου. Προς το παρόν οι διεργασίες αυτές συντελούνται σε μικρότερη κλίμακα, όμως, δεδομένου του γενικότερου δυσμενούς οικονομικού κλίματος και των δηλωμένων προθέσεων της Διοίκησης, δεν μπορεί κανείς να εφησυχάζει.

Χαρακτηριστικά (στα ίδια Πρακτικά της 2078ης /27-5-2010) η πρόθεση «… συγκρότησης μονίμου οργάνου που θα μεριμνά για την συνεχή εσωτερική διακίνηση των νοσηλευόμενων ασθενών» μόνο άσχημα προϊδεάζει.

Πολλών ασθενών τα προβλήματα αποκτούν το χαρακτήρα της χρονιότητας. Ένας προσφιλής όρος της Διοίκησης, που τείνει να υιοθετηθεί ευρύτερα, είναι αυτός του «νεοχρόνιου». Όρος ο οποίος αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα του νοσηλευόμενου που το Σύστημα δεν ξέρει τι να τον κάνει και που, γι΄ αυτό ακριβώς τον λόγο, διαρκώς «ανανεώνεται» ως κατάσταση που, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να «κρυφτεί κάτω από το χαλί» των χρόνιων τμημάτων, «αυτός» θα αναπαράγεται ως Νεοχρόνιος…(το πρόθεμα ‘Νεο’). Περιγράφονται έτσι οι νεοεισερχόμενοι στο Ψυχιατρικό Σύστημα που παραμένουν σε αυτό επ’ αόριστον, καθώς οι θεραπευτικές προτάσεις των υπηρεσιών εξαντλήθηκαν χωρίς ποτέ να υλοποιηθούν πλήρως. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι το Σύστημα Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, χρονίως πάσχον και ανίατο.

Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, υπάρχει τάση για στοχοποίηση των άπορων ασθενών. Το Φαρμακείο του Νοσοκομείου όπου εξυπηρετούνται οι άποροι, ανοίγει πλέον 2 φορές την εβδομάδα αντί για κάθε μέρα, όπως ήταν πριν, ταλαιπωρώντας και εξουθενώνοντας τους άπορους που πρέπει να σχηματίζουν μεγάλες ουρές για να εξυπηρετηθούν μέσα στη ζέστη, το κρύο και τη βροχή. Η ταλαιπωρία αυτή για πρόσβαση σε υπηρεσίες, στα σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, είναι καθοριστικός παράγοντας στην κατασκευή της λεγόμενης ‘κακής πρόγνωσης’ και ‘μη συμμόρφωσης’ στη φαρμακευτική αγωγή (αφού η τελευταία είναι, ούτως ή άλλως, εξαιρετικά δύσκολη).

Στην ίδια απόφαση του Δ.Σ. για τις περικοπές αναφέρεται ακόμη .. «Εγκρίνει την προσεκτικότερη και ορθολογικότερη συνταγογράφηση των χορηγούμενων φαρμάκων κυρίως σε άπορους και εξωτερικούς ασθενείς…». Είναι σαφές ότι τα κριτήρια της «ορθολογικότερης συνταγογράφησης» δεν είναι επιστημονικά αλλά καθαρά οικονομικά, επειδή το Νοσοκομείο έχει απώλεια εσόδων από τους ανασφάλιστους (με βιβλιάριο απορίας) ασθενείς, που σημειωτέον, είναι, ίσως, οι περισσότεροι από τους ψυχικά πάσχοντες που προσέρχονται στα ψυχιατρεία. Είναι σαφές ότι η Διοίκηση πιέζει, έμμεσα, τους γιατρούς για συνταγογράφηση φθηνού φαρμάκου χωρίς κανένα άλλο κριτήριο.

Ίδια η κατάσταση και στις δομές αποκατάστασης που η Διοίκηση και κομμάτι της Επιστημονικής Κοινότητας του Ψυχιατρείου ποτέ δεν είδε με καλό μάτι, ούτως ή άλλως, παρά μόνο κατά τη διάρκεια εκταμίευσης κοινοτικών χρηματοδοτήσεων-αν και, ακόμη και τότε, σύμφωνα με μαρτυρίες, υπήρξαν πολλά αναπορρόφητα ποσά καθώς η επικρατούσα κουλτούρα και νοοτροπία θεωρούσε σπατάλη την επένδυση πόρων σε ψυχικά πάσχοντες, εκπαιδευτικά προγράμματα κλπ.

Αποκαταστασιακές δομές (στεγαστικές και επαγγελματικές) είτε καταργούνται, είτε συγχωνεύονται διοικητικά χωρίς κανένα θεραπευτικό κριτήριο (το μόνο κριτήριο είναι η εξοικονόμηση χρημάτων). Σε λίγο καιρό η παραδοσιακή απειλή του ασύλου που είχε εκλείψει «πρόσεξε γιατί θα πας εκεί….» θα επιστρέψει.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στις επαγγελματικές-θεραπευτικές δομές καθώς κάποιες από αυτές που λειτουργούσαν σε εμπορικούς δρόμους (2 προς το παρόν) μεταφέρονται σε κτήρια ιδιόκτητα και ακατάλληλα (μη εμπορικά, στο ισόγειο ξενώνων, σε γειτονιές με κατοικίες) του Δρομοκαϊτείου για οικονομία.

Καταργούνται, όμως, άλλα προγράμματα που θα υλοποιούνταν εκεί. Έτσι είναι διπλό το «κέρδος» για την Διοίκηση, που από τη μία κάνει οικονομία και από την άλλη διατηρεί για την «βιτρίνα», νοσογόνες, τελικά, δομές αποκατάστασης.

Από την πλευρά του το Υπουργείο αδιαφορεί για την ενίσχυση με επιχορηγήσεις των προγραμμάτων αποκατάστασης παρ’ όλες τις εκκλήσεις του Σωματείου Εργαζομένων.

Στα πλαίσια των συντονισμένων επιθέσεων που δέχονται οι ασθενείς μειώθηκαν μέσα σε ένα χρόνο οι δικαιούχοι του Κινήτρων Αποκατάστασης (117 έως 179 ευρώ το μήνα) κατά 50 περίπου άτομα. Τα κίνητρα αυτά που θεσπίστηκαν για να δώσουν μία ώθηση στις αποκαταστασιακές δραστηριότητες (διαφόρων ειδών ανάλογα με τις ανάγκες των ασθενών και όχι του Ιδρύματος) έχουν εκφυλιστεί σε αμοιβή για εργασία-εργασιοθεραπεία και η αμοιβή για εργασία έχει απαλειφθεί τελείως ενώ οι Θεραπευτικές Συνεργατικές Μονάδες έχουν σχηματίσει και αυτές αποθεματικό περίπου 200.000 ευρώ. Την ίδια στιγμή η Διοίκηση «οραματίζεται» άλλες εποχές όπου η «απασχόληση των ασθενών» ήταν δωρεάν και αμιγώς εργασιοθεραπευτική. [5]

Οι Θεραπευτικές Συνεργατικές Μονάδες του Δρομοκαϊτείου, με επιλογή της Διοίκησης και παρόλες τις προτάσεις λειτουργών του χώρου, αρνείται συστηματικά να νομιμοποιήσει τις Συνεργατικές Μονάδες κάνοντας χρήση του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου των Κοι.Σ.Π.Ε (ν. 2716/99) και διατηρώντας τες, σκοπίμως σε ημιπαράνομη κατάσταση λειτουργίας, ώστε να μην αναγνωρίσει κανένα δικαίωμα των «ασθενών» για συμμετοχή στις αποφάσεις και σε νόμιμα έσοδα και αμοιβές.

Τεράστιες ελλείψεις υπάρχουν και σε Νοσηλευτικό και Ιατρικό προσωπικό. Το Ψυχιατρείο λειτουργεί οριακά. Και ενώ οι κενές οργανικές θέσεις του νοσηλευτικού προσωπικού ανέρχονται στο 60% και οι νοσηλευτές λυγίζουν και αποδιοργανώνονται κυριολεκτικά υπό το βάρος των συνθηκών εργασίας τους, η Διοίκηση δρομολογεί (αριστοτεχνικά, ομολογουμένως, αλλά με τελείως παράτυπο τρόπο) μετακινήσεις από τον Νοσηλευτική στην Διοικητική Υπηρεσία. Υπήρξε εσωτερική προκήρυξη για μετατάξεις σε θέσεις Δ.Ε. Διοικητικού, της οποίας η προθεσμία υποβολής αιτήσεων έληξε τον προηγούμενο μήνα (έγιναν περίπου 30 αιτήσεις) για μετατάξεις. Η όλη διαδικασία μετά από καταγγελίες και παρεμβάσεις του Σωματείου Εργαζομένων ανεστάλη προσωρινά. Ως πότε, άραγε;

Επιπλέον, στην παρούσα φάση, πρόκειται να χρησιμοποιηθεί μέσα στο Ψυχιατρείο προσωπικό που η πρόσληψη τους γίνεται κατ΄ εξαίρεση για την υλοποίηση νέων κοινοτικών Δομών. Ενώ τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας (3 προς το παρόν) που επρόκειτο να λειτουργήσουν με αυτό το προσωπικό, απλώς αναστέλλεται η υλοποίηση τους. Παρόμοια πρακτική εφάρμοσε η Διοίκηση τα προηγούμενα χρόνια αναστέλλοντας τη λειτουργία στεγαστικών κοινοτικών δομών και απασχολώντας και πάλι το νοσηλευτικό προσωπικό εντός του Ψυχιατρείου. Η συνήθης, πλέον, πρακτική της Διοίκησης σε σχέση με δομές αποκατάστασης είναι διαδοχικά: η υποβάθμιση ή δημιουργία κατάστασης κρίσης στη λειτουργία τους, η αναστολή λειτουργίας και εν συνεχεία, η κατάργηση, η χρήση των πόρων, υλικών και ανθρώπινων, για τη διατήρηση του Ασύλου και την συντήρηση του αποθεματικού του Ψυχιατρείου.

Εδώ μπαίνει το ζήτημα των σκοπών και των στόχων ενός Οργανισμού που παρέχει Υπηρεσίες Υγείας, που δεν μπορεί να είναι η αύξηση του αποθεματικού του, αλλά η παροχή ποιοτικών υπηρεσιών υγείας.

Παραπάνω από 1.000.000 ευρώ δαπανήθηκαν για να χτιστεί και να εξοπλιστεί νέο κτίριο εντός του Ψυχιατρείου με αρχική σκοπιμότητα την εργοθεραπεία, το οποίο τελικά φιλοξενεί το κατά τα άλλα ενδιαφέρον μουσείο (που, όμως, στεγάζονταν σε πολύ ωραίο χώρο για αυτή τη χρήση) και μερικές επετειακού χαρακτήρα εκδηλώσεις το χρόνο αντί να στεγάζει ανάγκες ασθενών. Αν και είναι ενάντια στις αρχές της αποασυλοποίησης το να χτίζονται νέα κτίρια και δομές εντός του Ψυχιατρείου, ωστόσο υπήρχαν ανεπίσημες προτάσεις για εποικοδομητική χρήση του κτιρίου αυτού όπως δημιουργία στεγασμένου καφενείου ή λειτουργία Υποδοχής επειγόντων περιστατικών.

Την ίδια στιγμή, με την ίδια απόφαση του Δ.Σ., «αναστέλλονται για 2 χρόνια (!) όλες οι γιορτές και οι πανηγυρικές εκδηλώσεις».[6] (Συνολικά οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες εκδρομές, γιορτές κλπ, στοίχησαν, για το 2009, περίπου 200.000 ευρώ, σε σύγκριση με τα 2.000.000 ευρώ για φάρμακα και περίπου 9.000.000 συνολικές δαπάνες, εκτός μισθοδοσίας, την ίδια χρονική περίοδο).

Την ίδια στιγμή οι «ασθενείς» (ενώ έγιναν πάρα πολλές προτάσεις για δημιουργία στεγασμένου, χειμερινού κυλικείου-καφενείου) ταλαιπωρούνται, τους χειμερινούς μήνες, μέσα στο κρύο και τη βροχή για ένα καφέ. Το Δρομοκαϊτειο δεν διαθέτει αξιοπρεπή και στεγασμένο χώρο αναψυχής για τους ασθενείς εδώ και πολλά χρόνια, ‘όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν θέλει’, με τον ίδιο τρόπο που περικόπτει τις αμοιβές των ασθενών που εργάζονται στα κυλικεία κατά 60 %, σπρώχνοντας ανθρώπους που έχουν ανάγκη στο δρόμο, ‘όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν θέλει’.

Το πιο επικίνδυνο, όμως, είναι ότι επιχειρείται, από τη Διοίκηση, να επιβληθεί το «Όραμα της Ασυλοποίησης» (της ψυχιατρικής και της Ηθικής του 19ου αιώνα) σε όλους τους λειτουργούς, προχωρώντας σε διώξεις όσων δεν συμμορφώνονται με το Δόγμα αυτό και παρεμβαίνοντας «βίαια» σε θεραπευτικά πλαίσια των οποίων οι αρχές λειτουργίας είναι στην αντίθετη κατεύθυνση. Και το κάνει αυτό επειδή ‘και θέλει και μπορεί’… και το διατυμπανίζει… με την ανοχή όλων. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του Προέδρου Ν. Τσική (εφημ. «Πολίτης» της Χίου): «Δείγμα της ισχυρότητας της διαθήκης και του δικονομικού δικαίου που καλύπτει την διοικητική και κοινωνική λειτουργία του ιδρύματος είναι και το ότι ακόμη και η δικτατορία δεν μπόρεσε να μας αντικαταστήσει. Κι’ εμείς δεν παραιτηθήκαμε. Με όλες τις έως τώρα κυβερνήσεις είχαμε άριστη συνεργασία».

Με την μυρωδιά της «ναφθαλίνης» να αναδύεται… ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ.

2/7/2010

Κουτσανέλλου Δώρα
Γαλιανού Στέλλα

Ψυχολόγοι,  Δρομοκαϊτειο

[1] Ο Δ. Βικέλας (1835 – 1908) ήταν Συγγραφέας, έμπορος και αθλητικός παράγων. Στην βιογραφία του αναφέρεται…
Εκτός από λόγιος (συγγραφέας του «Λουκή Λάρα» κ.α) έγινε γνωστός ως ένας από τους διοργανωτές, των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων (Αθήνα 1896) «.. Όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης ήταν ο πρωθυπουργός (γνωστός σε όλους για τη ρήση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»), παρά τις οικονομικές δυσχέρειες της Ελλάδος τη στιγμή που η χώρα δανειζόταν από το εξωτερικό για τις πρώτες της ανάγκες, κατόρθωσε να βρει τον τρόπο να κάνει τις απαραίτητες παροχές και εγγυήσεις για την καλή διεξαγωγή των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα…»
Σε λίγους, όμως, είναι γνωστός, ως ο κυριότερος εκ των «πολύτιμων» συμβούλων των  Ιδρυτών του Δρομοκαϊτείου..

[2] Εισήγηση προέδρου σε Δ.Σ. (συνεδρίαση 2066/10-12-2009) « Δεν πρέπει και δεν μπορεί να μην ανακοινώνονται στο Συμβούλιο,…, ότι ο παραλογισμός και οι τάσεις αυθαιρεσίας έχουν φθάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να αποτολμάται από Όργανα του Νοσοκομείου να ζητούν να αγορασθούν για πέντε νοσηλευόμενους σε Ξενώνα: -16 ανδρικά πανελόνια, – 19 πουλόβερ-μπλούζες, -9 ζευγάρια παπούτσια ….»

[3] Ο Δ. Βικέλας γράφει σε σχέση με το Δρομοκαϊτειο (βλ. Νικολάου Γ. Τσική «Επτά ανέκδοτες επιστολές του Δ. Βικέλα» Έκδοση του ΨΝΑ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ- ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ 2004):
«…Το ζήτημα του χώρου στο οποίο θα ιδρυθεί το (ψυχιατρικό) κατάστημα είναι σπουδαιότατο, καθώς είναι αναγκαίο να προβλεφθεί από την αρχή η έκταση που θα χρειαστεί και στο μέλλον. Αυτή δε την επέκταση θα επιβάλουν όχι μόνο οι ανάγκες της πρωτεύουσας αλλά και το συμφέρον του ίδιου του καταστήματος, γιατί ο αριθμός των νοσηλευόμενων έχει μέγιστη οικονομική σημασία. Η δαπάνη για μικρό αριθμό (νοσηλευόμενων εννοείται) είναι δυσανάλογα περισσότερη και η όλη διεύθυνση γενικά δυσκολότερη.»

[4] Στις ίδιες επιστολές ο Δ. Βικέλας γράφει… «… Άλλη δυσκολία είναι η σε ένα οίκημα συνοίκηση ασθενών, φτωχών και μη. Πρέπει να υπάρχει ικανή διάκριση και απόσταση μεταξύ τους, προκειμένου να προσελκυσθούν οι εύποροι ασθενείς. Σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας, υπάρχει δημόσιο κατάστημα (ψυχιατρείο), το οποίο έχει ως παράρτημα ξεχωριστό άσυλο για ασθενείς που πληρώνουν. Αλλά εκεί, ακόμα και στον τίτλο που φέρει (στο όνομά του) υπάρχει διάκριση. Οι πλούσιοι δήθεν δε νοσηλεύονται σε άσυλο, αλλά σε έπαυλη που φέρει ίδιο όνομα.»

[5] Σε μία από τις συνεδριάσεις του Δ.Σ. (2066/10-12-2009) για τις αμοιβές των «ασθενών» ο Πρόεδρος του Δ.Σ. εισηγείται… « Το θλιβερότερο είναι ότι η στάση αυτή ελαχίστων ανθρώπων (ενν. λειτουργούς που στήριξαν τη δημιουργία σωματείου των «ασθενών») διαστρέβλωσε αμετάκλητα και τελεσίδικα την προσπάθεια της δι’ απασχολήσεως περίθαλψης των ασθενών και αντί θεραπευτικού και ανακουφιστικού μέσου και οργάνου τη κατέστησε ανάξιο λόγου οικονομικό και συνδικαλιστικό αίτημα και σκοπό.»

[6] Στη βιογραφία του Δ. Βικέλα αναφέρεται : «…..Η αρχική σκέψη του Βαρώνου Ντε Κουμπερτέν ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες να γίνουν το 1900 στο Παρίσι, αλλά ο εμπνευσμένος λόγος του Βικέλα ανέτρεψε την κατάσταση. “…Στην Αθήνα, ασφαλώς δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να οργανώσουμε μεγαλοπρεπείς γιορτές, αλλά τις πολλές ελλείψεις μας θα αναπληρώσει η εγκαρδιότητα της υποδοχής μας. Δεν θα προσφέρουμε στους επισκέπτες μας διασκεδάσεις άξιες προς την περίσταση, και να τους οδηγήσουμε στους τόπους όπου τελούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους αγώνες τους…”….»

πηγή

Χωρίς φαρμακοποιό το «Αιγινήτειο» νοσοκομείο

Χωρίς φαρμακοποιό έμεινε χθες το «Αιγινήτειο» νοσοκομείο! Οι δύο φαρμακοποιοί που υπηρετούσαν βγήκαν στη σύνταξη και, στο μεταξύ, δεν προσλήφθηκε κανείς.

Οι ασθενείς εξυπηρετούνται από τη μοναδική βοηθό φαρμακείου, η οποία, ωστόσο, δεν είναι σε θέση να χορηγήσει ειδικά σκευάσματα σε εξωτερικούς ασθενείς.

Αυτοί οι ασθενείς αναγκάζονται να καταφύγουν σε άλλο νοσοκομείο, προκειμένου να λάβουν την αγωγή τους για σοβαρές ασθένειες, όπως ψυχιατρικές παθήσεις ή άλλα νευρολογικά νοσήματα.

Για την επικείμενη αποχώρηση των δύο φαρμακοποιών του «Αιγινήτειου» είχαν ενημερωθεί οι υπηρεσίες των συναρμόδιων υπουργείων Υγείας και Παιδείας από τις 17 Ιουνίου.

Ευθύνες


Οι υπεύθυνοι του τμήματος είχαν προειδοποιήσει ότι από την 1η Ιουλίου το νοσοκομείο θα έμενε χωρίς φαρμακοποιό, αλλά στο μεταξύ δεν έγινε καμία ενέργεια κάλυψης των κενών.

Οι φαρμακοποιοί επιρρίπτουν ευθύνες και στη διοίκηση του νοσοκομείου, η οποία ήταν, επίσης, ενήμερη για το πρόβλημα.

Από τα δύο υπουργεία υπήρξε η απάντηση ότι -προς το παρόν- δεν μπορούν να γίνουν άμεσα νέες προσλήψεις. Ωστόσο, η υπουργός Υγείας, κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι θα προχωρήσει σε κάλυψη των κενών που εμφανίζουν τα δημόσια νοσοκομεία, με πρόσληψη επικουρικών φαρμακοποιών.

πηγή

Ασθενείς του ΕΣΥ στα… αζήτητα

Τα ράντζα καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια

Ούτε που θυμάται πόσες μέρες έχει ξεμείνει στον διάδρομο του 5ου ορόφου του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ρίου, όπου στεγάζεται η Παθολογική Κλινική. «Δέκα- δεκαπέντε ημέρες; Εχω χάσει τον λογαριασμό», λέει η Φωτεινή Σπανού, ξαπλωμένη στο ράντζο της και εκτεθειμένη στα μάτια των περαστικών. Δυστυχώς δεν υπάρχει διαθέσιμο ούτε ένα παραβάν για να κρύψει πίσω από αυτό την αξιοπρέπειά της…

Oι γιατροί που εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία παραδέχονται πως η υπομονή των ασθενών που νοσηλεύονται στο ΕΣΥ δοκιμάζεται καθημερινά. Και η κατάσταση γίνεται πιο προβληματική, δεδομένου πως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης η προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία έχει αυξηθεί τουλάχιστον κατά 30%. «Ο ασθενής που μεταφέρεται στο χειρουργείο, ξαπλωμένος στο φορείο και σκεπασμένος με ένα λευκό σεντόνι για να καλυφθεί η γύμνια του, αισθάνεται ντροπή. Είναι εκτεθειμένος σε δεκάδες μάτια- καθώς τον οδηγούν από τον ένα διάδρομο στον άλλο- χωρίς να έχει τη στοιχειώδη κάλυψη. Εάν αυτό δεν είναι αναξιοπρεπής αντιμετώπιση, τότε τι είναι;», αναρωτιέται ο διευθυντής της Γ΄ Ορθοπεδικής Κλινικής του ΚΑΤ.

Τα παραδείγματα που αποδεικνύουν πως οι ασθενείς του ΕΣΥ στερούνται ακόμη και τα… βασικά δεν σταματούν εδώ. Για καθεμία από τις τρεις κλινικές του 1ου ορόφου του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας υπάρχουν μόνο δύο τουαλέτες για τους ασθενείς: στην αρχή και στο τέλος του ατελείωτου διαδρόμου. Εκεί όμως νοσηλεύονται καθημερινά δεκάδες πολίτες, εκ των οποίων αρκετοί μετά δυσκολίας σηκώνονται από το κρεβάτι, συνεπώς αδυνατούν να αυτοεξυπηρετηθούν.

Στην Παθολογική Κλινική του ίδιου νοσοκομείου υπάρχει μόνο μία ντουσιέρα για 60 αρρώστους! Μοιραία, οι περισσότεροι από αυτούς στερούνται το δικαίωμα στην καθαριότητα και περιορίζονται στις τοπικές πλύσεις.

Νιώθουν ανήμποροι. Οι τραγικές ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό κάνουν τους ασθενείς να αισθάνονται διπλά ανήμποροι. «Αντιστοιχεί μισός νοσηλευτής ανά κρεβάτι, συνεπώς οι ελλείψεις οδηγούν σε αναγκαστικές εκπτώσεις στη φροντίδα. Και δυστυχώς η συμπεριφορά του προσωπικού δεν είναι πάντα η πρέπουσα. Δεν είναι δυνατόν ο ηλικιωμένος να σπρώχνει το καροτσάκι του συγγενούς του- πρέπει οι τραυματιοφορείς να είναι στα εξωτερικά ιατρεία όπου τους χρειάζονται», λέει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία Σταύρος Κουτσιουμπέλης Και συνεχίζει: «Σπαταλώνται χρήματα για ανακαινίσεις στους κοινόχρηστους χώρους, αλλά οι εξάκλινοι και οκτάκλινοι θάλαμοι παραμένουν ως έχουν- χωρίς ατομικό μπάνιο, χωρίς να δίνουν το περιθώριο στους ασθενείς να έχουν την αίσθηση του ιδιωτικού χώρου».

Οι γιατροί παραδέχονται πως οι άρρωστοι νιώθουν γυμνοί και απροστάτευτοι, παρόλο που βρίσκονται στο νοσοκομείο. «Δεν υπάρχουν χώροι, στους οποίους οι γιατροί να εξετάζουν ξεχωριστά τον κάθε ασθενή. Τα παραβάν σπανίζουν και άρα αισθάνονται εκτεθειμένοι. Στους θαλάμους των κλινικών δεν μπορούμε καν να απομονώσουμε τους ασθενείς που βρίσκονται σε τελικό στάδιο, με αποτέλεσμα ακόμη και ο θάνατος να βγαίνει σε κοινή θέα», λέει στα «ΝΕΑ» η λοιμωξιολόγος Ολγα Κοσμοπούλου.

Σημειώνει επίσης πως «αξιοπρεπής είναι ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται να ταπεινωθεί όταν οι δυνάμεις του τον αφήνουν. Αρα θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχει πρόσβαση σε κατάλληλες υπηρεσίες, όμως ούτε και αυτό είναι δεδομένο στη χώρα μας. Τουλάχιστον όμως στο ΕΣΥ οι γιατροί στην πλειονότητά τους παρέχουν ουσιαστική ιατρική φροντίδα. Αντίθετα στον ιδιωτικό τομέα μπορεί ο ξενοδοχειακός και τεχνολογικός εξοπλισμός να είναι σαφώς υψηλότερου επιπέδου, όταν όμως τελειώσουν τα χρήματα τότε παύει και η κάλυψη».

Προσβλητική εικόνα. Εικόνες εξαθλίωσης εκτυλίσσονται καθημερινά και στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Ελλάδας, τον Ευαγγελισμό, στο οποίο απευθύνονται ετησίως 550.000 πολίτες. «Παραδέχομαι πως η συμπεριφορά μας προς στους ασθενείς δεν είναι πάντα η καλύτερη λόγω της έντασης που επικρατεί και του φόρτου εργασίας. Η εικόνα των ασθενών που στοιβάζονται επί ώρες στον διάδρομο των επειγόντων είναι προσβλητική», υπογραμμίζει ο καρδιολόγος και πρόεδρος των εργαζομένων του νοσοκομείου Ηλίας Σιώρας.

Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου ωστόσο εντοπίζουν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ψυχιατρική Κλινική. Τα 17- 18 (κατά μέσο όρο) ράντζα που απλώνονται στον 9ο όροφο του Ευαγγελισμού έπειτα από κάθε εφημερία είναι ενδεικτικό της μεταχείρισης που επιφυλάσσει το ΕΣΥ στους ψυχικά πάσχοντες. Ομως τα 20 κρεβάτια της συγκεκριμένης κλινικής είναι σχεδόν πάντα γεμάτα, με αποτέλεσμα να… ξαπλώνουν κατά κανόνα τους ασθενείς που φθάνουν στο νοσοκομείο- οι περισσότεροι με εισαγγελική εντολή- στα ράντζα.

Καταφύγιο αδεσπότων το Παπανικολάου

Αντιμέτωποι με αγέλη αδέσποτων σκύλων βρίσκονται καθημερινά ασθενείς, γιατροί, νοσηλευτές και συνοδοί, στο Νοσοκομείο Παπανικολάου της Θεσσαλονίκης. Περισσότερα από είκοσι εγκαταλελειμμένα τετράποδα εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι τα κτίρια του νοσοκομείου είναι διασκορπισμένα μέσα σε μια τεράστια έκταση, με δένδρα και παρτέρια, και περιφέρονται ανεξέλεγκτα μέσα στις εγκαταστάσεις αναζητώντας τροφή και νερό.

Μάλιστα εδώ και μερικές μέρες ένα θηλυκό σκυλί, που βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης, τις νυχτερινές ώρες βρίσκει καταφύγιο στον διάδρομο της Α΄ Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (στο λεγόμενο πέτρινο κτίριο του νοσοκομείου) και κανένας από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές δεν το απομακρύνει.

Στα χειρουργεία και στους θαλάμους της ΜΕΘ νοσηλεύονται δεκάδες άνθρωποι σε κρίσιμη κατάσταση (ορισμένοι με μηχανική υποστήριξη από τροχαία ατυχήματα) και είναι δεδομένο ότι κινδυνεύουν από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις από τη διασπορά μικροβίων. «Η κατάσταση με τα αδέσποτα σκυλιά είναι πλέον ανεξέλεγκτη. Τα άτυχα ζώα στην προσπάθειά τους να βρουν τροφή επιτίθενται σε συνοδούς, σε γιατρούς και νοσοκόμες που μεταφέρουν ιατρικά υλικά και έγγραφα, ακόμη και σε ασθενείς. Τον χειμώνα η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη αφού τα περισσότερα μπαίνουν μέσα στα κτίρια για να προστατευθούν από το κρύο», είπε στα «ΝΕΑ» ο γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Νοσηλευτικού Προσωπικού Τηλέμαχος Πατινέας.

Έχουν πει το ψωμί ψωμάκι

«Oι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις έχουν διπλασιαστεί τον τελευταίο χρόνο από το αδιαχώρητο που επικρατεί στους θαλάμους και στους διαδρόμους». Αυτό αποκαλύπτουν στα «ΝΕΑ» οι γιατροί του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ρίου. Η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας έχει μείνει ουσιαστικά με ένα νοσοκομείο, όταν το καλοκαίρι του 2008 το κτίριο του Αγίου Ανδρέα κρίθηκε ακατάλληλο.

Τα μηχανήματα είναι καταπονημένα λόγω της 24ωρης λειτουργίας τους, ενώ συχνές είναι και οι καθυστερήσεις στους τομογράφους αγγίζοντας ακόμα και το εξάμηνο. Οι ασθενείς στοιβάζονται όπου υπάρχει χώρος- είναι ενδεικτικό πως τις τελευταίες ημέρες ακόμα και στη Μαιευτική Κλινική «φιλοξενούνται» άρρωστοι, αφού δεν υπάρχουν κενά κρεβάτια!

Η λίστα αναμονής στα χειρουργεία μετά τη συγχώνευση με το νοσοκομείο Αγιος Ανδρέας φτάνει ακόμη και έναν χρόνο», λέει ο πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών Στάθης Τερζής. «Δυστυχώς είμαστε δύο νοσοκομεία σ΄ ένα!».

Κι ενώ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο μια ολόκληρη Παθολογική Κλινική στεγάζεται στον διάδρομο, στο παλιό στρατιωτικό κτίριο του 409 η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη.

Από τον Ιούνιο του 2008 εξαιτίας του σεισμού που έγινε στην Αχαΐα τρεις κλινικές από το νοσοκομείο Αγιος Ανδρέας μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό- η Παθολογική, η Χειρουργική και η Ορθοπεδική μαζί με τις εφημερίες τους. Οι υπόλοιπες λειτουργούν στο παλιό στρατιωτικό κτίριο του 409.

Και όπως αναφέρει ο πρόεδρος των εργαζομένων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Απόστολος Αθανασόπουλος, «αυτές οι τριτοκοσμικές εικόνες δυστυχώς συνθέτουν το σκληρό πρόσωπο του Εθνικού Συστήματος Υγείας, το οποίο πια δεν είναι σε θέση να προσφέρει τη στοιχειώδη ιατρική περίθαλψη στον έλληνα φορολογούμενο». Είναι ενδεικτικό πως τις τελευταίες ημέρες οι άρρωστοι έχουν πει το ψωμί ψωμάκι, αφού προμηθευτής σταμάτησε να προμηθεύει το νοσοκομείο εξαιτίας των ανεξόφλητων λογαριασμών.

Ράντζα μέχρι εκεί που φθάνει το μάτι

Τριτοκοσμικές είναι οι εικόνες και στα Νοσοκομεία Παίδων: οι πόρτες είναι πάντα ανοιχτές με αποτέλεσμα οι κοινόχρηστες τουαλέτες να έχουν μετατραπεί σε δημόσια αποχωρητήρια. Οπως μάλιστα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, εξωτερικοί επισκέπτες λούζονται στους νιπτήρες και πλένουν τα ρούχα τους, τα οποία έπειτα στεγνώνουν στα καλοριφέρ.

Στις εφημερίες οι συνθήκες είναι ακόμη χειρότερες: μικροί ασθενείς στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλον. Τα προσωπικά τους αντικείμενα βρίσκονται σε κοινή θέα ενώ ακόμη και οι πρώτες εξετάσεις τους γίνονται μπροστά στα μάτια των επισκεπτών. Τα ράντζα παρατεταγμένα σε μία ευθεία σειρά απλώνονται έως εκεί που φτάνει το μάτι. Οι γονείς αντιδρούν και προσπαθούν με όποιον τρόπο μπορούν να εξασφαλίσουν ένα δωμάτιο για το παιδί τους, με αποτέλεσμα να επικρατεί συχνά ένταση στους διαδρόμους

Φταίνε οι μεγάλες ελλείψεις σε νοσηλευτές

Το προσωπικό των νοσοκομείων δεν κρύβει τα κενά που υπάρχουν στη φροντίδα των ασθενών, ισχυρίζεται ωστόσο ότι οι ελλείψεις είναι το βασικό αίτιο. «Οταν κατά τη νυχτερινή βάρδια υπάρχει μόνο μία νοσηλεύτρια για 45 ασθενείς που νοσηλεύονται σε θαλάμους και για άλλους 10 που βρίσκονται ξαπλωμένοι όπως όπως σε ράντζα, τότε μοιραία η ποιότητα της εξυπηρέτησης πέφτει κατακόρυφα. Αυτό που ωστόσο καταρρακώνει την αξιοπρέπεια των ασθενών είναι η ύπαρξη των ράντζων», λέει ο πρόεδρος των εργαζομένων στο Λαϊκό και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) Τάσος Αντωνόπουλος.

πηγή

Άνθρωποι με αναπηρία στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Άνθρωποι και θέματα αναπηρίας στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Σάββατο 10 Ιουλίου στο πάρκο Γουδή

Για πρώτη φορά φέτος μετά από 15 χρόνια ζωής το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που φιλοξενείται στο άλσος Γουδή εμπεριέχει θεματική εστιασμένη στους ανθρώπους με αναπηρία και την αντιρατσιστική προσέγγιση του κοινωνικού φαινομένου της αναπηρίας. Η εστίαση θα γίνει στα πλαίσια της “Ζωντανής Βιβλιοθήκης” το Σάββατο 10 Ιουλίου από τις 19.00 ως τις 22.00, με πέντε επίλεκτους ανθρώπους με αναπηρία σε ρόλο “ζωντανού βιβλίου”

Δυo λόγια για την “Ζωντανή Βιβλιοθήκη” που είναι ένας σχετικά φρέσκος διαδραστικός θεσμός/εργαλείο επικοινωνίας και διάδοσης ιδεών. Οι χρήστες της δεν δανείζονται βιβλία, αλλά εθελοντές ανθρώπους που εκθέτουν την μοναδικότητα τους, σε μια προσπάθεια να σπάσουν τα στερεότυπα και να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις . Σε απλά λόγια, τα ράφια διαθέτουν προς στους αναγνώστες «ανθρώπινα βιβλία», τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους. Και κάτι παραπάνω: τη διάθεσή τους να τα επικοινωνήσουν όλα αυτά με ένα τρόπο που να ενισχύει την προώθηση της πολυποικιλομορφίας.

Ο χώρος που θα φιλοξενηθεί η Ζωντανή Βιβλιοθήκη της 10ης Ιουλίου είναι προσβάσιμος για τους ανθρώπους με αναπηρία, διαθέτει όλες τις απαραίτητες υποδομές, μεταξύ των οποίων και 8 θέσεις στάθμευσης για αναπηρικά αυτοκίνητα. Επίσης, για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού προσφέρεται στους επισκέπτες/χρήστες η δυνατότητα διερμηνείας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ.), καθώς επίσης και ένας μικρός κατάλογος βιβλίων σε γραφή Braille. Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.livinglibrary.gr Τηλ. επικοινωνίας: Ζωή Κόκαλου: 6937667865, Λουίζα Καραγεωργίου: 6972311919, Αντώνης Ρέλλας :6977202216

Σε ότι αφορά το σκεπτικό/λόγο ύπαρξης της Ζωντανής Βιβλιοθήκης, ο λόγος στους ίδιους τους εμπνευστές/πρωτεργάτες της για τις συστάσεις : “Είναι πάντα πιο εύκολο να ζεις δίπλα σε κάποιον που τον κατανοείς, έχεις κάποιο σημείο επαφής, ή μπορείς να ταυτιστείς μαζί του, παρά να ζεις απέναντι σε μια ομάδα με την οποία δεν έχεις καμιά σχέση. Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη φέρνοντας τους ανθρώπους από διαφορετικές προελεύσεις κοντά, να συνομιλήσουν για την ουσία και όχι περί ανέμων και υδάτων, έχει τη δυνατότητα να φωτογραφίσει όλες τις αποχρώσεις του γκρι, που κάνουν τον κόσμο μας τόσο πολύχρωμο και έτσι να κάνει τη διαφορά. Έτσι ίσως οι άνθρωποι να νιώσουν πιο σίγουροι και ασφαλείς, γιατί θα νιώσουν ότι τους καταλαβαίνουν. Η κατανόηση είναι το κλειδί για την ειρήνη και την αρμονία.”

O σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας έχει την ευθύνη/εποπτεία της ενότητας που αφορά την αναπηρία, υπό την έννοια αυτή φέρει την (πρωτοπόρο) ευθύνη για την ένταξη/διείσδυση της διάστασης της αναπηρίας, πρώτη φορά στον θεσμό του αντιρατσιστικού φεστιβάλ. Εχει στρατηγικό ενδιαφέρον το πως ο ίδιος προσεγγίζει/αναλύει την φετινή πρεμιέρα : “Το ρατσιστικό φαινόμενο εμφανίζεται σε ιδιαίτερο βάθος και με οξύτατη ένταση έναντι της αναπηρίας και των ανθρώπων με αναπηρία. Αρα, ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ/θεσμός, όταν από αυτό απουσιάζει η διάσταση της αναπηρίας είναι εξ’ ορισμού ατελές. Μισό…”

Κάτι παραπάνω από ενδια φέρουσα είναι και η εξήγηση του “τι σημαίνει, τι σηματοδοτεί ” η φετινή αλλαγή στο περιεχόμενο του φεστιβάλ, μέσω της ένταξης στις θεματικές του της αναπηρίας δια της Ζωντανής Βιβλιοθήκης. Λέει επ’ αυτού ο Ρέλλας : “Το αναπηρικό κίνημα ασκεί επί δεκαετίες έναν ρόλο θεσμικό εκπροσωπώντας τους ανθρώπους με αναπηρία έναντι της επίσημης πολιτείας. Οι μετέχοντες στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, από την άλλη, δεν ασκούν ή διεκδικούν ρόλο θεσμικού συνομιλητή με την όποια εξουσία, αλλά απευθύνονται αποκλειστικά στην κοινωνία διεκδικώντας προοδευτικές, αντιρατσιστικές συμμαχίες άμυνας έναντι της εξουσίας, η οποία εξ’ ορισμού πρωτογενώς παράγει ή αναπαράγει ρατσιστικές αξίες/πολιτικές/τάσεις/στάσεις. Κατά συνέπεια η ένταξη της ατζέντας της αναπηρίας στην ατζέντα των αντιρατσιστικών κινημάτων, σημαίνει ισχυροποίηση των κοινωνικών αμυνών των ανθρώπων με αναπηρία αλλά ακόμα και αυτού του θεσμικού/επίσημου αναπηρικού κινήματος. Ιδιαίτερα στις δύσκολες/κίτρινες εποχές μας, τούτο συνιστά αναγκαιότητα”.

Η επιλογή των ανθρώπων με αναπηρία που θα ασκήσουν τον ρόλο “Ζωντανού βιβλίου”, αν μη τι άλλο αναδεικνύει τον κινηματικό ρόλο όπως παραπάνω ο Α. Ρέλλας τον σκιαγράφησε. Ενας και ένας , δίχως την παραμικρή υπερβολή. Ο σαραντάχρονος συγγραφέας με τετραπληγία Αντρέας, κουβαλάει στις πλάτες του δυό δεκαετίες δημόσιων παρεμβάσεων και πλούσιου λογοτεχνικού έργου. Η νομικός με απώλεια όρασης Πωλίνα, έχει πρωτοστατήσει σε κινήσεις/στρατηγικές επιθετικού ακτιβισμού για θέματα αναπηρίας που κινητοποίησαν εκατοντάδες ανθρώπους με αναπηρία, παρότι είναι μόλις εικοσιεπτά χρόνων. Η εικοσιτετράχρονη Βίκυ, είναι η ψυχή και νους του ιστορικού θεάτρου κωφών Ελλάδος, ένα υποκριτικό ταλέντο που ξεχειλίζει από δυνατότητες. Η Πέρλα έχει κατορθώσει μέσα σε δυό χρόνια να κτίσει κινηματικές λογικές αυτοδιάθεσης/αυτοπροσδιορισμού στον χώρο των υψηλής λειτουργικότητας αυτιστικών ενηλίκων. Ο τριανταπεντάρης Χρήστος, τέλος, αποτελεί το ζωντανότερο όλων παράδειγμα “κινηματικής αφιέρωσης”, συμμετέχει ενεργά επί χρόνια όχι μόνο στο αναπηρικό αλλά και στο κίνημα της απεξάρτησης, σε πάντοτε πρωτοπόρους ρόλους.

Το “δια ταύτα” : Οποιοι το Σάββατο 10 Ιουλίου από τις 7μ.μ. και μετά στα πλαίσια του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, επιλέξουν τα ζωντανά βιβλία που αποδίδονται από τους πέντε μετέχοντες στην Ζωντανή Βιβλιοθήκη ανθρώπους με αναπηρία, αν μη τι άλλο θα έχουν επικοινωνήσει με πολύ σημαντικούς ανθρώπους.

πηγή