Στο δρόμο και νέοι πτυχιούχοι

Οι οργανώσεις και οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων που έρχονται καθημερινά σ’ επαφή με τους άστεγους υποστηρίζουν πως αδυνατούν να υπολογίσουν τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων που έχουν μείνει στο δρόμο.

Η πιο πρόσφατη συγκεντρωτική έρευνα, που αφορά το ψυχοκοινωνικό προφίλ του άστεγου στην Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Κλίμακα» και ολοκληρώθηκε το 2006.

Τα αποτελέσματά της, παρ’ ότι θεωρούνται ενδεικτικά μιας εντεινόμενης κατάστασης, διαμορφώνονται ανάλογα με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Δηλαδή, αν και διαπιστώθηκε ότι η μέση ηλικία των αστέγων είναι τα 47 έτη, σήμερα ο μέσος όρος τείνει να μειώνεται, διότι στον πληθυσμό των αστέγων προστίθενται νεότεροι άνθρωποι και με καλύτερη μόρφωση- το 2006 στους δέκα άστεγους μόνο ένας διέθετε πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ.

Με βάση την έρευνα, το 46,5% είναι άστεγοι από τρία χρόνια και περισσότερα, ενώ το 50,3% των ερωτηθέντων βρέθηκε στο δρόμο λόγω εξαιρετικά ανεπαρκών οικονομικών πόρων (χαμηλό εισόδημα, χρέη, κ.λπ.), το 46,4% λόγω πλήρους ανεργίας, το 35,4% εξαιτίας ανεπαρκούς στήριξης από την οικογένεια και το 6,7% λόγω κατάσχεσης του σπιτιού τους. Το μείζον ζήτημά τους είναι ο ύπνος: πάνω από τους μισούς (50,5%) απάντησαν ότι έχουν διανυκτερεύσει στο δρόμο ή σε άλλον εξωτερικό χώρο, το 31,9% σε εγκαταλειμμένο σπίτι, ενώ το 40,7% απάντησε πως έμεινε σε ξενώνα ή σε αυτοκίνητο.

Η εξεύρεση του καθημερινού γεύματος δεν είναι το κυριότερο πρόβλημά τους, μια και η πλειονότητα (84,4%) συντηρείται από τα συσσίτια του δήμου ή της Εκκλησίας.

Το μόνο αισιόδοξο απότοκο, βέβαια, όλης της έρευνας είναι ότι το 66% πιστεύει ότι θα μπορέσει να ξεφύγει, κάποια στιγμή, από την κατάσταση αυτή.

Οι συντονιστές της «Κλίμακας» στρέφουν την προσοχή σ’ ένα νέο δεδομένο, μια νέα «φυλή» άστεγου που άρχισε να εμφανίζεται τα τελευταία δυο-τρία χρόνια: «Ο “νεοάστεγος” είναι ένας άνθρωπος που, αν και είχε μια “σεβαστή” κοινωνική θέση, δουλειά, σπίτι, κ.λπ., τελικά βρέθηκε στο δρόμο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι άτομα που έχασαν τη δουλειά τους, έκαναν επαγγελματικά “ανοίγματα” που δεν τους βγήκαν ή δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις οικονομικές υποχρεώσεις τους. Ο άστεγος της δεκαετίας του ’90 δεν έχει καμία σχέση με τον άστεγο του 2000 και ο άστεγος του 2005 έχει πολύ διαφορετικό προφίλ από τον σημερινό» εξηγεί η Αντα Αλαμάνου.

πηγή