Τώρα πια δεν φοβάμαι..

Τότε..

φοβόμουν μήπως μου κάνουν κι εμένα μείωση μισθού. Φοβόμουν να ζητήσω όσα δικαιούμουν. Φοβόμουν να ζητήσω να μην δουλεύω υπερωρίες.

Κι έπειτα, φοβόμουν να ζητήσω να μου πληρώσουν τις υπερωρίες.

Φοβόμουν να φανταστώ τι θα γίνει αν απολυθώ.

Φοβόμουν να μείνω χωρίς δουλειά. Φοβόμουν να μείνω χωρίς λεφτά, χωρίς σπίτι..

Φοβόμουν να απεργήσω. Φοβόμουν μήπως με απολύσουν.

Φοβόμουν να διαδηλώσω. Φοβόμουν μήπως με χτυπήσουν τα ΜΑΤ. Φοβόμουν μήπως λιποθυμήσω από τα χημικά.

Φοβόμουν να μην πληρώσω διόδια.

Φοβόμουν να απεργήσω όταν η απεργία μου κηρύχτηκε παράνομη.

Φοβόμουν να κυκλοφορήσω στη γειτονιά μου, χωρίς ταυτότητα.

Φοβόμουν να αρνηθώ την αύξηση στα εισιτήρια.

Φοβόμουν να υποστηρίξω τους μετανάστες απεργούς πείνας.

Φοβόμουν..

Φοβόμουν να αποδεχτώ την ανασφάλεια, φοβόμουν να δω κατάματα την απελπισία μου, φοβόμουν το άγνωστό..

 

Και τελικά, μου έκαναν κι εμένα μείωση μισθού. Απολύθηκα, έμεινα χωρίς δουλειά, έμεινα χωρίς λεφτά.

Απέργησα και απολύθηκα.

Και διαδήλωσα και με χτύπησαν τα ΜΑΤ. Και λιποθύμησα από τα χημικά.

Και δεν πλήρωσα διόδια. Και απέργησα παρόλο που κηρύξανε παράνομη την απεργία μου.

 

Και με κηρύξατε παράνομο τον ίδιο.

 

ΚΑΙ ΚΗΡΥΞΑΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ.

 

Και έζησα την ανασφάλεια, ένιωσα την απελπισία, είδα την απόγνωσή μου.

Αποδέχτηκα ότι ζω στην εποχή της διακινδύνευσης.

Τώρα πια δεν φοβάμαι..

 

Η ανάρτηση γράφτηκε για την «Ημέρα ενάντια στο Φόβο». Δείτε περισσότερα στο ιστολόγιο: http://grfear.blogspot.com

Κάλεσμα Δράσης: Η Ψυχική Υγεία στις μυλόπετρες του μνημονίου ΕΕ/ΔΝΤ

αναδημοσίευση από την Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

Οικονομική κρίση και Ψυχιατρική

Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΙΣ ΜΥΛΟΠΕΤΡΕΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΕΕ/ΔΝΤ

Κάλεσμα Δράσης

 

Η κρίση που ζούμε σήμερα, εποχή ‘μνημονιακού’ ζόφου, δεν αφορά μόνο την οικονομία και την πολιτική. Αφορά πάνω από όλα τη ζωή μας. Επιδρά καταλυτικά στην ποιότητα της ζωής όλων μας, όχι μόνο γιατί αυξάνει την δυσμενή επίπτωση στην κατάσταση της υγείας μας, αλλά και γιατί οδηγεί σε πλήρη διάλυση το ήδη δυσλειτουργικό σύστημα ψυχικής υγείας, Το σύστημα αυτό, κατ’ όνομα δημόσιο, στην ουσία υπό το καθεστώς της «σύμπραξης δημοσίου –ιδιωτικού», βρίσκεται σε βαθειά κρίση, αδυνατώντας να καλύψει τις τεράστιες ανάγκες στον τομέα της ψυχικής υγείας (της θεραπείας και της κοινωνικής επανένταξης, της πρωτοβάθμιας φροντίδας και της πρόληψης). Πρόκειται για ένα σύστημα νοσοκομειοκεντρικό, με το δημόσιο νοσοκομείο να λειτουργεί ως επιχείρηση και με το ψυχιατρικό άσυλο να κυριαρχεί, παράγοντας και αναπαράγοντας ένα καθεστώς όπου κυριαρχεί η βία, οι μηχανικές καθηλώσεις, τα ράντζα, οι κλειστές πόρτες, οι αναγκαστικοί εγκλεισμοί, οι τεράστιες ποσότητες ψυχοφαρμάκων, οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό όλων των κλάδων.

Η εκσυγχρονιστική βιτρίνα που επιχειρήθηκε διαμέσου των ευρωπαϊκών προγραμμάτων ψυχιατρικής μεταρρύθμισης δεν έφτασε μέχρι τη δημιουργία των αναγκαίων δομών πρωτοβάθμιας φροντίδας και πρόληψης. Ούτε, όμως, και επαγγελματικής και γενικότερα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης.

Περιορίστηκε βασικά στη εκχώρηση στον ιδιωτικό τομέα, σε κερδοσκοπικές και μη κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, την πλειοψηφία των προγραμμάτων αποσυλοποίησης που αφορούσαν στεγαστικές δομές (ξενώνες και οικοτροφεία ).

Δημιουργεί μια κατάσταση όπου ανθίζουν οι ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, (σε κάποιες περιοχές όπως η Θεσσαλία και η Δυτική Μακεδονία συναντάμε τα μεγαλύτερα ιδιωτικά άσυλα) κερδοσκοπώντας ασύστολα στον ψυχικό πόνο.

Η κυρίαρχη ‘ψυχιατρική επιστήμη’, στον αντίποδα του οράματος, της φιλοσοφίας και της πρακτικής μιας χειραφετητικής Ψυχιατρικής, λειτουργεί καθαρά ιατροκεντρικά, με βάση θετικιστικά μοντέλα, βιολογικοποιώντας κοινωνικές συμπεριφορές, υπό τον έλεγχο των φαρμακοβιομηχανιών και στη βάση του εξουσιαστικού μονολόγου των ‘ειδικών’, ακυρώνοντας το λόγο και τον ‘τρόπο ύπαρξης μέσα στον κόσμο’ αυτών που κατονομάζει ως ‘ψυχικά ασθενείς’.

Το τοπίο της ψυχιατρικής γίνεται ακόμα πιο εφιαλτικό σήμερα, που η δαμόκλειος σπάθη των περικοπών και της επιβαλλόμενης πολιτικής καταδικάζει τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας σε διαρκείς στερήσεις.

Στερήσεις που αφορούν όχι μόνο τους υλικούς όρους της ζωής τους, αλλά και τα βασικά πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματά τους.

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε θεατές αυτής της συντελούμενης καταστροφής.

Συμμεριζόμαστε τα αισθήματα άγχους, ανασφάλειας και θυμού που δημιουργούν στους εργαζομένους στα Ψυχιατρεία οι πρόσφατες υπουργικές εξαγγελίες περί ‘κλεισίματος’ των μεγαλύτερων ψυχιατρείων της χώρας σε 4 χρόνια, με μικρά, ιδιωτικά κατά κύριο λόγο, ψυχιατρεία-οικοτροφεία..

Αγανακτούμε μπροστά στον ορατό κίνδυνο μιας αποασυλοποίησης «τύπου Ρήγκαν»,

με τους ψυχικά πάσχοντες στο δρόμο και τους εργαζόμενους στην ήδη τεράστια ουρά των άνεργων.

Δεν δεχόμαστε να γίνουμε συμμέτοχοι στη επισφάλεια κανενός τύπου. Ο ριζικός μετασχηματισμός του συστήματος ψυχικής υγείας δεν είναι, και δεν ήταν ποτέ, το τυπικό ‘κλείσιμο’, αλλά η υπέρβαση, το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου και η αντικατάστασή του από ένα ολοκληρωμένο φάσμα δημόσιων, κοινοτικών υπηρεσιών.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαία η δημιουργία ενός κοινωνικού κινήματος για την Ψυχική Υγεία.

Καλούμε

-όλους τους λειτουργούς ψυχικής υγείας στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

-τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία και τις συλλογικότητες τους, που αντιστέκονται στην ψυχιατρική βαρβαρότητα,

-τις μαχόμενες συλλογικότητες οικογενειών,

-φοιτητές,

-άνεργους επαγγελματίες ψυχικής υγείας,

-όλους όσους αντιμετωπίζουν με επώδυνο τρόπο, για τους ίδιους και τους οικείους τους, την καταβαράθρωση των υπηρεσιών υγείας, καθώς και

-τα κοινωνικά κινήματα που μάχονται ενάντια στην κατεδάφιση του βιοτικού επιπέδου και τις κατασταλτικές λογικές και πρακτικές,

να αντισταθούν σ’ αυτή την επέλαση της βαρβαρότητας που καταστρέφει το ΕΣΥ και διαλύει το δημόσιο σύστημα Ψυχικής Υγείας.

Μέσα από ποικίλες συναντήσεις, συζητήσεις, ανταλλαγές, να οργανωθεί ένα κίνημα για την ψυχική υγεία, που θα μάχεται για τη συντριβή του μνημονίου ΕΕ/ΔΝΤ, ενάντια στην κατασταλτική ψυχιατρική, για την ουσιαστική και έμπρακτη αναγνώριση και άσκηση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων, αναγνωρίζοντας τη δική τους αποφασιστική συμμετοχή στη διαμόρφωση και στη λειτουργία ενός συστήματος υπηρεσιών ψυχικής υγείας καθολικά δημόσιου και δωρεάν, προσανατολισμένου στην κοινότητα, επαρκώς χρηματοδοτημένου, με ολόπλευρη στήριξη της ατομικής διαδρομής του καθενός μέσα στο κοινωνικό του πλαίσιο και αμοιβαία χειραφετητικού, τόσο για τους λειτουργούς όσο και για τους «χρήστες» των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

 

Καλούμε όλους στη συγκέντρωση – συζήτηση στο

Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων,

την Δευτέρα 28 Φλεβάρη 2011, ώρα 5.30 μμ,

για να εκτιμήσουμε από κοινού την κατάσταση που διαμορφώνεται, για να συναποφασίσουμε και να οργανώσουμε την αντίστασή μας μέσα από μια σειρά αποφασιστικών δράσεων.

Θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη

‘Οι επιζώντες’

 

Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας, Ομάδα Αυτοεκπροσώπησης μελών ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων, Δίκτυο ανθρώπων που ακούνε φωνές (Hearing Voices Network), Επιτροπή ‘χρηστών’, πρώην ‘χρηστών’ και επιζώντων της Ψυχιατρικής, ΚΟΙΣΠΕ Χανίων, Ομάδα Προαγωγής Αυτοβοήθειας ΚΨΥ Χανίων

Πρωτοφανής η υποστήριξη των πολιτών στο κίνημα κατά της καταβολής διοδίων

Σε πανελλαδικό άνοιγμα των διοδίων προχώρησαν το μεσημέρι της Κυριακής, μέλη του κινήματος «Δεν Πληρώνω», ανεβάζοντας το πήχυ στην διαμάχη τους με την κυβέρνηση που είχε προχωρήσει σε διώξεις μελών της κίνησης, κάνοντας λόγο για «τζαμπατζήδες». Ήδη από τις 12:00, σηκώθηκαν ορισμένες μπάρες, με την κινητοποίηση να φτάνει στο αποκορύφωμά της στις 15:00 το μεσημέρι.

Έπειτα από αρκετές προσυγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν, οι διοργανωτές της κινητοποίησης, φορείς και πλήθος κόσμου συμμετείχαν στο άνοιγμα όλων των διοδίων της χώρας. Χρησιμοποιήθηκαν, μάλιστα, και λεωφορεία για τη μετακίνηση των πολιτών.

Από τις 15:00, πλήθος κόσμου και εκπρόσωποι φορέων, με αυτοκίνητα, νταλίκες και λεωφορεία συγκεντρώθηκαν στα διόδια Μαλγάρων Θεσσαλονίκης και Λεπτοκαρυάς Πιερίας, επιτρέποντας την ελεύθερη διέλευση των οχημάτων στο πλαίσιο της πανελλαδικής κινητοποίησης.

«Η συγκλονιστική συμμετοχή στη σημερινή κινητοποίηση δείχνει ότι είμαστε ένα πλατύ κίνημα πολιτών που διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Είναι ύβρις να χαρακτηριζόμαστε “τσαμπατζήδες” από τους μεγαλοεργολάβους, τους εκπροσώπους τους και τις τράπεζες που λυμαίνονται το εθνικό οδικό δίκτυο. Σε κάθε περίπτωση τους επιστρέφουμε τον χαρακτηρισμό. Εκτοξεύοντας απειλές δεν μπορούν να πλήξουν το κίνημα», δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο Νίκος Νούλας, μέλος της Πρωτοβουλίας Πολιτών που έχουν συγκεντρωθεί στα τα διόδια των Μαλγάρων.

Για πρωτοφανή υποστήριξη των πολιτών στο κίνημα κατά της καταβολής διοδίων έκανε λόγο το μέλος της εθελοντικής ομάδας δράσης Νομού Πιερίας, Ηλίας Τσολακίδης.

Στην Πελοπόννησο, πολίτες και εκπρόσωποι φορέων αναπτύχθηκαν σε όλους τους σταθμούς διοδίων, από το Μάναρι Ασέας ως και τον Ισθμό και σήκωσαν τις μπάρες. Παράλληλα, μοίρασαν ενημερωτικό φυλλάδιο του κινήματος «Δεν πληρώνω». Η Συντονιστική Επιτροπή Πελοποννήσου κράτησε τα διόδια ανοικτά έως τις 17:00 το απόγευμα.

Στο άνοιγμα των διοδίων του Ισθμού της Κορίνθου βρέθηκε ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, που μίλησε για «ένα διαχρονικό οικονομικό έγκλημα εις βάρος του ελληνικού λαού». Σχολιάζοντας τις επικρίσεις που έχει δεχτεί το κίνημα, τόνισε πως «δεν είναι ιδιοτέλεια αυτή η πράξη αντίστασης. Είναι πράξη αξιοπρέπειας και όχι ιδιοτέλειας».

Από τα διόδια Αφιδνών, ο Στρατής Λουπάτατζης, της επιτροπής αγώνα της περιοχής του Ωρωπού, τόνισε: «Δεν διαπραγματευόμαστε για μείωση του αντιτίμου των διοδίων. Αυτό που ζητάμε είναι να καταργηθούν οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί και έχουν τη λογική της προπληρωμής. Πληρώνουμε τους φόρους στα καύσιμα και στα τέλη κυκλοφορίας για να γίνουν τα έργα, δεν θα προπληρώνουμε και τα διόδια».

Το μέλος του κινήματος «Πολίτες της Δυτικής Αθήνας» Δημήτριος Ντάβος, που βρέθηκε στο άνοιγμα των διοδίων της Αττικής οδού στη Φυλής, δήλωσε πως «δεν είναι ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε τα διόδια, αλλά οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί είναι καταχρηστικές και παράνομες. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνεις για κάτι που δεν έχει κατασκευαστεί ακόμα».

πηγή

Ο μπαρμπα-Μήτσος από τη Μυτιλήνη στο Μετρό

αναδημοσίευση από το Δρόμο

Του Γιώργου Παπαϊωάννου.

Υπάρχει ένα «αφοπλιστικό» επιχείρημα όσων υπερασπίζονται την αύξηση της τιμής του εισιτηρίου στα μέσα μεταφοράς και ειδικά ορισμένων «φιλελεύθερων» μεγαλοδημοσιογράφων: Γιατί ο μπαρμπα-Μήτσος από τη Μυτιλήνη που δεν έχει μπει ποτέ στο Μετρό να επωμίζεται το κόστος, μέσω της κρατικής φορολογίας, και να μην πληρώνουν τη λειτουργία του οι χρήστες του, μέσω του εισιτηρίου; Φαίνεται λογικό και δίκαιο το επιχείρημα. Ας δούμε όμως τέσσερα αντεπιχειρήματα που αποκρύβουν συνειδητά όσοι κόπτονται για τον μπαρμπα-Μήτσο.

1.Η λογική ότι για τα μέσα μεταφοράς δεν πρέπει να επιβαρύνεται κανείς πέρα από το χρήστη, οδηγεί κατευθείαν στην κατάργηση οποιασδήποτε κρατικής επιχορήγησης της λειτουργίας τους. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ιδιωτικοποίηση και εισιτήριο όχι 1,40 αλλά γύρω στα 4 με 5 ευρώ. Δεν μπορούν να σταθούν αλλιώς οι συγκοινωνίες. Να λένε, λοιπόν, όλη την αλήθεια, όλη την άποψή τους και όχι να μένουν σε ένα λογικοφανές επιχείρημα για να υποστηρίξουν το χαράτσι.

2.Αν η λογική τους επεκταθεί και πούμε: «Γιατί να πληρώνει και ο μπαρμπα-Κώστας από την Καρδίτσα που δεν έχει μπει ποτέ σε πλοίο, μέσω της κρατικής φορολογίας, το εισιτήριο του καραβιού από τη Μυτιλήνη στον Πειραιά» (μιας και είναι γνωστό ότι και οι ιδιωτικές ακτοπλοϊκές εταιρίες επιδοτούνται), τότε θα απογειωθεί και η τιμή του πλοίου για τον μπαρμπα-Μήτσο. Ας συνεχίσουμε στη λογική τους: Γιατί ο μπαρμπα-Νίκος που δεν πάει σχολείο να πληρώνει μέσω της κρατικής επιχορήγησης τη δημόσια παιδεία; Γιατί η υγιέστατη κυρά-Μαρία να πληρώνει φόρους για δημόσια νοσοκομεία; Άρα τι να κάνουμε; Όλο το κόστος στους χρήστες των κοινωνικών αγαθών. Όλα εμπορεύματα, όλα ιδιωτικά, όλα ακριβά. Μα αυτή ακριβώς είναι η γνώμη τους, αλλά δεν μπορούν να την υποστηρίξουν έτσι για αυτό προς το παρόν μένουν στην… υπεράσπιση του μπαρμπα-Μήτσου.

3.Υπάρχει, όμως, ένα άλλο θέμα. Κρατική επιδότηση των συγκοινωνιών σημαίνει να πληρώνει κυρίως ο μπαρμπα-Μήτσος; Να και μια αλήθεια που λένε οι «υπερασπιστές» του. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει επέλθει μια μεγάλη αλλαγή. Η σχέση μεταξύ άμεσων και έμμεσων φόρων έχει ανατραπεί δραματικά υπέρ των δεύτερων. Δηλαδή, όλο και περισσότερο η φορολογία προέρχεται από άδικους φόρους (ΦΠΑ κ.λπ.) με τους οποίους ο μπαρμπα-Μήτσος πληρώνει για ένα πακέτο τσιγάρα τον ίδιο φόρο με τον μπαρμπα-Σωκράτη Κόκκαλη. Ακόμα, η σχέση μεταξύ φορολογίας στις εταιρίες και φορολογίας στα φυσικά πρόσωπα έχει επίσης ανατραπεί εις βάρος των δεύτερων. Όλο και περισσότερο πληρώνουν οι μισθωτοί, όλο και λιγότερο οι επιχειρήσεις. Ποιοι είναι αυτοί που σήμερα υπερασπίζονται το μπαρμπα-Μήτσο; Οι ίδιοι δημοσιογράφοι που προεκλογικά αφιέρωναν τις 7 από τις 10 ερωτήσεις στους αρχηγούς των κομμάτων για να μάθουν πως θα γίνει να μειωθούν κι άλλο οι φόροι στο μεγάλο κεφάλαιο, δηλαδή, να πληρώνει περισσότερα ο μπαρμπα-Μήτσος.

4.Αλλά, για μισό λεπτό… Ποιοι είναι αυτοί που σήμερα κόπτονται για το μπαρμπα-Μήτσο; Δεν είναι αυτοί που λένε «τι να κάνουμε, όποιος και να δημιούργησε το χρέος, τώρα όλοι μαζί πρέπει να το πληρώσουμε»; Δεν είναι αυτοί που κάνουνε τη διαίρεση και βγάζουν το λογαριασμό πόσο χρωστάει κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα για το δημόσιο χρέος; Εντάξει, μπαρμπα-Γιάννη, μπαρμπα-Μανώλη και κυρά-Όλγα, εντάξει μπαρμπα-Μπάμπη και μπαρμπα-Άρη, μας πείσατε. Ο μπαρμπα-Μήτσος δεν έχει μπει στο Μετρό, άρα δεν πρέπει να πληρώνει για το Μετρό και να πάει 5 ευρώ το εισιτήριο. Αλλά μήπως το κάθε βρέφος που γεννιέται στην Ελλάδα έχει πάρει μίζες από τη Siemens; Έχει ανταλλάξει εκτάσεις με μοναστήρια; Έχει κάνει ολυμπιακά έργα; Έχει συνάψει ληστρικά δάνεια από τον 19ο αιώνα που πληρώνουμε ακόμα; Έχει διαχειριστεί την πορεία της χώρας προς τη σημερινή κατάρρευση; Γιατί αυτό να πληρώσει; Γιατί να πληρώσουμε;

* O Γιώργος Παπαϊωάννου είναι μέλος του δικτύου αλληλεγγύης εργαζόμενων – ανέργων Δικαίωμα.

Ποιος καταστρέφει τις συγκοινωνίες; Οι «τζαμπατζήδες» ή οι αυξήσεις;

Με απλά μαθηματικά, οι αυξήσεις των εισιτηρίων έχουν στόχο την καταστροφή και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων συγκοινωνιών -όχι τη σωτηρία τους.

Θα σώσουν τις δημόσιες μεταφορές οι αυξήσεις ενώ αντιθέτως τις καταστρέφουν οι …«τζαμπατζήδες»; Βασισμένοι σε ένα άρθρο του Νέου ΙΝΚΑ (Ινστιτούτο Καταναλωτών), διαπιστώνουμε, με απλά μαθηματικά τα παρακάτω:

• Aν η τιμή της αμόλυβδης είναι 1,60 το λίτρο
• Αν η μέση κατανάλωση του ΙΧ είναι 9,6 λεπτά ανά χιλιόμετρο
• Αν το εισιτήριο για τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) είναι 1,40

Αυτά σημαίνουν ότι για κάθε διαδρομή κάτω των 14 χιλιομέτρων, έρχεται πιο οικονομικά το Ι.Χ. από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Ενδεικτικά, η απόσταση Αθήνα-Πειραιάς είναι 12 χιλιόμετρα. Αν κάποιος μετακινείται με λεωφορείο, τρόλεϊ ή τραμ και άρα δεν γλιτώνει τουλάχιστον χρόνο, δεν συμφέρει με τίποτα η μετακίνηση με αυτά τα μέσα. Αν μάλιστα με ένα αυτοκίνητο μετακινηθούν 2 ή 3 ή 4 άτομα η μετακίνηση γίνεται ακόμα φθηνότερη.

Από όποια πλευρά και αν το εξετάσεις, όσο και να ανεβάσεις το κόστος του ΙΧ ανά χιλιόμετρο, παραμένει πιο συμφέρον μέσο για την μεγάλη πλειοψηφία των διαδρομών που κάνει ο μέσος χρήστης. Γιατί λοιπόν να πάρεις λεωφορείο όταν με το αυτοκίνητο σου πας φθηνότερα και πιθανά ανετότερα;

Ποιος έχει τελικά στόχο τη διάλυση των δημόσιων μεταφορών; Οι «τζαμπατζήδες» ή η Κυβέρνηση;

* * *

Με όσα αναφέρθηκαν  οι αυξήσεις στα εισιτήρια, αντί να οδηγήσουν σε αύξηση των εσόδων, θα οδηγήσουν σε μείωση και στον τελικό μαρασμό των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Θα μειωθούν οι επιβάτες, θα μειωθούν οι διαδρομές που κάνουν και, φυσιολογικά, θα αυξηθούν οι «τζαμπατζήδες».

Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι να περικοπούν και άλλα δρομολόγια, καθώς και η συχνότητα κάποιοων, αφού υπ΄αυτές τις συνθήκες δεν θα συμφέρει η λειτουργία τους. Στο τέλος θα οδηγηθούμε μοιραία στην ιδιωτικοποίηση, αφού θα «ανακαλύψουμε» ότι παρά τα μέτρα «εξυγίανσης», οι συγκοινωνίες παρέμειναν ελλειμματικές. Η κυβέρνηση γνωρίζει καλά ότι οι αυξήσεις εκεί θα οδηγήσουν. Πιθανότατα δε, είναι αυτό το οποίο επιδιώκει.

Συνεπώς, οι αυξήσεις καταστρέφουν τις συγκοινωνίες, ενώ ο αγώνας των «τζαμπατζήδων» για να παρθούν πίσω οι αυξήσεις είναι η μόνη ελπίδα για να σωθούν.

Ενδεχόμενη αύξηση της χρήσης του Ι.X. (καθώς, όπως δείξαμε παραπάνω, αυτό μπορεί σήμερα να είναι πιο οικονομικό απ΄τα δημόσια Μέσα Μεταφοράς) θα οδηγήσει, συν τοις άλλοις, σε επιβάρυνση του περιβάλλοντος και σε μεγάλη επιβάρυνση της οικονομίας και του ισοζυγίου εισαγωγών-εξαγωγών.  Κι αυτό, διότι ό,τι σχετίζεται με το IX είναι εισαγόμενο: από το ίδιο το ΙΧ και τη βενζίνη που καίει, μέχρι τα ανταλλακτικά του.

—————–

«Πληρώνουμε για να δουλεύουμε». Δεν είναι πια πλάκα!

Εκτός του ότι είναι αναποτελεσματικές και καταστροφικές, οι αυξήσεις είναι και  κατάφωρα άδικες. Για πρώτη φορά, το αστείο «σε λίγο θα πληρώνουμε για να δουλέυουμε» κινδυνεύει να γίνει πραγματικότητα.

Ένας άνθρωπος που παίρνει 700 ευρώ το μήνα μισθό (και υπάρχουν πολλοί που παίρνουν λιγότερα) πρέπει να δουλέψει λίγο πάνω από μιάμιση μέρα (1,6) το μήνα για να βγάλει τα 56 ευρώ που χρειάζεται για να παίρνει δύο εισιτήρια επί περίπου 20 εργάσιμες μέρες του μήνα, ώστε να πηγαίνει και να γυρίζει από τη δουλειά του. Αυτό, αν χρειάζεται μόνο 2 εισιτήρια (πήγαινε-έλα) και αν δουλεύει πέντε ημέρες την εβδομάδα. Για 12 μήνες, δηλαδή, ο εργαζόμενος αυτός θα δίνει συνολικά 672 ευρώ: σχεδόν ένα μηνιάτικο, μόνο για να μπορεί να πάει να δουλέψει και να γυρίσει σπίτι του!

Όσο λιγότερο μισθό έχει κανείς, τόσο αυξάνεται φυσικά ο χρόνος που πρέπει να δουλέψει ….απλά για να μπορεί να πάει να δουλέψει: Οι ημιαπασχολούμενοι την έχουν βάψει, ενώ ο «τυχερός» που έχει μισθό 1120 ευρώ τον μήνα χρειάζεται να δουλέψει «μόνο» μία μέρα του μήνα για τον ίδιο σκοπό.

Στον αντίποδα, αν ένας βουλευτής εργάζεται πενθήμερο 8ωρο και υπολογίσουμε μόνο τη βασική αμοιβή των 5.700 ευρώ, τότε χρειάζεται να εργαστεί 1,5 ώρα τον μήνα για να μπορεί να πάει με δημόσια μέσα μεταφοράς μέχρι τη Βουλή…

πηγή