Το πειραματόζωο «Ελλάδα» και το νέο εργασιακό πρότυπο

Διαβάζουμε στο tvxs, ότι τους τελευταίους 6 μήνες χάνουν τη δουλειά τους στην Ελλάδα περίπου 40 άτομα ανά ώρα, με το σύνολο των ατόμων που μένουν χωρίς δουλειά ανά ημέρα να ξεπερνά τους 950! Αυτό δείχνει η ανάλυση των επίσημων ελληνικών στατιστικών στοιχείων και των στοιχείων από τον ΟΑΕΔ σύμφωνα με το Ρολόι Ανεργίας.

Από την υπογραφή του Μνημονίου με την Τρόικα 645 άτομα την ημέρα μένουν άνεργοι. Στο κλείσιμο του 2010 ο συνολικός αριθμός των ανέργων έφτασε τις 733 χιλιάδες ενώ η εκτίμηση για τον αριθμό των ανέργων στις 18 Μαρτίου 2011 από το Ρολόι Ανεργίας με βάση τα τρέχοντα στοιχεία είναι πως έχει σκαρφαλώσει στους 811 χιλιάδες περίπου.

Αν αυτή η τάση συνεχιστεί με παρόμοιους ρυθμούς τότε μέχρι το τέλος του έτους οι άνεργοι είναι πιθανόν να φτάσουν το 1 εκ.

αναδημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Απόστολου Καψάλη, επιστημονικού συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ στον Νίκο Ταυρή και η οποία δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς:

Για πρωτοφανή σε ένταση και έκταση απορρύθμιση της αγοράς εργασίας κάνει λόγο, μιλώντας στον Δρόμο, ο Απόστολος Καψάλης, επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, τονίζοντας χαρακτηριστικά «ότι αξιοποιείται η τρέχουσα συγκυρία, η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε πειραματόζωο μετα-νεοφιλελεύθερης πολιτικής, για τη βίαιη επιβολή ενός νέου εργασιακού προτύπου».

Επίσης, αναφέρεται στους μοναχικούς και κατακερματισμένους αγώνες των εργαζομένων, καυτηριάζοντας τα ελλείμματα του συνδικαλιστικού κινήματος και της Αριστεράς, που δεν μπορούν να ενοποιήσουν και να οργανώσουν τις σκόρπιες αντιστάσεις, ενώ χαρακτηρίζει ελπιδοφόρες τις πρωτοβουλίες από τα κάτω, όπως το Δικαίωμα.

Η εργασία βρίσκεται στο επίκεντρο της επίθεσης. Η κατάσταση που διαμορφώνεται, τι προοιωνίζεται;

Είναι γεγονός ότι η εργασία βρέθηκε στο επίκεντρο των ρυθμίσεων στο πλαίσιο του Μνημονίου και είναι πρωτοφανής σε ένταση και έκταση η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Δηλαδή, έχουμε την (με προφανή αντισυνταγματικότητα) αναστολή και κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, στο όνομα της μείωσης του εργασιακού κόστους, το οποίο κατηγορείται για όλα τα δεινά της ελληνικής οικονομίας. Επειδή, όμως, καμία τέτοιου είδους συσχέτιση δεν αποδεικνύεται επιστημονικά, ακόμα και από την αρμόδια υπουργό αλλά και από τον πρόεδρο του ΣΕΒ, ομολογείται ότι η μείωση των αποδοχών δεν οδηγεί σε αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Είναι προφανές ότι αξιοποιείται η τρέχουσα συγκυρία, η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε πειραματόζωο μετα-νεοφιλελεύθερης πολιτικής, για τη βίαιη επιβολή ενός νέου εργασιακού προτύπου. Τι σημαίνει νέο εργασιακό πρότυπο; Ένα μοντέλο εργαζόμενου-απασχολούμενου το οποίο δεν θα έχει να κάνει σε τίποτα με το μοντέλο της κανονικής εργασιακής σχέσης που επικράτησε για μισό αιώνα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Μοντέλο που σήμαινε πλήρη απασχόληση, με πλήρη δικαιώματα, με σταθερό ωράριο, με αξιοπρεπή αμοιβή, με αξιοπρεπή συνταξιοδότηση και όλες τις άλλες εγγυήσεις της εργατικής νομοθεσίας, που κοντεύουμε να ξεχάσουμε. Το νέο εργασιακό πρότυπο συνεπάγεται έναν εργαζόμενο υποαμοιβόμενο, ημιαπασχολούμενο, ευέλικτο, με μεγάλη αβεβαιότητα για το αύριο, χωρίς καμία προοπτική για αξιοπρεπή συνταξιοδότηση στο τέλος ενός μαρτυρικού εργασιακού βίου. Αυτό είναι το νέο μοντέλο των εργασιακών σχέσεων, το οποίο δεν αφορά, όμως, μόνο τους νέους σε ηλικία. Και αυτό πρέπει να το προσέξουμε, διότι η επιτρεπόμενη ανακύκλωση εργαζομένων συνεπάγεται πως και εργαζόμενοι με πολλά χρόνια στην αγορά εργασίας απολύονται ή τους προτείνονται νέες εργασιακές σχέσεις υπό την απειλή και την τρομοκρατία της εύκολης απόλυσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να «εντάσσονται» και αυτοί στο νέο εργασιακό πρότυπο.

Συμμετέχοντας σε συζητήσεις και εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα, έρχεστε σε επαφή με νέους ανθρώπους, με νέους εργαζόμενους κ.λπ. Τι σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι, ποιο είναι το κλίμα που εισπράττετε;

Καταρχήν υπάρχει ένα μούδιασμα το οποίο είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι το Εργατικό Δίκαιο, όπως το γνωρίζαμε, θα αποτελούσε σήμερα παρελθόν. Πλέον, η Εργατική Νομοθεσία δεν εξυπηρετεί το γενεσιουργό της σκοπό, την προστασία, δηλαδή, του αδύναμου πόλου στις εργασιακές σχέσεις, αλλά εντάσσεται στην επίτευξη δημοσιονομικών και οικονομικών στόχων. Οπότε, το εργατικό δίκαιο χάνει εντελώς το χαρακτήρα του ως προστατευτικός μηχανισμός για τον εργαζόμενο. Μετά το αρχικό σοκ, όταν κανείς ανακοινώνει και περιγράφει τις αλλαγές στην Εργατική Νομοθεσία, έρχεται η οργή. Και υπάρχει οργή, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να γίνει ανεκτό πως αυτή η κατάσταση μπορεί να συνεχιστεί και κυρίως να παγιωθεί. Είναι αδιανόητο για έναν εργαζόμενο να δεχτεί ότι θα πρέπει να δουλεύει με 592 ευρώ, ότι θα πρέπει να δουλεύει τον πρώτο χρόνο χωρίς να προσδοκά αποζημίωση απόλυσης, να τελεί διαρκώς υπό την απειλή της εργοδοτικής ασυδοσίας, να δέχεται εκ περιτροπής εργασία, διαθεσιμότητα κ.λπ., στο όνομα της επιβίωσης της επιχείρησης και, μάλιστα, χωρίς ο εργοδότης να είναι καν υποχρεωμένος να προσκομίσει ενδείξεις ότι έχει οικονομικό πρόβλημα. Και το κυριότερο, δεν μπορεί ο κόσμος αυτός να αντέξει στην ιδέα ότι στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να συνδικαλίζεται, δεδομένου ότι αυτό θα είναι ανώφελο εάν συνεχίσουν να απαξιώνουν τα συνδικάτα και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και ταυτόχρονα επικίνδυνο, διότι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και η εργοδοτική ασυδοσία καθιστούν εξαιρετικά επισφαλές το να συνδικαλίζεσαι, το να συμμετέχεις σε απεργίες, το να είσαι κινηματικός και ενεργός στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Αυτή, λοιπόν, η κατάσταση απελευθερώνει την οργή και την αγανάκτηση των νέων κυρίως σε ηλικία εργαζομένων, οι οποίοι δυστυχώς προσανατολίζονται, βασικά, στην επιλογή της μετανάστευσης και όχι στην επιλογή της ανατροπής αυτής της κατάστασης. Πρέπει να τονίσουμε ότι το εργατικό κίνημα και η Αριστερά πρέπει να μπουν μπροστά στις διεκδικήσεις και την αγανάκτηση των εργαζομένων. Να οργανώσουν, δηλαδή, την αντίστασή τους και όχι να τους επιτρέπουν να ακολουθούν ατομικές λύσεις, όπως είναι η μετανάστευση ή κάποια άλλη.

Σημειώνετε, δηλαδή, ότι η απουσία ή τα ελλείμματα του συνδικαλιστικού κινήματος από τη μια και της Αριστεράς από την άλλη, συμβάλλουν στη μοιρολατρική ή –έστω- μουδιασμένη στάση των εργαζομένων;

Θεωρώ ότι είναι η βασικότερη αιτία που δεν εκδηλώνεται και δεν γίνεται αντιληπτή η αντίσταση των εργαζομένων, γιατί αντίσταση υπάρχει. Υπάρχει σε μεμονωμένο επίπεδο, σε τοπικό, σε επιχειρησιακό, σε κλαδικό. Το ότι δεν αντικατοπτρίζεται σε μια γενικευμένη ανυπακοή και ανταρσία απέναντι σε μια αντιδημοκρατική διαδικασία από την τρόικα και την κυβέρνηση, έχει να κάνει με τις ελλείψεις του εργατικού και του συνδικαλιστικού κινήματος να οργανώσει τα κανάλια για να εκφραστεί οργανωμένα και συντονισμένα η αγανάκτηση και όχι αποσπασματικά και κατακερματισμένα. Υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές συνθήκες για την ανάπτυξη ενός λαϊκού – εργατικού μετώπου αντίστασης στη λαίλαπα του μετα-νεοφιλελευθερισμού.

Με δεδομένο, όμως, ότι το συνδικαλιστικό κίνημα και η Αριστερά εντάσσονται στη γενικότερη απαξία, απαιτείται κάτι που θα πείθε ότι ξεφεύγουν από τον «παραδοσιακό» τους ρόλο ή από το ρόλο που τους ανέθεσε το σύστημα μέχρι σήμερα… Ποιο μπορεί να είναι αυτό το «κάτι»

Αυτό το «κάτι» έχει όνομα και διεύθυνση και θα δώσω ένα παράδειγμα. Είναι η πρωτοβουλία Δικαίωμα. Είναι πρωτοβουλίες, όπως η κίνηση Δικαίωμα. Πρωτοβουλίες χωρίς προαπαιτούμενα – ντο τονίζω αυτό, χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και προϋποθέσεις πολιτικής συμφωνίας. Αυτό είναι το «κάτι». Κινήσεις, όπως το Δικαίωμα, πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να διευρυνθούν. Τέτοιου είδους ενιομετωπικά σχήματα ανέργων και εργαζομένων από τα κάτω πρέπει να στηρίξει η Αριστερά και το κίνημα. Εάν δεν μπορεί να τα οργανώσει ή δεν τολμά να το κάνει, τουλάχιστον ας υποστηρίξει με όλες τις δυνάμεις τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, που αλλού λέγονται Δικαίωμα, αλλού μπορεί συσπειρώσεις ενάντια σε απολύσεις, αλλού μπορεί να λέγονται μέτωπο ενάντια στην ανεργία, αλλού μπορεί να λέγονται μέτωπο ενάντια στο ΧΥΤΑ στην Κερατέα ή οπουδήποτε αλλού. Εάν το οργανωμένο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα δεν αντιδράσει, θα αντιδράσουν οι εργαζόμενοι αυτοοργανώνοντας τη δράση τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις η συμμετοχή και η συνδρομή των οργανωμένων κομματιών πρέπει να είναι αμέριστη.

Να κλείσουμε με ένα σχόλιο για το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας που περνά στις 24-25 Μάρτη;

Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας είναι η αρχή του τέλους για τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Θα πρέπει οπωσδήποτε η επόμενη βδομάδα, αλλά και το διάστημα μετά την υιοθέτηση της συμφωνίας, να αποτελέσουν το έναυσμα για νέες κινητοποιήσεις, νέες ζυμώσεις και νέες επεξεργασίες σε θεωρητικό και πολιτικό επίπεδο. Διότι βλέπουμε ότι η άλλη πλευρά, μετρώντας και μελετώντας τις δικές μας αδυναμίες, επιταχύνει την επίθεση στα δικαιώματά μας. Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας θα έπρεπε να μην τολμούν καν να το αναφέρουν στις ειδήσεις. Το ότι το προωθούν τόσο γρήγορα, σημαίνει ότι τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά. Άρα, όλα όσα λέγαμε πριν δεν είναι θεωρητικά, είναι πολύ κοντά και πολύ άμεσα. Ο κίνδυνος παραφυλάει έξω από την πόρτα μας…

 

Συγχωνεύσεις και αποδόμηση του δημόσιου σχολείου στα χρόνια του ΔΝΤ

αναδημοσίευση από το Δρόμο της Αριστεράς

Συγχωνεύσεις και αποδόμηση του δημόσιου σχολείου

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Με την ευλογία και την εποπτεία της τρόικας η κυβέρνηση προωθώντας το Μνημόνιο 3 στην εκπαίδευση, εφαρμόζει ένα μαζικό σχέδιο συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολείων (1.933) με οδυνηρές κοινωνικές και εκπαιδευτικές συνέπειες. Αυτό, εκτός των άλλων, σημαίνει: Αύξηση του αριθμού μαθητών στα τμήματα. Δημιουργία σχολικών συγκροτημάτων – μαμούθ, ειδικότερα στα λύκεια, όπου με βάση το σχέδιο για τα αναλυτικά προγράμματα του «νέου σχολείου», ο κύριος κορμός μαθημάτων στην Β΄ και Γ΄ τάξη θα είναι επιλεγόμενα. Σοβαρό κίνδυνο αύξησης τη διαρροής μαθητών που βρίσκεται στα υψηλά επίπεδα του 14,5%, ειδικά στην Περιφέρεια, λόγω της δυσκολίας μετακίνησης.

Όλα αυτά, την ώρα που τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας σοκάρουν και αποκαλύπτουν το αποκρουστικό και ταξικό πρόσωπο της εκπαιδευτικής πολιτικής. 37.652 μαθητές κάθε χρόνο εγκαταλείπουν τα θρανία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ υπολογίζεται ότι αυξήθηκαν οι δαπάνες που καταβάλλουν οι ελληνικές οικογένειες για την εκπαίδευση των παιδιών τους, προσεγγίζοντας τα 5,2 δισ. ευρώ το χρόνο. (Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ)/ ΓΣΕΕ).

Η πολιτική αποδόμησης του δημόσιου σχολείου δεν έχει τέλος: Από τις περικοπές στους διορισμούς, την κατάργηση της Πρόσθετης και Ενισχυτικής Διδασκαλίας, το κλείσιμο Αθλητικών Σχολείων, την προετοιμαζόμενη κατάργηση της δωρεάν διανομής βιβλίων, τα μέτρα εργασιακής και παιδαγωγικής ομηρίας των εκπαιδευτικών, μέχρι τη δραστικότερη μείωση των κρατικών δαπανών κάτω του 3% του ΑΕΠ, αποκαλύπτεται η βίαιη συρρίκνωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Από την κυβέρνηση εφαρμόζεται η πολιτική που λέει «αποσύρεται το κράτος – να αναλάβουν οι γονείς, οι τοπικές κοινωνίες (ιδιώτες, εταιρίες) και οι εκπαιδευτικοί» στο όνομα της «αποκέντρωσης» και του Καλλικράτη. Με τη λογική του «λιγότερου κόστους» και στο βωμό της αγοράς μετατρέπεται όλο και πιο έντονα η εκπαίδευση σε εμπόρευμα και οι γονείς και μαθητές σε πελάτες ιδιωτών.

Αν προσθέσουμε στο πογκρόμ των «καλλικρατικών» συγχωνεύσεων, την εξοντωτική μείωση (μέχρι 66%) της κρατικής επιχορήγησης των σχολικών επιτροπών, τη σχεδιαζόμενη αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών, καθώς και το προετοιμαζόμενο «νέο σχολείο» της αμάθειας, του διαφοροποιημένου προγράμματος που θα ψάχνει «χορηγούς» για να επιζήσει, δηλαδή, το σχολείο της αγοράς, στα πρότυπα των πιο αντιδραστικών και χρεοκοπημένων αγγλοσαξωνικών μοντέλων, γίνεται φανερό ότι η σχολική πραγματικότητα, με την οποία θα βρεθούν αντιμέτωποι την επόμενη χρονιά εκπαιδευτικοί και μαθητές, θα είναι εφιαλτική. Η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση καταργείται σταδιακά προς όφελος του σχολείου της αγοράς.

Πρόσφατα, από τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων τέθηκε θέμα επιχορήγησής τους από το κράτος μέσω κουπονιών. Πρόκειται για έναν θεσμό που πρωτοεφαρμόστηκε στην Αγγλία, από την Μ. Θάτσερ. Με αυτό τον τρόπο κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα, σχολείο ή πανεπιστήμιο, θα υπολογίζει τις δαπάνες του «κατά κεφαλή». Αυτές τις δαπάνες, μέχρι τώρα τις «κάλυπτε» με την κρατική επιχορήγηση. Με το κουπόνι στο χέρι θα πηγαίνει ο φοιτητής ή μαθητής στο εκπαιδευτικό ίδρυμα της αρεσκείας του ή, καλύτερα, στο εκπαιδευτικό ίδρυμα που θα τον αποδέχεται.

Όσο περισσότερους μαθητές προσελκύει κάθε σχολείο, τόσο περισσότερα κουπόνια θα έχει, άρα και περισσότερους πόρους. Στην αντίθετη περίπτωση, το σχολείο θα μαραζώσει και θα κλείσει, εκτός εάν οι ίδιοι οι γονείς βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά σχολεία απέφευγαν να γράψουν παιδιά μεταναστών, παιδιά γονιών με χαμηλό μορφωτικό κεφάλαιο, οτιδήποτε θα χαλούσε την εικόνα τους. Η εφαρμογή του θεσμού των κουπονιών σε χώρες όπως οι ΗΠΑ οδήγησε σε κλείσιμο εκατοντάδων δημόσιων σχολείων, σε ριζική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και σε μαζικές απολύσεις.

Τι μας λένε οι νεοφιλελεύθερες συνταγές; Εφόσον οι διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι δεν επιτρέπουν π.χ. τη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη της σχολικής ζωής, υπάρχουν άλλες πηγές που μπορούν να εξασφαλίσουν έσοδα στη σχολική μονάδα: Να ‘σου ο σύλλογος γονέων, δηλαδή, οι ίδιες οι οικογένειες των μαθητών! «Βγάλτε το ψωμί σας μόνοι σας», αυτό είναι το σύνθημα-οδηγός. Αυτός είναι και ο πυρήνας της εγκυκλίου του υπουργείου Παιδείας για την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Με τις αλλαγές που προτείνονται, το υπουργείο σχεδιάζει να μετατρέψει τους διευθυντές σε μάνατζερ, αποσπασμένους από το σύλλογο διδασκόντων, που θα ελέγχουν σχεδόν τα πάντα…

Η εκπαιδευτική κοινότητα και οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να αντισταθούν στην αποδόμηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Να απαιτήσουν: ούτε ένα σχολείο λιγότερο να λειτουργήσει από τη νέα σχολική χρονιά. Να ιδρυθούν νέα σχολεία όπου χρειάζεται, να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό της μαθητικής διαρροής. Ούτε ένας λιγότερος μαθητής στις σχολικές αίθουσες τη νέα σχολική χρονιά.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – ερευνητής

http://gkavadias.blogspot.com.

Τρεις αναλυτές μιλούν για τη Λιβύη

Ανοιχτά παραμένουν όλα τα μέτωπα γύρω από τα τεκταινόμενα στη Λιβύη μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Το καθεστώς Καντάφι ανακοίνωσε χθες «κατάπαυση του πυρός» ύστερα από την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη χώρα και τη λήψη «όλων των απαραίτητων μέτρων», συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών επιθέσεων, για την «προστασία αμάχων και κατοικημένων περιοχών». Η Δύση υποδέχτηκε με επιφυλάξεις την ανακοίνωση ενώ οι αντικαθεστωτικοί έκαναν λόγο για «μπλόφα» Καντάφι. Σήμερα τα διεθνή μέσα κάνουν λόγο για προέλαση Καντάφι προς τη Βεγγάζη με τις πληροφορίες να είναι συγκεχυμένες.Το ΝΑΤΟ από την πλευρά του επιταχύνει το στρατιωτικό σχεδιασμό ενόψει της πιθανής διεθνούς επέμβασης στη Λιβύη και ο Αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα προειδοποιεί τον Καντάφι ότι «αν δεν συμμορφωθεί με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η διεθνής κοινότητα θα αναλάβει στρατιωτική δράση.

Την κατάσταση στη Λιβύη, τη στάση Καντάφι και τις προθέσεις τις διεθνούς κοινότητας αναλύουν, μιλώντας στο tvxs, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, ο διεθνολόγος και οικονομολόγος, Πάνος Τριγάζης και ο διεθνολόγος, καθηγητής του ΑΠΘ, Χρήστος Φραγκονικολόπουλος.

Ισορροπίες εντός των τειχών της Λιβύης…

«Όσο υπερβολική ήταν η εικόνα της προέλασης των αντικαθεστωτικών στην αρχή τόσο υπερβολική ήταν και η εικόνα της προέλασης του Καντάφι στη συνέχεια.(σσ:η συνέντευξη δόθηκε σύμφωνα με τις εξελίξεις, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί μέχρι την Παρασκευή το βράδυ). Μετά την αρχική εξέγερση κυρίως στο ανατολικό τμήμα της χώρας αλλά και σε θύλακες του δυτικού τμήματος, σταθεροποιήθηκε ένας συσχετισμός δυνάμεων με τους αντάρτες να ελέγχουν συμπαγώς όλο το ανατολικό κομμάτι, ακόμη και πόλεις τις ερήμου με σημαντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα και μεγάλες πόλεις στο δυτικό τμήμα, όπως στη Μισράτα κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα. Οι αλλαγές έγιναν σε μικρές κωμοπόλεις, όπως στη Μπρέγκα και το Ρας Λανούφ» επισημαίνει ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου που βρέθηκε στη Λιβύη προκειμένου να καλύψει τα γεγονότα.

«Η εικόνα της προέλασης του Καντάφι ήταν υπερβολική». Πέτρος Παπακωνσταντίνου

«Αρχικά προελάσαν οι αντάρτες και είχαν ανοιχτό το δρόμο προς τη Σύρτη, μεγάλη πόλη, οχυρό του Καντάφι, στρατιωτική ουσιαστικά πόλη και γενέτειρά του. Η προέλασή τους αυτή είχε ρόλο περισσότερο πολιτικό και ψυχολογικό που θα επέτρεπε σε δυνάμεις μέσα στη Σύρτη και μέσα στην Τρίπολη να εξεγερθούν εναντίον του Καντάφι και να ‘τελειώσουν το θηρίο στη φωλιά του’. Αυτό το σχέδιο δεν πέτυχε. Ο Καντάφι αντεπιτέθηκε αλλά δεν πήρε καμιά μεγάλη πόλη από αυτές που έλεγχαν οι αντάρτες ούτε στα ανατολικά, ούτε στα δυτικά» επισημαίνει.

Το διεθνές «σκάκι» και οι αμφιταλαντεύσεις των μεγάλων δυνάμεων

«Οι αμφιταλαντεύσεις μεγάλων διεθνών δυνάμεων για την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπως της Ρωσίας, της Κίνας έχουν σχέση και με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, πετρελαϊκά ή άλλα στην περιοχή. Η Ρωσία είναι προμηθευτής όπλων της Λιβύης, η Κίνα έχει κάνει τεράστιες επενδύσεις στον κατασκευαστικό και σε άλλους τομείς. Για παράδειγμα με το ‘The West Benghazi Project’, ένα τεράστιο οικιστικό σχέδιο που έχουν αναλάβει οι Κινέζοι προβλέπεται η κατασκευή μιας ολόκληρης πόλης. Βεβαίως υπάρχουν και πολιτικοί λόγοι. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι δεν θέλουν το Συμβούλιο Ασφαλείας να επεμβαίνει στα εσωτερικά μιας χώρας. Στην περίπτωση της Λιβύης πρόκειται για παρέμβαση σε έναν εσωτερικό εμφύλιο, δεν πρόκειται για παρέμβαση στον πόλεμο μεταξύ δυο κρατών, ούτε για γενοκτονία μιας εθνικής μειονότητας» τονίζει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου.

«Η αντιπαράθεση των χωρών για το αν η Δύση και οι κυρίαρχες δυνάμεις της έχουν το δικαίωμα να επεμβαίνουν στο εσωτερικό των κρατών που αντιμετωπίζουν προβλήματα κρατάει χρόνια. Παρόμοια συζήτηση είχε γίνει και για το Ιράκ το 2003. Το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το γεγονός ότι η Γαλλία βγήκε μπροστά πολύ δυνατά, αναγνωρίζοντας την προηγούμενη εβδομάδα τους επαναστάτες κι ότι η Κλίντον ζήτησε ύστερα από επίσκεψή της στο Παρίσι να υπάρξει κάποιου είδους επέμβαση στα της Λιβύης. Είναι σα να ζήτησε από τη Γαλλία να βγει μπροστά, ‘να είναι το κακό παιδί’. Γιατί; Για να εξασφαλιστεί η ανατροπή του Καντάφι; Για να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις πετρελαϊκές πηγές;» επισημαίνει ο Χρήστος Φραγκονικολόπουλος.

ΜΑΤ

Παλιότερα, τα πράγματα ήταν πιο απλά. Για παράδειγμα, όταν έβλεπες μια διμοιρία των ΜΑΤ…

…σκεφτόσουν πως -αφού τα ΜΑΤ είναι εδώ- κάπου εδώ κοντά θα είναι οι διαδηλωτές

ή οι αντιεξουσιαστές

και σίγουρα οι ασφαλίτες.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς. Όταν βλέπεις μια διμοιρία των ΜΑΤ…

…σκέφτεσαι πως κάπου εδώ γύρω θα τρώει κάποιος υπουργός. Ο Πρωτόπαππας

ή ο Πάγκαλος

ή θα είναι το σπίτι του Άκη Τσοχατζόπουλου.

Η ιδέα της δημιουργίας των ΜΑΤ ήταν του πρωθυπουργού της Χούντας Σπύρου Μαρκεζίνη αλλά δεν πρόλαβε να την ολοκληρώσει και η ιδέα υλοποιήθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Τα ΜΑΤ δεν θα έπρεπε να έχουν δημιουργηθεί ποτέ και δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης σε μια δημοκρατία. Φυσικά, δεν έχουμε δημοκρατία αλλά όποιος δεν καταλαβαίνει πως -όταν τα ΜΑΤ χρησιμοποιούνται για να φυλάνε τις οικίες των πολιτικών και τα εστιατόρια που τρώνε- το καθεστώς έχει σαπίσει εντελώς, τότε θα πρέπει να περιμένει και τα χειρότερα.

από τον Πιτσιρίκο

Αιματοχυσία στην Υεμένη

Τουλάχιστον 30 οι νεκροί από πυρά της αστυνομίας – Κατάσταση έκτακτης ανάγκης κήρυξε ο πρόεδρος της χώρας.

Περισσότεροι από 30 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 100 τραυματίστηκαν, από πυρά της αστυνομίας εναντίον αντικυβερνητικών διαδηλωτών στη Σαναά, σύμφωνα με ιατρικές πηγές που επικαλείται το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων. Αργά το μεσημέρι ο πρόεδρος της Υεμένης ανακοίνωσε ότι κηρύσσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η αντιπολίτευση κατηγόρησε το καθεστώς ότι διέπραξε “σφαγή”. “Το μακελειό αυτό δεν θα συμβάλλει στη διατήρηση του Άλιλ Αμπντάλα Σάλεχ στην εξουσία”, δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της αντιπολίτευσης Μοχάμεντ αλ Σάμπρι στο Αλ Αραμπίγια.

Τουλάχιστον 30 είναι οι νεκροί μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων, ενώ τους 100 ξεπερνούν οι τραυματίες.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, οπαδοί του καθεστώτος άνοιξαν πυρ εναντίον χιλιάδων διαδηλωτών από στέγες σπιτιών που βρίσκονταν κοντά στην πλατεία του Πανεπιστημίου, όπου από τις 21 Φεβρουαρίου πραγματοποιείται καθιστική διαμαρτυρία με αίτημα την αποχώρηση του Σάλεχ.

“Οι περισσότεροι τραυματίες έχουν χτυπηθεί από σφαίρες στο κεφάλι, το λαιμό και το στήθος”, δήλωσε ένας γιατρός στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.

Οι διαδηλωτές φώναζαν “ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος” και πολλοί από αυτούς κρατούσαν κίτρινες κάρτες έπειτα από πρωτοβουλία νεαρών που ονόμασαν τη σημερινή ημέρα “η Παρασκευή της προειδοποίησης” του Σάλεχ, που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 32 χρόνια.

Οι πυροβολισμοί ξεκίνησαν όταν οι διαδηλωτές προσπάθησαν να γκρεμίσουν οδοφράγματα που είχαν στήσει οι οπαδοί του Σάλεχ σε έναν δρόμο που οδηγεί στην πλατεία του Πανεπιστημίου, σύμφωνα με δημοσιογράφο του γαλλικού πρακτορείου. Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα εναντίον των διαδηλωτών αλλά και πραγματικές σφαίρες, πρόσθεσε ο ανταποκριτής.

πηγή