ερίζουσι οι πόλεις.. για τη δίκη για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου

από την Ελευθεροτυπία

«Στον Κορυδαλλό και όχι στην Αμφισσα η δίκη για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου»

Την άμεση επανεξέταση του θέματος ώστε η δίκη για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να μη διεξαχθεί στην Αμφισσα, όπως αποφάσισε ο Αρειος Πάγος, αλλά στην ειδικά διαμορφωμένη δικαστική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού ζητούν οι πληρεξούσιοι συνήγοροι της οικογένειας του εκλιπόντος.

Σύμφωνα με την εκτίμηση του συνηγόρου Δημ. Τσοβόλα, που εξέφρασε την έντονη διαμαρτυρία του, «η όψιμη και αιφνιδιαστική αλλαγή του τόπου του δικαστηρίου ρίχνει λάδι στη φωτιά, ενώ καταστρατηγεί ουσιαστικά τα δικαιώματα της οικογένειας του θύματος και δυσκολεύει την αποκάλυψη της αλήθειας».

n1057207624_30069789_9354

Ο έτερος συνήγορος πολιτικής αγωγής, Αλέξ. Κατσαντώνης, επισημαίνει ότι «η απόφαση για τη μετάθεση της δίκης (αρχικά είχε οριστεί ως τόπος διεξαγωγής η Χαλκίδα) σημαίνει ότι παρεμποδίζεται ουσιωδώς η κατάθεση μαρτύρων λόγω της απόστασης της κατοικίας τους από την έδρα του δικαστηρίου κι αυτό θέτει κάποιο ερωτηματικό για τον σκοπό της».

Μάλιστα, ο κ. Κατσαντώνης, αμφισβητώντας το σκεπτικό του Αρείου Πάγου που επικαλείται λόγους ασφαλείας, τονίζει ότι «οι κάτοικοι της Αμφισσας δεν υπολείπονται σε υγιή συναισθήματα των υπόλοιπων Ελλήνων».

Με την άποψη αυτή συντάσσονται νομικοί και δικαστικοί κύκλοι που υποστηρίζουν ότι η μεταφορά της δίκης σε ακόμη πιο μακρινή περιοχή δεν εξαλείφει τον κίνδυνο επεισοδίων αφού συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας είναι αναμενόμενο ότι θα γίνουν σε οποιαδήποτε πόλη φιλοξενήσει την έδρα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας, όπως άλλωστε είχε γίνει και τον περασμένο Δεκέμβριο μετά τον άδικο χαμό του 15χρονου μαθητή που οφείλεται στην εγκληματική συμπεριφορά -σύμφωνα και με το παραπεμπτικό βούλευμα- των κατηγορούμενων ειδικών φρουρών, Επ. Κορκονέα και Βασ. Σαραλιώτη.

«Λάδι στη φωτιά» άλλωστε ρίχνει και η χρονική συγκυρία, καθώς η διεξαγωγή της δίκης έχει προσδιοριστεί για τις 15 Δεκεμβρίου, μόλις εννιά ημέρες μετά τη θλιβερή πρώτη επέτειο της δολοφονίας του Αλέξ. Γρηγορόπουλου.

στην ίδια εφημερίδα, έντονες αντιδράσεις στην Άμφισσα για τη δίκη

υγ σημειώνεται ότι, όπως και σε άλλες πόλεις της χώρας επεκτείνονται οι καταλήψεις και στα σχολεία της Άμφισσας, σύμφωνα με πληροφορίες από την τοπική κοινωνία όλα τα λύκεια της Άμφισσας τελούν υπό κατάληψη.

«θέλει ψυχή για να ξεφύγεις από την κακοποίηση»

από τα Νέα

«Από το πολύ ξύλο είχα λιποθυμήσει. Ξύπνησα πια την άλλη μέρα το πρωί. Ολόκληρο το πρόσωπό μου ήταν πρησμένο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο σύντροφός μου με χτυπούσε ανελέητα- πολλές άλλες με είχε στείλει στο νοσοκομείο, ακόμα και με σπασμένη μύτη… Κατέφυγα και σε Ξενώνα Κακοποίησης Γυναικών, βγήκα κι άλλαξα τα στοιχεία μου, αλλά αυτός κατάφερε και με βρήκε, εξακολουθεί να με απειλεί…».

Είναι μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις γυναικών που πέφτουν θύματα συστηματικού ξυλοδαρμού από αντρικά χέρια. Με τη διαφορά ότι, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, η 35χρονη Άννα αποφάσισε να πάρει πλέον την υπόθεση επάνω της, να σπάσει τη σιωπή της και να απευθυνθεί σε ειδικούς. «Προ πενταετίας, μόλις εγκαταστάθηκα στην Αθήνα από επαρχιακή πόλη, γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο και αρχίσαμε τη σχέση μας. Στην αρχή ταιριάζαμε, ήμασταν ερωτευμένοι, αρχίσαμε και να συγκατοικούμε. Ώσπου ξαφνικά, μετά και το πρώτο τρίμηνο, τα πάντα ανατράπηκαν: το κακό άρχισε με ένα χαστούκι, που όμως γρήγορα εξελίχθηκε σε μπουνιά, ακόμα και στον δρόμο ή άλλους δημόσιους χώρους, για το παραμικρό», λέει στα «ΝΕΑ» η άτυχη κοπέλα. «”Ήταν η κακιά η ώρα”, μου δικαιολογήθηκε στην πρώτη σφαλιάρα. “Δεν θα ξαναγίνει”, ισχυρίστηκε μετά και την πρώτη γροθιά… Συνεχώς το ίδιο μου υποσχόταν», προσθέτει. ContentSegment_12875624$W800_H_R0_P0_S1_V1$Jpg

Εφιάλτης για δύο χρόνια
Άνεργη και χωρίς άλλον δικό της άνθρωπο τότε στην πρωτεύουσα, εμπιστεύθηκε εύκολα τον 45χρονο θύτη, όπως εξηγεί. «Δεν μπορώ καν να μετρήσω τις φορές που με χτύπησε για μια διετία. Με κλείδωνε στο σπίτι, χωρίς φαγητό έως και για πέντε ημέρες, “φρούριο” το είχε κάνει. Κι όσο εγώ του έλεγα πως δεν μπορώ να ζήσω άλλο μαζί του, τόσο πιο πολύ με χτυπούσε», περιγράφει. Πάνω στον χρόνο απευθύνθηκε και στον ΟΑΕΔ για να βρει δουλειά, να σταθεί στα πόδια της. «Επειδή με είχε χτυπήσει πολύ άσχημα το προηγούμενο βράδυ, η διευθύντρια με άκουσε να βογκάω από τους πόνους και κατάλαβε τι μου είχε συμβεί. Μου έδωσε την κάρτα
του Ελληνικού Δικτύου Γυναικών Ευρώπης για να ζητήσω εκεί υποστήριξη».

Στην αρχή δίστασε να πάρει τηλέφωνο. Δεν ήταν ακόμα έτοιμη να πάει να μείνει σε ξενώνα κακοποιημένων γυναικών. «Το θεώρησα κάτι σαν ίδρυμα. Ωστόσο, απ΄ τη στιγμή που δεν έλεγε με τίποτα να με αφήσει ήσυχη, τον επόμενο χρόνο το πήρα απόφαση. Κάλεσα τελικά αυτή τη Γραμμή Βοήθειας, πήγα κι από ΄κεί. Με δέχθηκε αρχικά κοινωνική λειτουργός, η οποία και με παρέπεμψε σε ψυχολόγο. Την πρώτη κιόλας βδομάδα με φιλοξένησαν και στον ξενώνα τους. Μου έδωσαν δωμάτιο και ρούχα – έφυγα απ΄ αυτόν χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου…», θυμάται σήμερα.

Στο νέο φιλόξενο περιβάλλον βρήκε, όπως λέει, τη γαλήνη που αναζητούσε. «Το σώμα τον πόνο τον ξεπερνά, η ψυχή όμως δύσκολα. Ύστερα από έναν χρόνο διαμονής στον ξενώνα απέκτησα σιδερένια ψυχική δύναμη. Πλέον άλλαξα σπίτι και δουλειά, έχω ξαναφτιάξει και τη ζωή μου με άλλον σύντροφο. Πριν από έναν μήνα μάλιστα, που ο πρώην μου εμφανίστηκε και πάλι απειλώντας με να αποσύρω τη σε βάρος του μήνυση, κατάλαβα ότι μπορώ πια να τον αντιμετωπίσω πιο ψύχραιμα: τώρα ξέρω πως έχω και το Δίκτυο Γυναικών δίπλα μου».

Ελάχιστες Ελληνίδες- εξηγεί κ. Σίσσυ Βωβού, μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών- έχουν υπόψη τους τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες ή και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που δραστηριοποιούνται πανελλαδικά, και στην περιφέρεια, ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Και ακόμη λιγότερες γνωρίζουν πως μπορούν εκεί να αναζητήσουν βοήθεια: από ψυχολογική και νομική υποστήριξη μέχρι και προσωρινή φιλοξενία τους σε ξενώνες και παρακολούθησή τους από ειδικούς.

Σιωπή και φόβος
«Η κακοποίηση έχει και επανάληψη: είναι κανόνας, δυστυχώς, ότι όποιος σηκώσει χέρι και χτυπήσει, θα το ξανακάνει. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι τελικά οι κακοποιημένες γυναίκες θα σηκώσουν αργά το τηλέφωνο για βοήθεια, αφού πρώτα θα έχουν φάει πολύ ξύλο, ίσως και επί χρόνια. Ειδικά οι αστικές οικογένειες έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να εκδηλωθούν, καθώς θέλουν να διασώσουν τον καθωσπρεπισμό τους. Στο τέλος θα το τολμήσουν συνήθως γυναίκες ηλικίας κατά μέσον όρο 25-45 ετών, οι οποίες έχουν και παιδιά. Έρχονται και μας αποκαλύπτουν πια το “δεν αντέχω άλλο”», τονίζει ηκ. Νίκη Ρουμπάνη, πρόεδρος της ΜΚΟ Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης, που διατηρεί την τηλεφωνική γραμμή SΟS «Δίπλα σου».

Οι περισσότερες Ελληνίδες αγνοούν την ύπαρξη οργανώσεων υποστήριξης

«Καταγράφουμε δεκάδες κρούσματα κάθε μέρα»
«ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΒΙΑ…» ΛΕΝΕ, μέσω εκπροσώπων τους, οι ελληνικές οργανώσεις που ασχολούνται συστηματικά με τα θέματα της βάναυσης μεταχείρισης εις βάρος των γυναικών. Ήδη, όπως επισημαίνει στα «ΝΕΑ» η κ. Σίσσυ Βωβού, μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, μόνο τους τελευταίους 16 μήνες στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 27 δολοφονίες γυναικών από άντρες δράστες.

Το «Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης» έχει έως σήμερα διαχειριστεί περισσότερες από 8.000 υποθέσεις κακοποίησης- μόνο πέρυσι δέχθηκε συνολικά 745 κλήσεις από όλη την Ελλάδα. Φιλοξενεί και έναν μικρό αριθμό θυμάτων στον ξενώνα του. «Έχουμε καταγράψει πολλές περιπτώσεις με δράστες ή παθούσες δικηγόρους ή γιατρούς, με άλλα λόγια η βία δεν είναι θέμα μορφωτικού επιπέδου. Διαπιστώνουμε, επίσης, ότι έχει αυξηθεί η βία ενάντια σε άτομα με φυσική αδυναμία, π.χ. εγκύους ή ηλικιωμένες, φαινόμενο που δείχνει πλεόνασμα κοινωνικής αναλγησίας…», επισημαίνει η πρόεδρος του Δικτύου, κ. Νίκη Ρουμπάνη.

Ακόμα και άντρες-θύτες, εξηγεί, σπεύδουν κατά καιρούς να ζητήσουν στήριξη. «Κάποιοι επιθυμούν τη διαμεσολάβησή μας για να φτιάξουν τη σχέση τους με τη γυναίκα ή φίλη τους, να μην κλιμακωθεί περαιτέρω η βία που έχουν ήδη ασκήσει. Θέλουν να μάθουν πώς να φέρονται, ώστε να βοηθήσουν και τον εαυτό τους», αναφέρει.

«Καλό είναι, αν μια γυναίκα πάει σε γιατρό εξ αιτίας ξυλοδαρμού, να ζητά επιτόπου και ιατρικό πιστοποιητικό ώστε να μπορεί στη συνέχεια να τεκμηριώσει και δικαστικά τη σωματική κακοποίησή της», συμβουλεύει η κ. Ελένη Κτώνα, κοινωνική λειτουργός στο Συμβουλευτικό Κέντρο της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, στην Αθήνα. «Εδώ έρχονται και εμφανώς χτυπημένες γυναίκες. Καθημερινά δεχόμαστε τηλεφωνικά, κατά μέσον όρο, από 8 έως 10 νέα περιστατικά βίας από όλη την Ελλάδα».

Μαθήματα αυτοάμυνας ενάντια στην κακοποίηση
ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ανεξαρτήτως ηλικίας, που θέλουν να προφυλαχθούν από ενδεχόμενη κακοποίηση έξω στον δρόμο ή και στο σπίτι τους, αλλά και σε όσες από αυτές έχουν ήδη υποστεί βία, απευθύνεται η Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας. Λειτουργεί από το 1988 για την αντιμετώπιση περιπτώσεων βιασμών και trafficking, ως μέλος του Δικτύου για την Καταπολέμηση της Ανδρικής Βίας», υπαγόμενη και στο Εθνικό Παρατηρητήριο για την Αντιμετώπιση της Βίας Κατά των Γυναικών. Οργανώνει, μάλιστα, και μαθήματα αυτοάμυνας και κουνγκ φου κάθε Σάββατο, σε μυστικό (για…ευνόητους λόγους) χώρο, στην Αθήνα (έναντι 20 ευρώ μηνιαίως, για τα έξοδα λειτουργίας της.