Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση για την απόλυση του Α.Βασιλικόπουλου από την ΕΠΑΨΥ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΎΘΜΙΣΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ «ΘΕΤΙΣ» ΑΧΙΛΛΕΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες μιας οξείας αντιπαράθεσης μέσα από το διαδίκτυο γύρω από την απόλυση, από την ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ, του επί 14 χρόνια επιστημονικά υπεύθυνου του οικοτροφείου «Θέτις» Αχιλλέα Βασιλικόπουλου.

Είναι προφανώς πολλοί οι λόγοι που εξηγούν γιατί αυτή, μεταξύ δεκάδων άλλων απολύσεων και εξαναγκασμών (έμμεσων ή άμεσων) σε παραίτηση από όλες σχεδόν τις ΜΚΟ (πρόσφατα και μιας συνδικαλίστριας από την Κλίμακα), μπήκε (και καλώς μπήκε) στο κέντρο της προσοχής.

Ένας από αυτούς είναι γιατί, όπως προκύπτει από τα κείμενα συμπαράστασης που δημοσιεύτηκαν, ο Αχ. Βασιλικόπουλος έχαιρε της εκτίμησης όλων των συνεργατών του προσπαθώντας να περισώσει, μέσα σε πολύ δύσκολους καιρούς, μερικές από τις αξίες και τις αρχές της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, αυτών που την συγκροτούν ως τέτοια και οι οποίες δεν είναι προφανώς της αρεσκείας των ιδιοκτητών της εταιρείας.

Ένας δεύτερος λόγος, συνδεδεμένος με τον πρώτο, το κύριο σημείο τριβής, αυτό που επέφερε την οριστική ρήξη με τη Διοίκηση της εταιρείας, αφορά την παρακράτηση των συντάξεων των ενοίκων των δομών, ένα θέμα που έχει ευαισθητοποιήσει όλο το χώρο της ψυχικής υγείας. Η ΕΠΑΨΥ, ακολουθώντας στην πράξη τις διαχειριστικές λογικές της ‘ρεαλιστικής προσαρμογής’ στη υπάρχουσα κατάσταση, που έχει υιοθετήσει εδώ και πολύν καιρό, σε διαμετρική αντιδιαστολή με τις διακηρύξεις στα λόγια, πίεζε το προσωπικό της, πολύ πριν ψηφιστεί ο σχετικός νόμος που επεκτείνει την παρακράτηση (μετά τα ΝΠΔΔ) στα ΝΠΙΔ, να την θέσει σ΄ εφαρμογή, με τη δικαιολογία της περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στις ΜΚΟ κατά 55% για το 2012, προκειμένου να καλυφθούν τα λειτουργικά έξοδα.

Αυτός ο αυθαίρετος σφετερισμός του προσωπικού εισοδήματος, τον οποίο η Διοίκηση της ΕΠΑΨΥ διέτασσε το προσωπικό της να επιτελέσει, έχει μια νομική ονομασία… Έχει γίνει πολλές φορές, στο απώτερο και στο πρόσφατο παρελθόν, σε διάφορες ΜΚΟ που αντιμετώπιζαν οικονομική στενότητα και η αντιπαράθεση με εργαζόμενους που αντιδρούσαν (και γι΄ αυτό απολύθηκαν), έφτασε μέχρι τα δικαστήρια, ενώ ήδη εκκρεμούν και δίκες γύρω από τέτοιου τύπου «παρακρατήσεις».

Επειδή είναι η πράξη που αποδεικνύει του λόγου το αληθές, ό,τι κι΄ αν λέει η εταιρεία γύρω από τις διαφορές της με τον επιστημονικά υπεύθυνο του «Θέτις», για τον ‘επιλεκτικό τρόπο μεταφοράς των μηνυμάτων της Διοίκησης’ (δεν διευκρινίζεται, μόνο, το μέγεθος της απόστασης, ‘από τα ψηλά στα χαμηλά’, που έπρεπε να γίνει αυτή η μεταφορά) για να ακολουθηθεί μια γραμμή ‘σύμφωνα με τα πρότυπά της’, τα δικαιώματα των ενοίκων τα διασφάλιζε μια πρακτική στη λογική του Αχ. Βασιλικόπουλου ενάντια ακριβώς στην απαίτηση της Διοίκησης για ‘παρακράτηση’.

Και μιλάει από μόνο του το γεγονός ότι αυτοί που πίεζαν (και εν τέλει απέλυσαν) τον Αχ. Βασιλικόπουλο για μιαν εκτός πάσης νομιμότητας ‘παρακράτηση’, είναι οι ίδιοι που εν συνεχεία έβγαζαν ανακοινώσεις με τις οποίες έχυναν κροκοδείλια δάκρυα όταν ψηφίστηκε η τροπολογία του Λοβέρδου, που επεκτείνει την παρακράτηση στα ΝΠΙΔ, όταν δηλαδή, θεσμοθετήθηκε αυτό για το οποίο φάνηκε ότι, με δεδομένη τη αντίδραση των λειτουργών, δεν θα μπορούσαν ακίνδυνα να θέσουν σε εφαρμογή χωρίς νομοθετική ρύθμιση.

Γιατί είναι ένα ερώτημα, ποιοι διατύπωσαν και έφεραν ξαφνικά μέσα στο νομοσχέδιο – σκούπα του Φλεβάρη την τροπολογία για τη παρακράτηση στα ΝΠΙΔ, κάτι που είχε παραληφθεί τα περασμένο καλοκαίρι όταν ψηφίστηκε η τροπολογία για την παρακράτηση στα ΝΠΔΔ, καθώς φαινόταν ότι θα υπήρχαν ‘νομικά προβλήματα’, σύμφωνα και με δηλώσεις εκπροσώπων του Δικτύου ‘Αργώς’.

Ποιο επιτελείο, λοιπόν, ‘μεταρρυθμιστών συμβούλων’ έφερε στο προσκήνιο και κατάφερε να ‘τρυπώσει’ την τροπολογία στο νομοσχέδιο, όταν μάλιστα η περικοπή του 55% ήταν πια δεδομένη -ποιες επιτροπές για το ‘Ψυχαργώς’ ή άλλες, μέλη των οποίων λειτουργούν ως επιτελείς του Λοβέρδου για την ψυχική υγεία, επενδύοντας στην προτίμησή του για ρηξικέλευθους συμβούλους -τέτοιους που να μπορούν να σερβίρουν την ουσία του μνημονίου με ‘αντιμνημονιακό’ λόγο- αλλά και στην απλοχεριά του όσον αφορά την παραχώρηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ στους ιδιώτες.

Είναι προφανές ότι αυτές οι περίπλοκες διαδρομές αναρρίχησης στις ατραπούς της εξουσίας δεν επιτρέπουν την ‘ιδεολογικοποίηση της σύγκρουσης’ και απεχθάνονται την ‘κουλτούρα των άκρων που οδηγεί στην ήττα (!) της σκέψης και στην παραμόρφωση της πραγματικότητας’. Το ερώτημα είναι, ποιας πραγματικότητας, για το συμφέρον ποιού; Των ασθενών και του προσωπικού ή των ‘από πάνω’;

Η απόλυση του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου δεν είναι απλώς μια ατομική περίπτωση ενός ‘καλού συναδέλφου’, ούτε μια προσωπική αντιπαράθεση. Σηματοδοτεί το οριστικό ξεστράτισμα ενός ‘τρένου’ που έχει ξεφύγει εδώ και πολύν καιρό από τον αρχικό, δηλωμένο προορισμό του. Σε μια διαδρομή στην διάρκεια της οποίας οι λέξεις έχασαν σιγά-σιγά το νόημά τους, την αρχική σημασία τους, μετατρεπόμενες σε απλό περιτύλιγμα μιας πρακτικής και μιας κουλτούρας σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από αυτή για την οποία δημιουργήθηκαν και διατυπώθηκαν. Ένα περιτύλιγμα από αυτά που κατ΄ ανάγκην συνοδεύουν τις φιλοδοξίες της αναρρίχησης και της παρουσίας σε οργανισμούς, διεθνείς ή ελληνικούς, πάντα με την υποστήριξη του στενού κράτους, λειτουργώντας στο επίπεδο του θεάματος και όχι μιας πρακτικής που αλλάζει ριζικά τη υπάρχουσα ιδρυματική αθλιότητα, την οποία περιορίζεται απλώς να εξωραΐζει και που, όταν την καταγγέλλει, αυτή η καταγγελία είναι απλώς ‘για να πάμε παρακάτω’, σε κάτι που δεν αγγίζει ούτε κατ΄ εφαπτομένην την πραγματικότητα που καταγγέλθηκε.

Σ΄ αυτό το ‘τρένο’ ανέβηκε η ΕΠΑΨΥ, όπως και άλλες ΜΚΟ (δηλαδή, οι παλιότερες) ήδη από την Λέρο (από εκεί που ξεκίνησε και ο Αχ. Βασιλικόπουλος, χωρίς, όμως, ν΄ ανέβει στο ‘τρένο’), όταν αποφάσισε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα των επιτελών του τότε Υπουργού Υγείας (1990), που κυριολεκτικά έπνιγε τις παρεμβάσεις των ΜΚΟ σε μια δίμηνης διάρκειας παρουσία, η οποία είχε, μεταξύ άλλων, ως αποτέλεσμα την αυστηρή κριτική των τότε εμπειρογνωμόνων, ότι πήγαν εκεί (οι ΜΚΟ) για να επιλέξουν τους ‘καλλίτερους’ (‘creamoffthebest’) αφήνοντας το ψυχιατρείο όπως το βρήκαν.

Είχε προφανώς θεωρηθεί, στη βάση της αποφυγής, ήδη από τότε, της ‘κουλτούρας των άκρων’ (ή, κατά την εναλλακτική ορολογία, που ακούστηκε και αυτή πρόσφατα, του ‘αριστερίστικου κανιβαλισμού’), ότι η μη αποδοχή των βιαστικών, επίπλαστων λύσεων της εξουσίας και ο σχηματισμός μιας συμμαχίας για την προώθηση ενός ριζικά εναλλακτικού παραδείγματος, θα ισοδυναμούσε με το να μείνουμε ‘έξω από το τρένο’.

Είναι αυτό το ‘τρένο’ που τώρα πια έχει οδηγηθεί στην άλλη όχθη. ‘Ψυχοκοινωνική αποκατάσταση’, ‘μεταρρύθμιση’, ‘κοινότητα’, ‘παρέμβαση την κρίση’, έξω και μακριά από εκεί που διακυβεύεται το τι είναι και πώς μετασχηματίζεται ο ψυχιατρικός θεσμός και τι διαδρομή έχει εντός αυτής το πάσχων υποκείμενο – λεκτικά σχήματα, δημόσιες σχέσεις, εμπειρογνώμονες που, πλέον, συμβαδίζουν (όταν δεν είναι μέσα) στο παιχνίδι, ‘ομοιώματα’ υπηρεσιών, λογικές επιβίωσης επιχειρηματικού τύπου, στο όνομα τη αποφυγής των αγκυλώσεων του δημοσίου (ούτως ή άλλως, υπαρκτών, αλλά ποια είναι η μέθοδος καταπολέμησης και υπέρβασής τους;), υπηρεσίες αυτοαναφορικές, ερήμην της συγκρότησης ενός πραγματικά δημόσιου, ολοκληρωμένου, κοινοτικού συστήματος ψυχικής υγείας.

Η διαδρομή του ‘τρένου’ στη βάση μιας λογικής του θεάματος. Εν μέσω, δηλαδή, μιας πραγματικότητας (αυτής που καμιά ‘ιδεολογικοποίηση των συγκρούσεων’ δεν μπορεί να παραμορφώσει) η οποία συνίσταται σ΄ αυτό που ο Γκι Ντεμπόρ είπε εύστοχα για την κοινωνία του θεάματος : «επειδή δεν είναι, γι΄ αυτό φαίνεται».

Η απόλυση του Αχ. Βασιλικόπουλου σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή σ΄ αυτή την πορεία. Εν μέσω αυτής της χωρίς ορατό τέλος κρίσης, της δραστικής περικοπής των χρηματοδοτήσεων, της πλήρους απεξάρθρωσης της ψυχικής υγείας (στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα) και παρ΄ όλο το πάρτι των ΜΚΟ με το ΕΣΠΑ, ριζικές αναδιαρθρώσεις είναι ενόψει.

Το μνημόνιο δεν αφήνει άλλα περιθώρια. Ο δρόμος για τις συγχωνεύσεις, τα κλεισίματα, τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών χωρίς τέλος, αλλά και την κερδοσκοπική δραστηριότητα, παρά τα όποια περιτυλίγματα που θα κινητοποιηθούν, έχει ανοίξει. Άνθρωποι που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των χρηστών και των ενοίκων των δομών και αντιστέκονται στην μετεξέλιξη σε μια τεχνοκρατική και ακραιφνώς επιχειρηματική διαχείριση, αποτελούν εμπόδιο που πρέπει να βγει από τη μέση.

Είναι από αυτή την άποψη που θεωρούμε απαράδεκτη την απόλυση του Αχ. Βασιλικόπουλου, όπως και κάθε απόλυση στον ιδιωτικό τομέα (στον δημόσιο σύντομα «θ΄ αρχίσουν τα όργανα») και γι΄ αυτό απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψή του, με ταυτόχρονη αποδοχή των αρχών πάνω στις οποίες λειτουργεί αυτός και η θεραπευτική ομάδα που τον στηρίζει και συνεργάζεται εδώ και πολλά χρόνια μαζί του.

7/5/2012

Psyspirosi.gr

CATASTROIKA – Η ιδιωτικοποίηση γίνεται δημόσια

Δείτε το νέο ντοκιμαντέρ Catastroika των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη, δημιουργών του Debtocracy

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Κανίβαλοι σε αμόκ!

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

(αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη)

Μέχρι τώρα μιλούσαμε για πολιτικό «κανιβαλισμό».

Να όμως που από δω και πέρα, μπροστά στο μέγεθος της αγριότητάς τους, ακόμα και οι λέξεις έφτασαν να χάνουν το νόημά τους.

Ούτε η «αναλγησία»,

ούτε η «απανθρωπιά»,

ούτε ο «μισανθρωπισμός»,

τίποτα πια, κανένας όρος δεν μπορεί να «χωρέσει» τα «έργα» τους.

Δεν υπάρχει ορισμός για να περιγράψει την ταξική τους βαρβαρότητα.

Οι λέξεις δεν επαρκούν για να περιγραφούν τα πεπραγμένα τους.

*

Διαβάστε, λοιπόν, και φρίξτε:

Πριν δυο βδομάδες, στις 14 Μάρτη 2012, η συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, διά του υπουργείου Υγείας, το οποίο τελεί υπό την εποπτεία Λοβέρδου, εξέδωσε Απόφαση – όπως αποκάλυψε χτες ο «Ρ» – την οποία ανάρτησε στον ιστότοπο του υπουργείου.

Με τη συγκεκριμένη Απόφαση, η συγκυβέρνηση έρχεται να επικαιροποιήσει υπό τα νέα δεδομένα (σ.σ.: «κούρεμα», PSI κ.λπ.) την αντίστοιχη περσινή απόφαση της 27/3/2011.

Ιδού, λοιπόν, το «τεκμήριο του εγκλήματος»,

ιδού πώς μετασχηματίζονται στην πραγματική ζωή τα PSI, τα «κουρέματα» και τα νέα τους Μνημόνια,

ιδού η νέα Απόφασή τους:

Από τούδε και στο εξής, με φιρμάνι που φέρει την υπογραφή του υφυπουργού Υγείας Μάρκου Μπόλαρη, δηλαδή

από τους χρονίως πάσχοντες ασθενείς,

από τους ανθρώπους που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας,

από τους ανθρώπους που φιλοξενούνται σε «Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης», όπου τους παρέχονται υπηρεσίες περίθαλψης

(όπως, για παράδειγμα, τα ψυχιατρεία, τα γηροκομεία, τα ιδρύματα και οι ξενώνες που φιλοξενούν αναπήρους κ.λπ.),

η συγκυβέρνηση

τους «βουτάει»,

τους αρπάζει,

τους περικόπτει,

τους παρακρατεί

μέχρι και το …80% της σύνταξής τους!

*

Είναι ασύλληπτο, είναι αδιανόητο, είναι εξωπραγματικής αγριότητας, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Είναι η επίσημη πολιτική των «σωτήρων» του τόπου!

Η υπό τον κ. Παπαδήμο συγκυβέρνηση των Βενιζέλου – Σαμαρά, επικαλούμενη τη «βιωσιμότητα» των συγκεκριμένων υπηρεσιών – μια «βιωσιμότητα» που, όμως, σύμφωνα με την απόφαση των κυβερνώντων θα επιτευχθεί διά της «μείωσης της κρατικής επιχορήγησης»

και χρησιμοποιώντας για πρόσχημα – αυτό κι αν είναι ρεσιτάλ θράσους – «την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών και φροντίδας στα άτομα αυτά» (!!!),

διαπράττει το πέραν πάσης φαντασίας:

Εξέδωσε διαταγή, η οποία αφορά σε ανθρώπους ανήμπορους και άρρωστους, ανθρώπους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακόμα κι όταν παίρνουν σύνταξη δεν πρόκειται παρά για ένα επίδομα πείνας,

και με το φιρμάνι αυτό, υπό την ιαχή «Αποφασίζουμε»,

επιβάλλει κλιμακωτή παρακράτηση στις συντάξεις,

ως ακολούθως:

• Για σύνταξη μέχρι 500 ευρώ παρακράτηση 50%.
• Για το τμήμα της σύνταξης από 500 μέχρι 700 ευρώ παρακράτηση 70%.
• Για το τμήμα της σύνταξης από 700 ευρώ και πάνω παρακράτηση 80%.

*

Τα προηγούμενα σημαίνουν τα εξής:

Από μια σύνταξη μέχρι 500 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι – που «σώζουν» τη χώρα – ληστεύουν τα 250!

Από μια σύνταξη μέχρι 700 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι – που «σώζουν» τη χώρα – ληστεύουν τα 390!

Από μια σύνταξη μέχρι 1.000 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι – που «σώζουν» τη χώρα – ληστεύουν τα 630!

*

Μέχρι εκεί έφτασαν…

Εφτασαν να βάζουν «χέρι» ακόμα και στις συντάξεις – κυρίως αναπηρικές – των ανθρώπων που έχουν βρει καταφύγιο μέχρι και στα γηροκομεία!

Το ταξικό τους αμόκ δεν σταματά ούτε στα ψυχιατρεία!

Εφτασαν να ληστεύουν, να χαρατσώνουν ανθρώπους που έχουν για απάγκιο τους από τα Θεραπευτήρια Χρονίων Παθήσεων μέχρι το Δρομοκαΐτειο!

*

Αυτή είναι η επίσημη πολιτική της συγκυβέρνησης των «σοσιαλιστών» και των «φιλελεύθερων».

Αυτή είναι η πολιτική της συγκυβέρνησης των γαλαζοπράσινων «πατριωτών» και των «σωτήρων».

Αυτοί είναι που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Και ζητούν ψήφο, για να λένε μετά – και θα το πουν για κάθε μια ψήφο που θα αποσπάσουν – ότι ισοδυναμεί με… έγκριση για συνέχιση

της απανθρωπιάς,

της βαρβαρότητας,

της αναλγησίας,

του κανιβαλισμού και

του δαρβινισμού τους!

*

Υστερόγραφο:

Αν έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο προεκλογικά,

δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον καθένα να αντιληφθεί,

τι είναι έτοιμοι να διαπράξουν αμέσως μετά τις εκλογές!

Επιστροφή στη δεκαετία του 50

Της Μαρίας Λούκα από το aformi.gr

Κοινωνικό κράτος: υπό κατάρρευση

Μαθητές που κάνουν μάθημα με φωτοτυπίες φορώντας μπουφάν και σκουφους, καθηγητές πανεπιστημίου με αερόθερμα στα γραφεία, νοσοκομεία χωρίς γάζες και με χαλασμένους τομογράφους, ασθενοφόρα που μένουν από βλάβη στη μέση του δρόμου, μικροβιολογικά εργαστήρια χωρίς φιάλες, φυλακές χωρίς ζεστό νερό και επαρκή γεύματα, ψυχιατρεία που αναβιώνουν τη «ντροπή» της Λέρου, νήπια που μένουν σπίτι και ηλικιωμένοι που βουλιάζουν στη μοναξιά, εξαθλιωμένοι και ανασφαλείς εργαζόμενοι που προσπαθούν με πενιχρά μέσα να παράσχουν υπηρεσίες σε εξίσου ανασφαλείς και ταλαιπωρημένους πολίτες. Δεν είναι εμπειρίες από τα κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ ή τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας αλλά στιγμιότυπα της πραγματικότητας που διαμορφώνεται καθημερινά στην Ελλάδα του 2012. Για την ακρίβεια σε ότι έχει απομείνει απ’ αυτήν.

Οι δραματικές περικοπές που εφαρμόζονται εδώ και δύο χρόνια με τα διαρκή Μνημόνια έχουν προκαλέσει βίαιες αναδιαρθρώσεις στο δημόσιο τομέα με αποτέλεσμα νευραλγικοί τομείς του κοινωνικού κράτους να απειλούνται με πλήρη κατάρρευση. Βασικά αγαθά που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και τη χρησιμότητα της συντεταγμένης Πολιτείας όπως είναι η υγεία και η παιδεία απαξιώνονται αφού στα σχολεία και τα νοσοκομεία της χώρας διεξάγεται μια καθημερινή άνιση μάχη με την έλλειψη πόρων. Ενώ η πρόνοια ως ελάχιστο δίχτυ προστασίας που οφείλει να έχει μια κοινωνία και ως καθρέφτης δημοκρατίας, τείνει να εξαλειφθεί καταδικάζοντας στην εγκατάλειψη τα πιο ευάλωτα κομμάτια του πληθυσμού. Δομές που απειλούνται με λουκέτο ή υπολειτουργούν με ανεπάρκειες σε ζωτικά είδη, απλήρωτοι εργαζόμενοι με το πιστόλι της απόλυσης στο κεφάλι τους και αγανακτισμένοι πολίτες συνθέτουν το παζλ της ζωής στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις.

 

Σχολεία χωρίς δάσκαλους, βιβλία και θέρμανση

Το πάγιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας για πολλά χρόνια ήταν η αύξηση των κονδυλίων για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ. Όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε η διεκδίκηση αλλά τα τελευταία δύο χρόνια οι δαπάνες για την παιδεία έχουν αγγίξει το ιστορικό χαμηλό του 2,5% του ΑΕΠ, αφού από το 2009 μειώθηκαν κατά 16%. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το πάγωμα επί της ουσίας των προσλήψεων και τη μείωση κατά 60% των επιχορηγήσεων των σχολικών επιτροπών έχουν δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υπεράριθμοι μαθητές ανά τμήμα δεν έχουν δάσκαλους και βιβλία. Οι συγχωνεύσεις 1050 σχολικών μονάδων που οδήγησαν στην κατάργηση 120 τμημάτων ανέβασαν αρκετά το μέσο όρο των μαθητών ανά αίθουσα κι έτσι ενώ το τυπικό όριο είναι οι 25 μαθητές σε αρκετές αίθουσες στοιβάζονται 27,28 μαθητές ίσως και παραπάνω. Ενώ τα οργανικά και λειτουργικά κενά που προέκυψαν κλήθηκαν να καλύψουν 11.000 αναπληρωτές, όταν στους εν ενεργεία εκπαιδευτικούς που είδαν να μειώνεται δραματικά το εισόδημα τους εξαιτίας του ενιαίου μισθολογίου και πολλοί βρέθηκαν να παίρνουν μέχρι και αρνητικές μισθοδοσίες δεν έχουν ακόμα εξοφληθεί αμοιβές για τις πανελλαδικές εξετάσεις ή τα οδοιπορικά τους.

Τι κι αν το Υπουργείο δεσμευόταν μετά το φιάσκο με τις φωτοτυπίες στην αρχή της σχολικής χρονιάς ότι το πρόβλημα θα επιλυθεί άμεσα, φτάσαμε στην αρχή της ημερολογιακής χρονιάς και πολλοί τίτλοι βιβλίων δεν έχουν φτάσει ακόμα στα χέρια των μαθητών. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι και φωτοτυπίες είναι δύσκολο να βγουν αφού σε πολλά σχολεία το ανακυκλώσιμο υλικό είναι δυσεύρετο. «Τα σχολεία δεν καλύπτουν στοιχειώδεις ανάγκες σε θέρμανση και ανακυκλώσιμα είδη. Οι δήμοι ακόμα και τα χρήματα που παίρνουν δεν τα αποδίδουν εγκαίρως. Έτσι μετακυλύεται το κόστος στους ίδιους τους γονείς για να εξασφαλιστεί η λειτουργία» υποστηρίζει ο Ακρίτας Καλούσης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΟΕ. Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευσης όπως προκύπτει και από το υπόμνημα που έστειλε η ΟΛΜΕ στην ηγεσία του Υπουργείου όπου μεταξύ άλλων αναφέρει «η ελλιπής χρηματοδότηση των σχολείων οδηγεί στην προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου με το σταγονόμετρο , με ένα μέρος των εξόδων να καλύπτονται από τους γονείς». Το παράδειγμα του 6ου Λυκείου Αχαρνών όπου στις 11 Γενάρη οι περισσότεροι μαθητές αποχώρησαν γιατί τα σώματα θέρμανσης δε λειτουργούσαν και του 5ου Λυκείου Εξαρχείων που κόπηκε το φυσικό αέριο για λίγες μέρες είναι ενδεικτικά. Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Το ΕΠΑΛ Κορίνθου είναι απ’ τα χειρότερα καθώς αντιμετωπίζει καίρια προβλήματα. Στεγάζεται σ’ ένα νοικιασμένο, ακατάλληλο, παλιό και χωρίς προαύλιο κτίριο και επειδή ο δήμος χρωστά πολλά ενοίκια στον ιδιοκτήτη, άρα δεν πληρώθηκαν ούτε τα τέλη ακινήτων, όπως μας πληροφορούν οι καθηγητές ήρθε η ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα και την απέτρεψαν με δική τους προσπάθεια. Με δική τους προσπάθεια άλλωστε επιτυγχάνεται μια ελάχιστη λειτουργία, καθώς εκτός από φιλόλογοι ή μαθηματικοί έχουν γίνει υδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι διορθώνοντας τις συχνές βλάβες.

Σοβαρό πρόβλημα έχει προκύψει με τις μετακινήσεις των μαθητών στην επαρχία. Σε δυσπρόσιτες περιοχές με πολλά μικρά χωριά γινόταν με λεωφορεία. Πλέον σε αρκετές περιπτώσεις τα ΚΤΕΛ που τους χρωστάνε πολλά λεφτά οι αρμόδιες υπηρεσίες σταματάνε τα δρομολόγια. Στην Αντίσσα της Μυτιλήνης 4 μέρες δεν έγιναν μαθήματα γιατί τα ΚΤΕΛ απείχαν και οι μαθητές δεν κατάφεραν να πάνε στο σχολείο. Παρόμοια κατάσταση επικρατεί στη Σάμο, την Ικαρία και τη Λήμνο. Από τις μειώσεις δε γλίτωσαν ούτε τα σχολεία ειδικής αγωγής. Σ’ αυτά τα σχολεία οι μαθητές που στην πλειοψηφία τους αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα, η μεταφορά γινόταν με ειδικά διαμορφωμένα πούλμαν. Πλέον το αντίτιμο μεταφοράς έχει περικοπεί κατά 60% και οι ιδιώτες στην πλειοψηφία τους αρνούνται να λάβουν μέρος στο σχετικό διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός κινδυνεύει να κηρυχθεί άκυρος και μετά τις 28 Φλεβάρη η μεταφορά των μαθητών στα ειδικά σχολεία πανελλαδικά βρίσκεται στον αέρα.

Το ψαλίδι δεν απέφυγαν ούτε τα Πανεπιστήμια. Το Υπουργείο δεν εγκρίνει τους έτσι κι αλλιώς πετσοκομμένους προϋπολογισμούς μέχρι να συγκροτηθούν τα συμβούλια διοίκησης- ρύθμιση με την οποία διαφωνεί ο ακαδημαϊκός κόσμος. Δίνει κάθε μήνα το 1/12 του μισού περσινού προϋπολογισμού, ο οποίος είχε ήδη μειωθεί κατά 50% σε σχέση με το 2009. Πολλά μαθήματα καθυστέρησαν να ξεκινήσουν ενώ είχαν ανακοινωθεί επειδή καθυστέρησαν οι αντίστοιχοι διορισμοί που ήταν ελάχιστοι. «Τα Πανεπιστήμια αντιμετωπίζουν πρόβλημα υποστελέχωσης αλλά λειτουργικών δαπανών. Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου μετά τις 6 το απόγευμα κόβεται η θέρμανση και οι καθηγητές που συνήθως εργάζονται μέχρι αργά κουβαλάνε τα αερόθερμα από το σπίτι τους» λέει ο Παναγιώτης Σωτήρης, διδάσκων Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Αυτά για τους τυχερούς που εντάχθηκαν σε κάποια εκπαιδευτική ή προσχολική δομή γιατί 1565 παιδιά μόνο στην Αθήνα μένουν σπίτι τους αφού οι αιτήσεις των γονιών τους στους παιδικούς σταθμούς απορρίφθηκαν , κυρίως επειδή δεν υπήρχαν θέσεις. Σε μια περίοδο μάλιστα που οι αιτήσεις στους παιδικούς σταθμούς αυξήθηκαν κατά 40% λόγω της οικονομικής στενότητας που εμποδίζει τους γονείς να καταβάλλουν δίδακτρα στα ιδιωτικά ιδρύματα. Από την άλλη τα νηπιαγωγία όλα και περισσότερο μοιάζουν με παρκινγκ νηπίων , αφού το 84% των τμημάτων είναι υπεράριθμα και το 68% έχει ελλείψεις σε παιδαγωγικό και βοηθητικό προσωπικό με αποτέλεσμα οι δημιουργικές δραστηριότητες να προσκρούουν στην έλλειψη κονδυλίων.

Οι περικοπές βλάπτουν σοβαρά την υγεία

Καταστάσεις καθημερινής τρέλας ζουν οι γιατροί και οι ασθενείς στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας που μαστίζονται από τις ελλείψεις σε προσωπικό και σε υλικά. Οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό ξεπερνούν πανελλαδικά τις 20.000 και σε γιατρούς τις 5000. Οι επιπτώσεις δεν είναι αμελητέες γιατί οι γιατροί υπερεξαντλούνται σε υπέρμετρες και συχνά απλήρωτες υπερωρίες και η περίθαλψη των ασθενών σε πληροί τις κατάλληλες προδιαγραφές αυξάνοντας τον κίνδυνο μετάδοσης νοσοκομειακών νοσημάτων. Και οι λειτουργικές δαπάνες όμως έχουν μειωθεί έως και 40% με αποτέλεσμα οι προμηθευτές ανά διαστήματα μπλοκάρουν τις παραγγελίες υλικού και οι γιατροί να προχωρούν σε ευρεσιτεχνίες για να καλύψουν τα κενά ή να τρέχουν στα παρακείμενα φαρμακεία για να δανειστούν γάζες.

Ολόκληρα τμήματα όπως το νευροχειρουργικό στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης κλείνουν υπό το βάρος των ελλείψεων , Μονάδες Εντατικής Θεραπείας απενεργοποιούνται και ακριβοπληρωμένος εξοπλισμός σαπίζει στις αποθήκες. Η πρόσφατη παραίτηση του διοικητή του νοσοκομείου της Ρόδου και η αναστολή λειτουργίας ολόκληρου του νοσοκομείου πλην επειγόντων περιστατικών είναι στην πραγματικότητα μια κραυγή αγωνίας για το μαρασμό του ΕΣΥ. « Για να καλύψουν τα κενά κάνουν μετακινήσεις προσωπικού λες κι είναι κομάντο αυτοκτονίας, στέλνουν νευρολόγους από το Γενικό Κρατικό να κάνουν εφημερίες στον Ευαγγελισμό. Τα νοσοκομεία δανείζουν υλικά το ένα στο άλλο μες στη νύχτα. Έχουν περιορίσει δραστικά τα φάρμακα και τις διαγνωστικές εξετάσεις. Οι ανασφάλιστοι πρέπει να πληρώνουν από τη τσέπη τους, ενώ με τον ΕΟΠΠΥ έχουν δημιουργήσει ένα αλαλούμ που πρέπει να περιμένεις 3 μήνες για να κλείσεις ραντεβού με γιατρό» αναφέρει ο νευροχειρούργος στο Κρατικό Νικαίας και μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ Πάνος Παπανικολάου. Στο συγκεκριμένο νοσοκομείο μάλιστα οι γιατροί με έγγραφο προς τη διοίκηση επεσήμαναν ελλείψεις σε αντιδραστήρια τροποτίνης για τη διάγνωση του εμφράγματος , οξυζενέ, νάρθηκες σκληρού τύπου και πολλά ακόμα υλικά.

Παρόμοια και χειρότερη κατάσταση επικρατεί στη ναυαρχίδα του ΕΣΥ, τον Ευαγγελισμό , όπως μας περιγράφει ο ειδικευόμενος χειρούργος Σπύρος Δρίτσας «Τελευταία απέλυσαν 15 τραυματιοφορείς και τώρα τους ασθενείς τους μεταφέρουν συχνά οι γιατροί ή οι συγγενείς από το ένα τμήμα στο άλλο. Το έλλειμμα φαρμάκων είναι πρωτοφανές και χρησιμοποιούνται γενόσημα που αμφισβητείται η ποιότητα τους. Τα σχήματα χημειοθεραπείας καθυστερούν γιατί δεν έχουμε τα κατάλληλα φάρμακα. Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας το νοσηλευτικό προσωπικό είναι ελάχιστο. Το ότι δεν έχει πεθάνει κόσμος οφείλεται αποκλειστικά στην αυτοθυσία των εργαζομένων, παρ ‘ όλα αυτά οι κίνδυνοι για την υγεία των ασθενών είναι τεράστιοι».

Στο νοσοκομείο Καρπενησίου εκτός από φάρμακα και υλικά ξέμειναν κι από πετρέλαιο. Τη νύχτα της 2ης του Φλεβάρη ασθενείς και θεραπευτές την πέρασαν με -4 βαθμούς. Στο Ίδρυμα Αναπήρων , το μοναδικό δημόσιο κέντρο αποκατάστασης οι φυσικοθεραπευτές από 26 έγιναν 10 και η δουλειά βγαίνει με φοιτητές που κάνουν πρακτική. Πρόσφατα τελείωσαν οι φιάλες το εργαστήριο που απειλείται με κλείσιμο και συμβουλεύουν τους εργαζόμενους να παίρνουν τα αίματα και να τα πηγαίνουν στο ΚΑΤ για ανάλυση! Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν στην καλή περίπτωση που τα ασθενοφόρα θα καταφέρουν να παραλάβουν τους ασθενείς και να τους μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Γιατί και ο προϋπολογισμός του ΕΚΑΒ έχει μειωθεί κατά 500.000, οι εργαζόμενοι δεν επαρκούν, τα οχήματα είναι λίγα και παλιά που παθαίνουν βλάβες στη μέση του δρόμου και οι καθυστερήσεις πολλαπλασιάζονται. Κάτι παρόμοιο συνέβη στην περίπτωση του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου, όπου το ασθενοφόρο τον παρέλαβε 35 λεπτά μετά την κλήση, επειδή το πρώτο όχημα χάλασε και ξεκίνησε δεύτερο.

Η πρόνοια κατεδαφίζεται

Στο εκτελεστικό απόσπασμα βέβαια βρίσκονται και οι φορείς της πρόνοιας, της ψυχικής υγείας και της απεξάρτησης. Για τις υπηρεσίες της πρόνοιας οι εγκεκριμένες πιστώσεις από 44,5 εκατ ευρώ που ήταν το 2011 και ποτέ δεν εισπράχθηκαν στο σύνολο τους, το 2012 έπεσαν στα 30,5 εκατ. Όλο το πρόγραμμα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης υπονομεύεται και αναβιώνονται οι σκηνές της «Λέρου» που έκαναν το γύρο του κόσμου πριν κάποια χρόνια προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή. Ενδεικτικά, το φθινόπωρο έκλεισαν 2 οικοτροφεία και 3 ασθενείς μεγάλης ηλικίας που πρωτομπήκαν το 70 στο Δαφνί, πήγαν στη Λέρο και μετά στο οικοτροφείο στα πλαίσια της αποασυλοποίησης, τους ξαναγύρισαν τώρα στο Δαφνί με μόνη προοπτική προφανώς να πεθάνουν εκεί. Τέτοια μοίρα επιφυλάσσουν και στους υπόλοιπους θεραπευόμενους του γηροψυχιατρικού τμήματος, όπου μετά τις συγχωνεύσεις έφτασε σε υπερδιόγκωση με πάνω από 100 ασθενείς. Εβδομηντάρηδες με σοβαρά ψυχιατρικά και κινητικά συνήθως προβλήματα στοιβάζονται σαν άμορφη μάζα σε ελάχιστα τετραγωνικά χωρίς επαρκές προσωπικό να τους φροντίζει. Οι βάρδιες με ένα ή κανένα άτομο είναι πλέον κανόνας και όποιος κάνει βάρδια εκτελεί και χρέη τραπεζοκόμου, δεδομένου ότι οι πραγματικοί τραπεζοκόμοι είναι ελάχιστοι. Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, διευθυντής στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγίων Αναργύρων στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθήνας, είναι αφοπλιστικός στις περιγραφές του: «Οι περισσότεροι είναι άποροι και ανασφάλιστοι με σοβαρές ψυχικές διαταραχές και δεν έχουν λεφτά για τα φάρμακα τους. Έτσι είτε μένουν χωρίς φάρμακα είτε επινοούμε συνεχώς τρόπους για να τα εξασφαλίσουμε. Πρόσφατα υπήρχε μια άπορη ψυχικά πάσχουσα με καρκίνο στη μήτρα. Για να τη δεχτούν στο νοσοκομείο αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε από τη τσέπη μας αποκλειστική νοσοκόμα γιατί αλλιώς θα πέθαινε. Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν έχουν εκτοξευθεί τα αιτήματα για ψυχική βοήθεια. Λίγο προσωπικό όμως σημαίνει πολλές κλειδαριές»

Αυτή η πολιτική όμως δεν καταδικάζει μόνο την υγεία των ενήλικων πολιτών αλλά και των νεογνών. Η εξέλιξη του Ινστιτούτου Υγείας του παιδιού είναι χαρακτηριστική. Το Ινστιτούτο αποτελεί το μοναδικό δημόσιο φορέα που εκτελεί προληπτικό ανιχνευτικό έλεγχο στα βρέφη για την πρόληψη σπάνιων νοσημάτων και ολοκληρωμένες υπηρεσίες για την υγεία των παιδιών. Πλέον απειλείται με λουκέτο εξαιτίας της περικοπής κατά το ήμισυ του προϋπολογισμού του. Τους τελευταίους πέντε μήνες τουλάχιστον 450 δείγματα αίματος είναι στα ψυγεία και δηλώνονται ως εκκρεμή καθώς δεν υπάρχουν χρήματα για την προμήθεια των κατάλληλων αντιδραστηρίων. Πριν από δύο εβδομάδες διακόπηκε η εξέταση για τη διάγνωση της φαινυλκετονούριας, ασθένειας που οδηγεί σε βαριά νοητική υστέρηση αν δεν εντοπιστεί έγκαιρα.

Κανένας σεβασμός ούτε στην παιδική ηλικία, ούτε στην Τρίτη ηλικία. Η οικονομική ασφυξία των δήμων σε συνδυασμό με τη διοικητική σύγχυση που προκαλεί ακόμα ο Καλλικράτης έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο μια σειρά από δομές, όπως είναι τα ΚΑΠΗ. Για παράδειγμα τα ΚΑΠΗ Βόλου έμειναν 15 μέρες χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης και ανά καιρούς κινδυνεύουν να μείνουν και χωρίς φαγητό , αφού οι προμηθευτές τροφίμων είναι απλήρωτοι και μπλοκάρουν την τροφοδοσία. Ταυτόχρονα καταργήθηκαν οι συμβάσεις προσωπικού κι έτσι τα ΚΑΠΗ παραμένουν κλειστά τα απογεύματα και τα Σάββατα κι οι ηλικιωμένοι χάνουν τη δυνατότητα τους για κοινωνική επαφή και κλειδώνονται στα σπίτια τους.

Σ’ αυτές τις συνθήκες οι ελληνικές φυλακές λίγο απέχουν από το Εξπρές του Μεσονυχτίου. Οι ούτως η άλλως άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στο ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα έχουν επιδεινωθεί τη διετία του Μνημονίου. Οι εγκύκλιοι για περικοπές ακολουθούν η μία την άλλη. Το φαγητό έχει χειροτερέψει και ποσοτικά και ποιοτικά αλλά και η θέρμανση έχει ελαττωθεί. Τη στιγμή που το ίδιο το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναγνωρίζει ότι το 60% των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές είναι άποροι, δηλαδή δε μπορούν να προμηθευτούν ούτε τα στοιχειώδη είδη. Εξάλλου περίπου 800 κρατούμενοι έχουν εξαγοράσιμες ποινές αλλά δεν μπορούν να καταβάλλουν τα αναλογούντα ποσά.Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο τραγική στο νοσοκομείο Άγιος Παύλος των φυλακών Κορυδαλλού και ιδιαίτερα στην πτέρυγα των οροθετικών κρατούμενων. Καταρχήν ανά διαστήματα διακόπτεται η χορήγηση των αντιρετροικών φαρμάκων που είναι ουσιώδη για τη θεραπεία. Παλιότερα δεν υπήρχε ζεστό νερό και οι κρατούμενοι έκαναν μπάνιο με κρύο με κίνδυνο να αρρωστήσουν. Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης καθυστέρησε αδικαιολόγητα. Το νοσοκομείο δε διαθέτει λοιμωξιολόγο που είναι απαραίτητος για τη συγκεκριμένη κατηγορία ασθενών. Η πρόβλεψη του χώρου για 20 άτομα έχει παραβιαστεί προ πολλού με 30 – 35 άτομα. Εκτός από τα κελιά οι υπόλοιποι χώροι δε θερμαίνονται και τα κελιά των οροθετικών γετνιάζουν με αυτά των φυματικών με αυξημένη πιθανότητα μετάδοσης του ιού της φυματίωσης.

Αυτή είναι η εικόνα της χώρας την παραμονή της προετοιμασίας ενός νέου Μνημονίου, του σκληρότερου ίσως ως τώρα που βάζει νέο μαχαίρι στις δημόσιες δαπάνες και κυρίως αυτές που κατευθύνονται στην υγεία, στο κόκκαλο όμως απευθείας γιατί λίπος δεν υπάρχει, επιταχύνοντας και επισφραγίζοντας παράλληλα την κοινωνική καταστροφή που συντελείται εδώ και καιρό και καθιστώντας ότι μέχρι σήμερα αποκαλούσαμε κοινωνικό κράτος σε γράμμα κενό περιεχομένου και τίτλο για εγχειρίδια σύγχρονης ιστορίας. Κατά τα’ άλλα τα νούμερα μπορεί να βγαίνουν… «ήταν τέλεια θεραπεία αλλά ο ασθενής πέθανε», όπως έγραψε και ο αμερικάνος συγγραφέας Ερνεστ Χεμινγουει λίγο πριν αυτοκτονήσει.

Η εξόντωση των ψυχικά ασθενών συνεχίζεται !

 

ΜΕ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΛΟΒΕΡΔΟΥ Ο ΣΦΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΤΩΝ ΜΚΟ, ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Με τον «εφαρμοστικό νόμο» των Υπουργείων Υγείας και Εργασίας, που ψηφίστηκε αυτή την εβδομάδα, ο Λοβέρδος, ανάμεσα στον καταιγισμό των μέτρων πλήρους αποδιάρθρωσης του οποίου συστήματος Υγείας υπήρχε μέχρι τώρα, περιέλαβε διάταξη (κεφ. Ι, άρθρο 30, παρ.6) σύμφωνα με την οποία θα κατακρατείται, από εδώ και στο εξής, ποσοστό επί των συντάξεων των φιλοξενουμένων σε στεγαστικές δομές των ΝΠΙΔ. Αντίστοιχη διάταξη έχει ψηφιστεί από τον Ιούλιο του 2011, αλλά δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα, για τις στεγαστικές δομές των ΝΠΔΔ, όπου προβλέπεται να κατακρατείται ποσοστό επί της σύνταξης από 40-80%. Η όλη διατύπωση της παραγράφου δείχνει ότι, μέσω της καταλήστευσης των ασθενών, επιχειρείται να αντισταθμιστεί μέρος της τεράστιας περικοπής (κατά 55%) που επέβαλε φέτος ο Λοβέρδος στην χρηματοδότηση των δομών του «Ψυχαργώς» που έχουν ανατεθεί σε ΜΚΟ.

 

Η ώρα έχει σημάνει. Τι θα κάνουν οι «μεταρρυθμιστές» ΜΚάρχες, που λένε ότι υπηρετούν την «ψυχιατρική μεταρρύθμιση»; Θα συμμετάσχουν στο σφαγιασμό των ασθενών που φιλοξενούν στις δομές τους;

 

Πέρα από την επίκληση «αδιεξόδων», «εκβιασμών από το κράτος», «άμεσης απειλής κλεισίματος και επιστροφής στο ψυχιατρείο» κλπ – τι θα κάνουν;

 

Στα ΝΠΔΔ υπάρχουν οι διορισμένοι Διοικητές και κρατικοί μηχανισμοί που θα σπεύσουν να εκτελέσουν τις εντολές αυτού που τους διόρισε – και ας ευελπιστούμε στην αντίδραση των εργαζομένων, στο πλευρό των χρηστών, για την υπονόμευση και ματαίωση του μέτρου.

 

Στις ΜΚΟ τι θα γίνει; Εδώ ο ΜΚάρχης αποφασίζει, κατ΄ αντιστοιχίαν προς τον Διοικητή (χωρίς, προφανώς, να είναι το ίδιο πράγμα). Τι θα κάνει;

 

Θα συνεχίσει να «παίζει στο παιχνίδι», προσπαθώντας ακόμα και τώρα να μην «κατέβει από τα τρένο», ακόμα κι΄ όταν, για να συνεχίσει, πρέπει να γίνει στυγερός εκτελεστής του μνημονίου και αυτών που το μνημόνιο σπρώχνει στον όλεθρο; Με ποια δικαιολογία; Τη «σωτηρία» της δομής και της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης»;

 

Σε κάθε περίπτωση, τόσο στα ΝΠΔΔ, όσο και στα ΝΠΙΔ, η απάντηση δεν μπορεί παρά να προέλθει από τους εργαζόμενους και τους χρήστες των υπηρεσιών. Σ΄ αυτό τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος. Απάντηση κοινή, στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της ζωής των χρηστών, συνυφασμένης με την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας και των μισθών, της αξιοπρέπειας και του επαγγελματικού/θεραπευτικού ρόλου των λειτουργών. Τα μέτωπο πρέπει να διευρυνθεί και να σφυρηλατηθεί και οι μορφές του αγώνα να πάρουν μορφές πολύ διαφορετικές απ΄ ό,τι μέχρι τώρα…..

 

Πατήστε εδώ για δείτε τον Εφαρμοστικό Νόμο σε pdf

πηγή