This entry was posted on Τετάρτη, Απριλίου 22nd, 2009 at 11:07 πμ and posted in Κοινωνία, αποδελτίωση τύπου. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
Δεν ξέρω βρε ποστ…Γυρνώντας από το ταξίδι μου αυτές τις μέρες το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν ο τρόπος που μεγαλώνουν τα παιδιά αλλού, πόσο τυχερά είναι. Είδα σκηνές που είχα δεκαετία να τις δω στην Ελλάδα (πριν τα χρόνια των συλλογικών νευρώσεων που μας έχουν καταλάβει όλους) και αισθάνθηκα θλίψη για τα Ελληνόπουλα. Και μετά παραπονιόμαστε όταν σπάνε και καίνε, λες και αυτά που ζουν μεγαλώνοντας είναι φυσκιολογικά…
Υπάρχει πάτος στον πάτο μας ? Αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε. Απλώς αναρωτιέμαι αν θα έχει τέλος η κατρακύλα, μη μπερδεύεστε…
Ομολογουμένως τυχερά. Το να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου, είναι μεγάλη ιστορία. Αν δε την πάρεις ή αν είσαι παιδί, είναι αμιγώς θέμα τύχης το αν θα αποκτήσεις το “ευ ζην” ή ακόμα και το “ζην”.
Αλλά η ουσία κρύβεται αλλού. Το μεγαλύτερο πλήγμα της κοινωνίας μας, είναι ότι οι πιο καθαρές ψυχές, μακριά από νευρώσεις, φθείρονται και διαφθείρονται συνεχώς. Εκεί είναι το μέλλον μας, και η σκέψη τους, όσο μακριά κι αν είναι από τη “γνώση” των εθνικοπατεράδων μας, δεν είναι αλλοτριωμένη. Είναι καθαρή σα διαμάντι, είναι ο δείκτης του ΠΟΥ πρέπει να πάμε και του ΤΙ πρέπει να κάνουμε.
Απριλίου 22nd, 2009 at 6:51 μμ
Πάντως είναι δείγμα υγείας το να μην περνάνε καλά (στην Ελλάδα).
Το αντίθετο θα ήταν ανησυχητικό!
Απριλίου 22nd, 2009 at 11:34 μμ
Δεν ξέρω βρε ποστ…Γυρνώντας από το ταξίδι μου αυτές τις μέρες το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν ο τρόπος που μεγαλώνουν τα παιδιά αλλού, πόσο τυχερά είναι. Είδα σκηνές που είχα δεκαετία να τις δω στην Ελλάδα (πριν τα χρόνια των συλλογικών νευρώσεων που μας έχουν καταλάβει όλους) και αισθάνθηκα θλίψη για τα Ελληνόπουλα. Και μετά παραπονιόμαστε όταν σπάνε και καίνε, λες και αυτά που ζουν μεγαλώνοντας είναι φυσκιολογικά…
Απριλίου 23rd, 2009 at 3:09 πμ
Υπάρχει πάτος στον πάτο μας ? Αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε. Απλώς αναρωτιέμαι αν θα έχει τέλος η κατρακύλα, μη μπερδεύεστε…
Ομολογουμένως τυχερά. Το να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου, είναι μεγάλη ιστορία. Αν δε την πάρεις ή αν είσαι παιδί, είναι αμιγώς θέμα τύχης το αν θα αποκτήσεις το “ευ ζην” ή ακόμα και το “ζην”.
Αλλά η ουσία κρύβεται αλλού. Το μεγαλύτερο πλήγμα της κοινωνίας μας, είναι ότι οι πιο καθαρές ψυχές, μακριά από νευρώσεις, φθείρονται και διαφθείρονται συνεχώς. Εκεί είναι το μέλλον μας, και η σκέψη τους, όσο μακριά κι αν είναι από τη “γνώση” των εθνικοπατεράδων μας, δεν είναι αλλοτριωμένη. Είναι καθαρή σα διαμάντι, είναι ο δείκτης του ΠΟΥ πρέπει να πάμε και του ΤΙ πρέπει να κάνουμε.